Donderdag 09/04/2020

InterviewFamilieklap

Bart Verhaeghe en zoon Lucas: ‘We hebben een familiecharter opgesteld, met normen en waarden’

Beeld Bob Van Mol

De oudste (54) is een zeer vermogende ondernemer, en voorzitter van Club Brugge. De jongste is 20 jaar, student handels­wetenschappen en speelde ooit voor de nationale jeugdvoetbalploeg van Zwitserland, waar het gezin een jaar woonde. Bart en Lucas Verhaeghe, vader en zoon.

BART

“Hoe je het ook draait of keert: familie is de rode draad door ieders mensenleven. Je komt in een verhaal terecht, maakt er deel van uit en schrijft eraan mee. Daarom heb ik samen met mijn kinderen een familiecharter opgesteld. Hoe gaan wij om met onze kinderen? En hoe willen wij dat zij later met hun kinderen omgaan? Vanuit die gedachte zijn bepaalde waarden en normen verankerd in dat charter. Ook de toekomst van het opgebouwde familiekapitaal staat erin beschreven. Hoe laten we dat niet louter economisch maar ook familiaal renderen? Lucas heeft de pen mee vastgehouden, samen met zijn zussen en een externe begeleider. In het charter komen de woorden respect en engagement vaak terug.”

“Lucas is de jongste van het gezin en ik herken veel van mezelf in hem. Behalve dat hij ook twee zussen heeft en nu bij hetzelfde team speelt als ik vroeger (Hoger Op Wolvertem Merchtem, red.), is mijn zoon wel rustiger. Vroeger was ik erg hevig, direct ook, terwijl Lucas zijn eigen hevigheid nu veel sneller kan plaatsen. Al op jonge leeftijd kan hij relativeren. Hij is wijs.”

“Omdat we vaak hetzelfde denken, blijft er tussen ons veel onuitgesproken, en dat is best goed. Hij snapt wat ik bedoel, en omgekeerd. We praten ook niet uitzonderlijk veel over voetbal, en zeker niet over zaken. Dat hoeft niet. ’s Avonds naar Band of Brothers kijken is even goed. Praten over zaken of over de toekomst is voorbehouden aan twee formele samenkomsten per jaar. Dan zit het hele gezin samen en overloopt iedereen wat hij/zij op korte of lange termijn gaat doen, of wil doen. Dan vertel ik hoe het stadiondossier in Brugge evolueert. Of welke investeringen er met welk bedrijf gepland zijn.”

“Lange tijd heb ik gedacht, of misschien gehoopt, dat je familie sterk genoeg is om alle problemen op te vangen. Mijn broer Jan heeft autisme. Met de broers en zussen bouwden we een huis voor hem. In elke kamer stond een computer: eentje om de betalingen te doen, eentje om spelletjes te spelen, eentje om wiskundige formules op te lossen, enzovoort. Jan leerde Duits door het woordenboek uit het hoofd te leren. Maar hij raakte de draad kwijt. Wij konden de zorg niet alleen aan. Ik niet, mijn broers en zussen niet, mijn ouders niet, en de noodzakelijke stap naar buiten, naar externe zorg, was voor mij heel moeilijk te nemen.”

(krijgt het even moeilijk) “Door Jan leerde ik mijn eigen denken relativeren. Dat zíjn denken niet beter of slechter is, maar gewoon anders. Om onze broer terug te krijgen, moesten we hem juist loslaten. Dat ervoeren wij, de broers en zussen, als falen.”

“Het is de taak van de ouders om de kinderen weerbaar te maken voor de toekomst. Mijn ouders, die de Tweede Wereldoorlog meemaakten, hoopten op een beter leven voor hun kinderen. Ze ’migreerden’ van West-Vlaanderen naar Brussel. Vader werkte als ambtenaar bij de belastingen, moeder zorgde voor het gezin. De wereld waarin mijn kinderen opgroeien is van een andere grootteorde, maar ook die wereld vereist weerbaarheid. Als ik Lucas nu bezig zie, op het veld en op school, dan heb ik vertrouwen in de toekomst, vertrouwen in het leven dat hij gaat leiden.”

