Woensdag 26/02/2020

Beastie Boys lichtpuntje in grauwe middelmaat

Na de eerder teleurstellende eerste festivaldag waren het zompige gras en de donkere regenwolken zondag geen gunstige voortekens op de Pukkelpop-weide. Een muzikaal eerder magere affiche beloofde weinig soelaas te bieden. Toch telde men ook op deze tweede festivaldag 30.000 toeschouwers. Die kregen behalve de genre-gekoppelde podia, de Dance Hall en de Hip Hop Stage, op het hoofdpodium overwegend gitaren en punklol voorgeschoteld. Vooral de Belgen van dienst, Soulwax, An Pierlé en Dead Man Ray, bleken in blakende gezondheid te verkeren.

Soulwax is dood, leve Soulwax. Vergeet het in retro-gitaren gedrenkte cd-debuut Leave the Story Untold, de broertjes Dewaele kiezen heden ten dage voor een vakkundige mix van meesterlijke rocksongs, spaarzame maar relevante ritmeboxen en zwoele funk. Ondanks het vroege uur bleek het gezelschap uitgeslapen: snedige, hertimmerde versies van 'Kill Your Darlings' en 'My Cruel Joke' contrasteerden met de nieuwe single 'Much Against Everyone's Advice' en 'Caramel', waarvoor zelfs een heus strijkkwartet hand- en spandiensten verleende. Indrukwekkend, en blijkbaar de artistieke injectie waar Soulwax op zat te wachten, want de Gentenaren toverden met overdonderend zelfvertrouwen een heerlijke versie van Princes 'Poplife' uit de hoed. Soulwax speelde een van de allerbeste sets van twee dagen Pukkelpop. De nieuwe plaat Much Against Everyone's Advice verschijnt op 5 oktober.

Het Britse Scott 4 bracht met Recorded in State Lp eerder dit jaar een prima plaat uit. Helaas blijken de heren zich op een podium iets te veel op hun gemak te voelen. De hedendaagse urban country met veel pedal steel en slide gitaren, straalde evenveel vitaliteit uit als een zoutzuil. Zanger Scott Blixen, mét Stetson en speelgoedpistool, wandelde over het podium alsof hij op de prairie schapen telde. Licht beneveld en apathisch prevelde hij de zanglijnen van 'East Winter', 'Your Kingdom Come' en 'Zilch' (Darkage & Lazefest). De groep compenseerde haar gebrek aan inzet met het eindeloos lang rekken van de songs. De lang uitgesponnen gitaarsoli en het gebrek aan songs zorgden ervoor dat het veelbelovende Scott 4 tegenviel.

Asian Dub Foundation moet zowat de politiek correctste groep van de Pukkelpop-affiche zijn. Politieke boodschappen verpakt in zware dub, gebracht door een multicultureel Brits gezelschap. Na een valse start - iemand vergat de stekker van de samplemachine in te steken - probeerde het gezelschap, eerder vruchteloos, met een exotische cocktail van ragga met oriëntaals klinkend samples en een assortiment voorgeprogammeerde breakbeats, de apathische massa tot bewegen aan te zetten. Hoewel de groep een stevige live-reputatie geniet, wist Asian Dub Foundation in Hasselt vrijwel geen moment te overtuigen. Leuke basriddels, snerende raps en enig gehuppel ten spijt, de heren maakten een weinig gepassioneerde indruk. Geen publieke uithalen naar "het grote onrecht" in de wereld, wel een ronduit makke uitvoering van een klassieker en publiekslieveling als 'Black and White'. Even gingen de eerste rijen aan het dansen op het nieuwe nummer 'Nation Identity Parade', maar daar bleef het bij.

