Vrijdag 09/12/2022

BART STEENHAUT

Niemand die het in zijn hoofd haalt om er toeters en bellen voor boven te halen, maar deze maand bestaat de cd dertig jaar. Veel reden tot vieren is er uiteraard niet, want er gaat geen dag voorbij zonder dat er ergens een ervaringsdeskundige opstaat die het ding op sterven na dood verklaart. Eén van hen is Hans Breukhoven, hoge pief bij Free Record Shop, die het succes van zijn imperium nochtans voor een belangrijk deel aan de verkoop van dat schijfje te danken heeft.

Akkoord: de cijfers zijn wat ze zijn, en die geven aan dat het - net zoals bij alles, naar het schijnt - vroeger beter was. Niettemin wisselen er in de 300 winkels die Breukhoven onder zijn vleugels heeft jaarlijks nog steeds een kleine tien miljoen stuks van eigenaar. Dat is weliswaar 60 procent minder dan vijf jaar geleden, maar het lijkt me toch ruim voldoende om er de neus niet voor op te halen. Vooral omdat alle grote ketens hun aanbod zodanig verschralen dat ze er vandaag ternauwernood de volledige top-40 op voorraad hebben. Zoals je in elk tankstation wel Coca-Cola kan kopen, maar meestal tevergeefs naar Sprite Zero zoekt.

Afgelopen weekend heb ik de proef op de som genomen. De volledige discografie van The Cure of David Bowie bleek in de wereldstad Antwerpen nergens verkrijgbaar. Het was behelpen met zo'n Greatest Hits waar altijd net één cruciaal nummer op ontbreekt. Eveneens tevergeefs gezocht naar klassieke titels van Lou Reed, Rage Against The Machine, Van Morrison en The Clash. Nochtans ook geen van allen acts wiens publiek bandeloos aan het downloaden gaat. En zo komen we als vanzelf bij de kip en het ei uit. De winkels dunnen hun aanbod uit omdat er niet genoeg klanten over de vloer komen. De klanten blijven weg omdat het aanbod tot anorectische dimensies is afgeslankt. Dat kom je op iTunes niet tegen. U hoort me niet zeggen dat cd's als een toonbeeld van esthetiek gelden maar gek genoeg ben ik er in de loop der jaren toch aan gehecht geraakt. Het doet me wat dat die dingen straks wellicht definitief naar de geschiedenisboekjes worden verbannen. Zou het ooit zover komen dat ook de compact disc weer een comeback maakt? Ik wed van niet. De reden is simpel: een plaat als verzameling nummers in een volgorde waar de artiest zich gedurende weken een beroerte over heeft getobd, verdwijnt. Vandaag heb je een generatie die alleen nog naar losse liedjes luistert. De hits van de radio, samengebald tot een playlist op Spotify. Ze willen wel 'I'm A Bird' hebben, maar de rest van The Ordinary Life Of Marco Z blijft links liggen. Alsof je wel de ogen uit de Mona Lisa knipt, maar de rest van het schilderij als ballast beschouwt. Zelf vind ik het wel interessant om niet alleen de details van het geheel te zien, maar ook het geheel van de details. Zo ben ik er in het verleden vaak achtergekomen dat de hits weliswaar de makkelijkst verteerbare nummers zijn, maar niet altijd de beste. Bovendien op een cd kregen songs de tijd om te groeien, en bleek het nummer dat je in eerste instantie wat verveeld skipte achteraf net het beste van allemaal. Ook dat kom je op iTunes niet tegen. Ik hoop dus stiekem dat de cd toch een tijdje meegaat. En dat er over tien jaar nog echte, tastbare winkels bestaan waar je die gewoon kan kopen. Het hoeft niet eens een Free Record Shop van mijnheer Breukhoven te zijn. Ik zorg zelf wel voor de toeters en bellen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234