Zaterdag 23/10/2021

BART STEENHAUT

In de media houdt men al jaren de traditie aan om van een nieuwe televisiereeks enkel de eerste aflevering te bespreken. Raar, want veel verder dan een noodzakelijke uiteenzetting reikt die doorgaans niet. Er moeten een paar handenvol personages worden geïntroduceerd, er volgt een situatieschets van hoe de hoofdpersonnages zich tot elkaar verhouden, maar van veel dramatische wendingen is op dat moment nog weinig sprake. Het was in eerste instantie dus vooral de succulente cast die me in de verleiding bracht om naar De Zuidflank te kijken. Dirk Roofthooft is zelden minder dan uitstekend, en Wouter Hendrickx was me in De helaasheid der dingen en het miskende Jes ook bijgebleven. Eveneens gestrikt voor een hoofdrol: Katelijne Verbeke. Telkens als die vrouw voor een camera wordt gezet, overstijgt ze zichzelf alsof ze in haar eentje de verrijzenis van Jezus vertolkt. Wat Helen Mirren symboliseert voor de Britse televisie, belichaamt Verbeke voor de Vlaamse.

Voor wie niet mee is: afgelopen week werd het slot van de reeks uitgezonden. Zeggen dat ze me dertien weken aan mijn stoel heeft gekluisterd zou gelogen zijn, want vaak nam het scenario zulke spannende wendingen dat zeven dagen wachten veel weg had van een marteling. Bijgevolg heeft iWatch, waar de afleveringen tegen betaling in preview konden worden bekeken, goed aan me verdiend. Het uitgangspunt - twee families betwisten elkaar al honderd jaar de Zuidflank, een wijngaard die elk jaar opnieuw een excellente wijn oplevert - is gevonden vreten voor een verhaal vol intriges, spanningen en grote geheimen. Maar daar stopt het niet. Er zijn idyllische locaties - het wijnkasteel van Genoelselderen, de uitgestrekte landschappen van Limburg -, het prachtige camerawerk en de stijlvolle fotografie. Zelfs de soundtrack, werk van de onvolprezen Jan Swerts, schreeuwt om op cd te worden uitgebracht.

Los daarvan prikkelt de combinatie Marie Vinck + pinot noir de verbeelding op een heel andere manier dan, ik zeg maar wat, het verstandshuwelijk tussen Astrid Bryan en haar parfumfabrikant. En toch: de ontdekking van de reeks is wat mij betreft Stan Van Samang, iemand die ik tot nog toe alleen kende van vederlichte amusementsprogramma's als Steracteur sterartiest en enkele dubieuze singles op de radio. Een plaat van hem zou ik kopen noch stelen, maar in De Zuidflank spreidde hij iets tentoon wat ze in dure damesbladen vast naturel noemen. Eerlijk: dat had ik nooit in hem vermoed. Niettemin gaf hij op een compleet geloofwaardige manier gestalte aan een figuur die in de loop van het verhaal zoveel deernis te verkroppen kreeg dat je op den duur zelfs als kijker de moed in de schoenen zonk. Over de zinderende apotheose zal ik om pretbederf te vermijden niks uit de doeken doen. Misschien hebt u de reeks nog op de digicorder staan, en straks komt er vast nog een dvd-box uit. Maar toch dit: lang geleden dat ik nog een Vlaamse dramareeks gezien heb die me van begin tot eind boeide alsof ik thuis aan een ketting lag. En daar had ik op basis van die eerste aflevering nooit geld op ingezet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234