Maandag 17/02/2020

Beastie Boys

Tijd om ziek te worden

Met Torhout/Werchter en hip-hop is het een beetje zoals met Tibet en China: ze zullen nooit elkaars beste vrienden worden. Als we House Of Pain even buiten beschouwing laten moet je al tot '90 afdalen voor er nog eens een een paar MC's het podium van het dubbelfestival op mochten. Hoewel rap sindsdien allerminst aan invloed heeft ingeboet, werd het genre, net als wereldmuziek overigens, jarenlang stiefmoederlijk behandeld door Herman Schueremans, maar door de Beastie Boys op de affiche te zetten slaagde hij er afgelopen weekend wel meteen in om één van de belangrijkste exponenten uit de scratchwereld te strikken.

Dankzij het wegvallen van The Verve werden de Brooklyn Three in Torhout zelfs tot hoofdact gepromoveerd, en daar schrokken ze zelf wellicht nog het meest van, want de Beasties konden nauwelijks voordeel puren uit het feit dat ze als enige in volstrekte duisternis mochten optreden. Visueel viel er, enkele vertwijfeld ronddollende spots niet te na gesproken, weinig te beleven, en ook op muzikaal vlak wisten de ritmische rijmelaars slechts zelden te boeien.

"What Time Is It?" vroeg Adam Horovitz toen hij samen met Mike Diamond en Adam Yauch het podium opstapten, maar nog voor ik mijn zakuurwerk kon opdiepen hadden de samengetroepte Beastie Boys-fans hun antwoord al klaar: het was time to get ill. Mix Master Mike, de DJ die de groep op haar huidige toernee vergezeld en ook op Hello Nasty (vanaf vandaag in de winkel) voor fraaie klankdecors zorgt, mocht de set op gang draaien middels een paar doelgerichte scratchings, waarover de Beestige Jongens hun raps uitstrooiden. Even zag het ernaar uit alsof het optreden alleen maar daaruit zou bestaan, maar gelukkig herinnerden ze zich na het door de eerste rijen volop meegescandeerde 'Root Down' bijtijds dat ze de afgelopen jaren allemaal instrumenten hadden leren bespelen, en dus kroop Yauch achter zijn keyboard, gordde Horovitz een electrische gitaar om, en tikte Mike Diamond op een paar trommels. Plots leek het wel of de drie, die zichzelf overigens voortdurend met de roepnaampjes MCA, Adrock en Mike D. aanspraken, aan een collectieve identiteitscrisis ten prooi waren gevallen. Ze beukten erop los met de furie van Engelse voetbalhooligans, en hun drammerige hardcore deed nog het meest aan...The Exploited denken. Op de momenten dat de Beasties zich op rudimentaire punkrock concentreerden, zat keyboardspeler Money Mark een beetje in zijn neus te peuteren, en hadden de twee andere ingehuurde krachten evenmin veel om handen. Waar Hello Nasty een uitgebalanceerd geheel vormt waarbij hip-hop afwisselend kruisbestuivingen aangaat met soul, samba, salsa, reggae en zelfs folk, slaagde de groep er live slechts zelden in om die klankrijkdom ook op een aanvaardbare manier naar het podium te vertalen. Doorgaans kwamen de Beastie Boys nauwelijks verder dan wat eendimensionaal gedram en hoewel ze fysiek een erg gedreven indruk maakten, klonken ze allerminst zo.

Toch liet le groupe sensationel bad boy american, zoals ze in de hoesnota's van het instrumentale The In Sound From Way Out! wordt genoemd, af en toe een glimp zien van waar ze toe in staat was. Zo viel er best wel te leven met het frivole 'Super Disco Breakin' , en kwam het rond een fluit-loop opgebouwde 'Flute Loop' (hun fantasie liet het even afweten, die dag) tussen al die tyfusherrie je als een verfrissende bries tegemoet gewaaid. 'Picture This' , een instrumentale samba met Money Mark in de hoofdrol, groeide zelfs uit tot het hoogtepunt van de set, zonder daarom echt groots te zijn.

Misschien leent hip-hop zich minder tot een conventionele live-uitvoering, of is de muzieksoort in de eerste plaats tot de straten van de Bronx gericht. Alleszins bleken zelfs de Beastie Boys, toch dé specialisten bij uitstek, amper in staat om voor een festivalpubliek overeind te blijven. Een tegenvaller dus, maar toch kon wie erbij was daar maar beter blij om zijn. Wellicht duurt het nu immers opnieuw acht jaar voor er nog eens rapper T/W binnen mag. Tenzij hij natuurlijk een kaartje koopt.

(BS)

Doorgaans kwamen de Beastie Boys nauwelijks verder dan wat eendimensionaal gedram en hoewel ze fysiek een erg gedreven indruk maakten, klonken ze allerminst zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234