Dan liever de pretentieloze aanpak van Money Mark, het hobbyclubje van Beasty Boys' officieuze vierde groepslid Mark Ramos Nishita. Zonder veel geschreeuw stapte die onverstoorbaar naar zijn Hammond-orgel om de weergoden te trotseren met lichtvoetige en fijnbesnaarde popsongs als 'Tomorrow Will Be like Today'. Nishita demonstreerde zijn eclectisme door naadloos soul, funk, Motown en sixties-pop door elkaar te weven. Het publiek had er echter geen oren naar. Stilaan vormden zich dichte rijen, vaak piepjonge punkfans, die wachtten op Rancid en Green Day. Nishita bleef er onverstoorbaar bij, zelfs tijdens een hevige stortbui vertrok hij geen spier. Het in soul gedrenkte 'Rock in Rain', van zijn recentste cd Push the Button, leek relevanter dan ooit. Money Mark stond voor easy listening, maar verveelde geenszins.

De Amerikaanse punkjongens van Rancid lieten zich meteen van hun beste zijde zien. Rollende tattoo's, een hele ijzerwinkel en een hanenkam waar oma's nachtmerries van krijgen: Rancid heeft het allemaal in huis. Laaghangende gitaren, liters spuug richting security en een woest ogende Tim Armstrong (zang/gitaar): Rancid leek de gloriedagen van The Clash te willen herbeleven. Alleen jammer dat ze voor zichzelf de hoofdrol hadden gereserveerd. Een archaïsch aandoende punk-attitude in combinatie met ska en reggae blijkt volkomen ongevaarlijk te zijn. Ondanks een overdosis decibels verzandden songs als 'Life Won't Wait', de titelsong van Rancids nieuwste cd, en 'Bloodclot' steevast in nodeloos gedram.

Green Day deed wat van hen verwacht werd: keet schoppen. Sinds de heren vier jaren geleden samen met The Offspring de koplopers vormden van de heropflakkering van punkrock, staat het trio garant voor show. Pukkelpop bleek bovendien de locatie van het laatste optreden van hun tour, dus deden de heren er nog een schepje bovenop. Rampestamp gitaren, kletterende drums en circus. Zanger Billy Joe Armstrong trok schoenen en broek uit, maar het tijgermotief van zijn onderbroek, scherp contrasterend met zijn dikke, witte beentjes, bezorgden ons meer plezier dan de muziek van Green Day. Traditiegetrouw werd een amateur-gitarist uit het publiek gepikt om even op het podium mee te spelen, 'Basket Case' en 'When I Come Around' zorgden voor een kwartiertje collectief springplezier en als afsluiter werden instrumenten vernield en het drumstel vakkundig in de fik gestoken door drummer Tre Cool. Bij gebrek aan goede songs moet er dan maar voor visueel vuurwerk gezorgd worden, leek de hoofdgedachte.

Na een dag van grauwe middelmatigheid bleken de Beastie Boys alsnog voor een (kleine) verrassing te zorgen. Hun doortocht op Pukkelpop bleek geen doorslagje van hun optredens op T/W. Grasduinend door hun oeuvre coverden Beastie Boys zowat het hele veld. Van het dartele 'Super Disco Breakin'', over het snoeiharde 'Time For Livin'', tot het stokoude 'Egg Raid on Mojo': de Beasties kozen voor een overrompelende aanpak. Leek op T/W de mot er wat in te zitten, in Hasselt maakten de heren geenszins een bezadigde indruk. Adam Horovitz bleek in de vorm van zijn leven en de samenwerking met Mix Master Mike, dj van dienst tijdens deze tournee, bleek vruchtbaar. Collectief uitgebrulde raps over precies scratchingwerk: het werkte voortreffelijk. Hits als 'Intergalactic' en 'Time to Get Ill' deden de wei alsnog ontploffen, al bleek 'Gratitude' van de cd Check Your Head het echte hoogtepunt. Met een donderend 'Sabotage' zetten de Beastie Boys een punt achter de dertiende editie van Pukkelpop. Eentje om snel te vergeten.

Alain LahayeEen herboren Soulwax opende de tweede festivaldag op het hoofdpodium.

(Foto Jos Verhoogen)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234