Beeld Bob Van Mol

LUCAS

“Maak ik een SWOT-analyse van mijn vader, dan is emotionaliteit allicht zijn weakness. Hij kan heel direct, heel snel reageren en mist al eens de juiste aanpak. Als mijn zus iets zegt, en vader vliegt daar meteen op, dan denk ik: ‘Komaan pa, je weet toch ook wel hoe je dochter in elkaar steekt?’ (lacht) Die directheid speelde niet in mijn vaders voordeel toen hij als voorzitter van Club Brugge een publiek figuur werd. De perceptie, hoe er over hem werd geschreven, klopte niet met de realiteit. Als kind kon ik toen hevig reageren als iemand daar opmerkingen over maakte, maar nu kan ik dat echt wel relativeren en naast me neerleggen. Het maakt ons als gezin ook wel sterker.”

“Mijn vader en moeder laten ons opgroeien met een brede maatschappelijke kijk op de wereld. Ze willen mij de hele wereld laten zien. Natuurlijk is dat fantastisch: ik ben twintig jaar en ben al in China, Japan, Noord- Amerika, Zuid-Amerika en Afrika geweest. Als gezin hebben we zelfs de Masai bezocht in Tanzania. Dat is uniek, dat besef ik.”

“Mijn vader is iemand die zich nooit té nadrukkelijk bemoeit met zijn kinderen. Hij geeft ons genoeg ruimte en praat ook niet de hele tijd over Club Brugge of over zaken. Dat is inderdaad voorbehouden voor die familiale state of the union. Daar vertelde ik een paar jaar geleden ook dat ik vertrok bij KV Mechelen, de ploeg waar ik mijn hele jeugd had gespeeld. Dat was een beetje achter de rug van vader om. (lacht) Maar hij had geen bezwaar. Mijn vader is nooit de man geweest die roepend langs de lijn stond. Toen er vroeger andere ploegen zoals Anderlecht interesse in mij toonden, heeft hij dat ook altijd mooi afgeschermd.”

“Zelf kon ik niet tot eerste klasse doorstoten, in tegenstelling tot leeftijdsgenoten als Alexis Saelemaekers en Francis Amuzu (RSC Anderlecht), en Mile Svilar (Benfica). Ik beschouw dat niet als een grote ontgoocheling. Het was eerder een mooie periode, een ervaring waar ik met plezier op terugkijk.”

Gekke gewoontes

Bart over zijn zoon: “Hij studeert altijd met een kat op zijn kamer. Marcel.”
Lucas over zijn vader: “Soms loopt hij een hele dag in zijn pyjama rond.”

“Toen mijn vader net voorzitter van Club Brugge was, heb ik als kind de wereld van de vedetten wel van dichtbij gezien. Dan hielp ik de materiaalman van Club, legde de truitjes van het eerste elftal klaar en maakte de recuperatie-shakes. Niet alleen voetbal, maar sport in de brede zin van het woord maakt deel uit van onze gezinscultuur. Mijn grootvader was een langeafstandsloper, mijn eigen vader deed ooit een kwarttriatlon, mijn zussen zijn voormalige Belgische jeugdkampioenen crawl en vlinderslag en vraag je hun nu een marathon te lopen, dan doen ze dat.”

“Wat de toekomst brengt weet ik niet, maar ik weet wel dat respect, inzet en engagement belangrijk zijn in onze familie. Dat onderschrijf ik. Word ik een ondernemer, net zoals mijn vader? Geen idee. Ik ben te jong om daar nu op te antwoorden. Maar dat ik het familieverhaal wil voortzetten, daarover bestaat geen twijfel. Samen met mijn zussen, en met het charter als leidraad.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234