Zaterdag 15/08/2020

BART STEENHAUT

Net nadat ik in de Volkskrant hoofdschuddend het stuk had gelezen waarin veralgemenend beweerd werd dat Belgen niet van Nederlanders houden, hoorde ik 's nachts op de terugweg van Amsterdam de presentatrice van radiozender 3FM onze eigen Jacques Brel omschrijven als "die Franse schlagerzanger". Als een kip die net van een ei was bevallen kakelde ze er vervolgens nog allerlei onsamenhangends over het ook in Nederland doorgedrongen fenomeen Stromae achteraan. Even dacht ik dat ze een grap vertelde waarvan de punchline weldra zou volgen. Maar er kwam alleen reclame die onze bovenburen ertoe wilde aanzetten om hun belastingaangifte voortaan via het internet te betalen.

Brel. Een schlagerzanger. Het duurde even voor die gedachte in de plooi was gevallen. Prompt probeerde ik me hem voor te stellen op het podium van het inmiddels ter ziele gegane Tien om te zien, alwaar hij door Willy Sommers en Anne De Baetzelier zou worden aangekondigd te midden een volgestroomd plein aan de zeedijk van Blankenberge. Jammer genoeg schoot mijn verbeelding te kort. Let's face it: Brel - een van de grootste Belgen aller tijden, gecoverd door iedereen van David Bowie tot Frank Sinatra -past bij Christoff en Laura Lynn zoals Febo-kroketten op de kaart van een driesterrenrestaurant. Maar hoe groot de verleiding ook was, het voorval zorgde er niet voor dat ik voortaan elke Nederlander met de nek zou aankijken. Nochtans was het precies dát wat in de Volkskrant gesuggereerd werd. Een Belg is iemand die niet van Hollanders houdt. Zo stond het er letterlijk.

Kennelijk hebben we allemaal last van afgunst, en zeiken we daarom een eind weg over alles wat ons vanuit het naaste Noorden komt aangewaaid. Ik herken het fenomeen wel, hoor. Op de tram in Antwerpen heb ik die vijandigheid tegenover dat uit de duizenden herkenbare accent ook al opgemerkt. Alleen: ik voel me niet aangesproken. Meer nog: bij deze kom ik uit de kast als hartstochtelijk neerlandofiel. Om te beginnen kruipen ze veel vaker van onder hun kerktoren uit dan de doorsnee Vlaming, wat hen op slag een stuk minder giftig maakt. Dat ze doorgaans veel mondiger zijn dan die in regel vrij stugge Belgen klopt eveneens, maar ook dat lijkt me eerder een pluspunt dan een nadeel.

Het stereotiepe beeld van de jolige Hollander die zwelgend van zelfgenoegzaamheid op tafel om Heineken staat te roepen, is overigens het soort karikatuur waar zelfs beginnende cartoonisten hun neus voor ophalen wegens te cheap. Het valt sowieso niet mee om uit de hoogte te doen als je uit een land komt waar zelfs geen heuvels zijn. Dat valt des te meer op als je er zelf op bezoek bent. Op het gevaar af zelf te veralgemenen: net iets aardiger aan de kassa, toch wat behulpzamer in geval van nood. En niemand heeft in Groningen of Maastricht ooit met mijn Vlaamse tongval gelachen. Zelfs niet als ik plat water bestel in plaats van Spa blauw. Of vergeet dat sinaasappelsap daar 'suderans' heet. Ik draag ze dus een warm hart toe, de Nederlanders. Zolang ze maar geen smalende stukjes schrijven over wat de Belgen zogenaamd van hen vinden. En met onmiddellijke ingang beloven om Brel nooit meer een schlagerzanger te noemen. Laat staan een Franse.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234