Woensdag 23/10/2019

BART STEENHAUT

Het was een bevreemdend zicht om de kopstukken van de Antwerpse N-VA zondagavond in de Zuiderkroon mee te zien klappen op de tonen van 'Happiness'. Niet zozeer omdat ze dat bij momenten flink uit de maat deden maar omdat ik me afvroeg of iemand op dat podium er enig benul van had wie Sam Sparro was en waar hij voor stond.

Gewoon ter info: Sam Sparro behoort met afgetekende voorsprong tot de meest flamboyante artiesten die ik de voorbije vijfentwintig jaar de hand heb gedrukt. Uitgesproken homoseksueel, ondubbelzinnig progressief. Een vat vol joie de vivre. Iemand die een positief verhaal vertelt en dat niet doet door een andere bevolkingsgroep te stigmatiseren. Muziek verenigt man en vrouw, Waal en Vlaming, homo en hetero. Dat lukte op Pukkelpop overigens zo goed dat tijdens de set van Sparro meisjes in het publiek stonden die 'm via de inmiddels bekende kartonnen bordjes vroegen om met hem van bil te mogen gaan. Een homo, dus. Go figure.

Sparro is een Australische immigrant die in het kunstenaarsmilieu van Los Angeles terecht is gekomen. Een open geest die haaks staat op het rechtse conservatisme dat de N-VA bepleit. Ironie komt overigens nooit alleen: de versie van 'happiness' die heel Vlaanderen te horen kreeg, werd omgetoverd door The Magician, pseudoniem van Stephen Fasano. Een Belg - geen Vlaming - uit Brussel die het Frans als moedertaal in de mond neemt.

Toen De Wever klaar was met zijn gespierde oorlogsretoriek werd de protserige triomftocht naar 't Schoon Verdiep ingezet op de tonen van 'Beautiful Day'. Zou het toeval zijn dat uitgerekend de sp.a van Patrick Janssens datzelfde nummer eerder al gebezigd had bij de Teletubbie-overwinning in 2003? Toeval is voor goedgelovige mensen. Rechts heeft een reputatie als het erop aankomt popmuziek naar eigen goeddunken te misbruiken. President Ronald Reagan ging in '84 al roemloos de mist in door 'Born in the USA', zijn campagnelied, als een patriottische liefdesverklaring aan de Amerikaanse vlag te interpreteren, terwijl Springsteen fijntjes opmerkte dat hij het nummer geschreven had uit verontwaardiging over de manier waarop de Verenigde Staten met hun oorlogsslachtoffers omgingen.

Nu, van N-VA is geweten dat ze cultuur niet meteen als een grote prioriteit naar voor schuift. Eind vorig jaar bracht De Wever in De Standaard zijn afkeer voor hedendaagse kunst al in kaart. Het was zijn overtuiging "dat kunstenaars vandaag nog amper de gemeenschap kunnen beroeren, hoe krampachtig sommigen dat ook via het schokeffect meenden te moeten proberen".

Kennelijk nog nooit van Jan Fabre, Luc Tuymans of Michaël Borremans gehoord. Of van Felix Van Groeningen en Patrice Toye. Sukkelen de muzikanten van Triggerfinger, Soulwax, dEUS, Goose, Scala en Milow dan écht doelloos langs de lege zalen van Europa? Ik weet uit eerste hand dat dat niet zo is. Belgische kunst is een kwaliteitslabel, geen zootje ongeregeld dat buiten of boven de samenleving staat. God verhoede dat Antwerpen straks een N-VA-schepen van cultuur krijgt. Zet die ploat af? Als het zover komt, riskeert het straks misschien wel werkelijkheid te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234