Dinsdag 23/07/2019

Portret

Bart De Pauw, de invloedrijkste underdog van televisieland

Bart De Pauw in 'Biker Boys'. Beeld © VRT

Ooit werd hij omschreven als de David Bowie van de Vlaamse tv. Misschien is dat net iets te veel eer, al drukte Bart De Pauw de voorbije dertig jaar wel heel nadrukkelijk zijn stempel op het Vlaamse televisielandschap.

“En dat na een carrière van meer dan dertig jaar.” Bart De Pauw kon het niet genoeg benadrukken in de videoboodschap waarin hij aanklaagt hoe de VRT hem aan de kant schuift. Dertig jaar. Een eeuwigheid in televisieland. Zeventien was De Pauw, toen hij een brief schreef aan Frank Dingenen, bedenker en gezicht van het toen razend populaire Meester hij begint weer. Of er geen rolletje voor hem in dat programma te versieren viel, wou De Pauw weten. 

Om daarna, in diezelfde brief,  meteen ook een paar verhaallijnen en een aantal grappen voor te stellen. Want nog meer dan acteren wou De Pauw vooral schrijven en verhalen bedenken. Dat had hij te danken aan kinderschrijfster Enid Blyton, vertelde hij onlangs in het Canvas-programma Alleen Elvis. Als kind verslond De Pauw de boeken die Blyton over De vijf schreef. Maar terwijl die vijf uit de boeken -vier kinderen en een hond - van het ene avontuur in het andere belanden, viel er in Wachtebeke, een dorp met zo'n zevenduizend zielen waar De Pauw opgroeide, amper iets te beleven. Ontsnappen aan die alledaagse saaiheid kon enkel in zijn eigen hoofd.

Goed ontwikkelde fantasie

Het resultaat van die goed ontwikkelde fantasie kregen we de voorbije jaren, in allerlei vormen, op het scherm te zien. Van Meester hij begint weer ging het naar Buiten de zone. Daarna volgde Schalkse ruiters, waarin de avonturen waar De Pauw als kind van droomde, plots ook in het echte leven bleken te kunnen. De aflevering waarin De Pauw en partner in crime Tom Lenaerts verkleed als piloot de luchthaven van Zaventem binnendrongen, staat voorgoed in het collectief televisiegeheugen gegrift. 

Schalkse ruiters was niet alleen straffe tv, het zorgde ook voor een totale make-over van de televisiepresentator. Tot dan moest zo'n presentator strak in het pak en in foutloos Nederlands zijn ding doen. De Pauw en Lenaerts lieten met hun stuntelige en allesbehalve foutloze presentaties zien dat het ook anders kon. Dat presentatoren als de broers Coppens of Otto-Jan Ham tegenwoordig kunnen doen wat ze doen, hebben ze onrechtstreeks aan De Pauw te danken.

De stuntelige, onbeholpen underdog zal ook later nog in het werk van De Pauw opduiken. Niet in het minst in programma's als Het geslacht De Pauw of Biker Boys, waarin hij een uitvergrote versie van zichzelf speelde. En dat mocht best ver gaan. Tijdens de opnames van het eerste seizoen van Het geslacht bijvoorbeeld was De Pauw geregeld hand-in-hand met zijn televisievrouw Maaike Cafmeyer op allerhande feestjes en premières te zien. Met de nodige roddels en verontwaardigde reacties tot gevolg. En laat dat nu net zijn waar De Pauw voor zijn programma naar op zoek was.

Op het scherm mocht hij dan wat stuntelig en onbeholpen overkomen, ernaast werd hij doorheen de jaren steeds meer iemand die heel goed wist wat hij wou. Dat leidde in 2008 tot een breuk met Woestijnvis, het productiehuis waar hij toen elf jaar werkte. Directe aanleiding was het contract tussen Woestijnvis en de VRT dat op straat kwam te liggen, net nadat De Pauw opslag had gevraagd en niet gekregen. 

“Toen ik daarna hoorde wat voor flinke budgetten er vast hingen aan de programma's waaraan ik meewerkte, was dat wel even schrikken”, vertelde hij daarover. “Maar meer dan om geld ging het mij om de eerlijkheid: het gebrek aan openheid, dat vond ik niet tof.”

Boze mails

Ook met kritiek had De Pauw het moeilijk. Toen deze krant na het geflopte De kinderpuzzel bij een artikel over opvolger Quiz me quick kopte met ‘Erop of eronder voor Bart De Pauw’ was dat goed voor een reeks boze mails en een maandenlange interviewboycot. Net zoals dat nu het geval is, voelde hij zich na zijn vertrek bij Woestijnvis geviseerd. De kritiek op De kinderpuzzel vond hij georchestreerd. “Plots was ik de eenzame gnoe”, liet hij in Humo optekenen. “Ik had het gewaagd weg te gaan bij de kudde. Dan ben je kwetsbaar en weet je dat je aangevallen wordt.”

Tegenwoordig ziet De Pauw zichzelf vooral als scenarioschrijver. Een rol in de spotlight hoefde al een tijd niet zo nodig meer. Dat hij in de nieuwe fictiereeks It’s Showtime de rol van de pater familias op zich neemt, is naar eigen zeggen enkel omdat hij het niet over zijn hart kon krijgen een echte acteur in te schakelen om die dan vervolgens enkel een paar onverstaanbare zinnen te laten neuzelen. 

“Die drang om op tv te móéten komen, heb ik niet meer”, vertelde hij onlangs nog in Humo. “Als je jong bent, wil je met je programma's vooral de wereld van de televisie veranderen. Dat evolueert dan uiteindelijk naar ‘degelijke programma's maken’. En dat is me wel gelukt, denk ik. Ze hebben me in elk geval nooit met pek en veren besmeurd.” Al zal De Pauw daar, wat dat laatste betreft, na donderdagavond waarschijnlijk net iets anders over denken. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden