Zondag 14/08/2022

Bart Plouvier kijkt de dood recht in het gezicht

Wellicht heeft Bart Plouvier (°1951) de hoop laten varen om nog ooit een publiekslieveling te worden. In florissante verkoopcijfers mocht deze onorthodoxe Vlaamse auteur zich immers nooit verheugen. Toch bleef hardnekkig doorschrijven zijn devies, nu al 25 jaar lang. De voormalige matroos, dokwerker en muzikant at van vele walletjes. Hij bouwde een reputatie op als leverancier van degelijke reisverhalen en draait zijn hand niet om voor knoestig en exuberant taalgebruik, waarin de ünheimlichkeit welig tiert. Voor zijn 25ste boek Genezijde bundelde Plouvier een aantal verhalen waarin de dood de scepter zwaait, terwijl ook een aantal literaire queestes hier sluipenderwijs een onderkomen vinden. Georges Simenon, Dylan Thomas en Vladimir Nabokov mogen mee om de hoek kijken. Zoals in 'Het eindstation' waarin de 60-jarige Annelies Fransen - gediagnosticeerd met kanker - na een treinreis door Europa haar toevlucht zoekt om te sterven in het Montreux Palace Hotel, waar Nabokov langdurig resideerde. Een van de sterkere verhalen van de bundel, waarin een waas van droefheid hangt over te middelmatig gebleven levens. Haast hetzelfde geldt voor 'Matroos' waarin een zeeman aan de hand van een foto van zichzelf mijmert over zijn onvermogen om relaties aan te gaan en zijn "nodeloze spijt". De wanhoop is niet veraf en noopt tot drastische beslissingen. Plouvier laat het onbehagen overslaan op de lezer.

In 'Winter boven Luik' is Simenon zelfs voor even terug in zijn geboortestad. Het decor in de verhalen is soms kosmopolitisch, logisch bij deze reislustige auteur. Ze spelen zich evengoed af in Naïrobi als in Firenze, maar tegelijk zijn er ook verhalen die uit de Vlaamse dorpsklei zijn opgetrokken, met een knipoog naar het volkse idioom van Pjeroo Roobjee. Plouvier lees je trouwens niet omwille van de ingenieuze plot, maar eerder omwille van de atmosfeer. Aan metier ontbreekt het Plouvier niet, maar toch stuit je vaak op een geforceerde, stroeve afwikkeling. Ligt het aan het vanouds overdadige taalgebruik? "De tragel lag als een passerelle op de door nevel geïnduceerde meerssen". Plouvier schrijft Nederlands dat té vaak doorschiet en kreunt onder de eigen barok. Daardoor zit je na een tijdje toch op je tandvlees te sabbelen.

Bart Plouvier, Genezijde,

uitgeverij Manteau, 184 p., 18,95 euro.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234