Zaterdag 31/07/2021

Review

BANKS in de Botanique: Beyoncé voor hipsters ***1/2

BANKS, vorig jaar op Cactusfestival. Beeld Alex Vanhee
BANKS, vorig jaar op Cactusfestival.Beeld Alex Vanhee

In de voorhoede van de hipster-r&b is het intussen aardig dringen voor een plaatsje. Na haar onlangs verschenen, al te makke album Goddess hadden we BANKS bij de middenmoot ingedeeld. Maar in een uitverkochte Botanique zong de Californische zich toch weer een eind naar voren.

Exact één jaar na haar eerste Belgische concert, in de Rotonde van de Botanique, stond BANKS opnieuw in Brussel, ditmaal in een uitpuilende Orangerie. Sinds die 10de november 2013, ze had toen amper haar slaapkamer verruild voor opnamestudio's en livepodia, is er veel gebeurd voor de 26-jarige Jillian Banks: een nominatie voor de BBC Sound of 2014, een stevige (internet)hype, een uitgebreid (festival)tournee en een debuut, Goddess.

Dat album kon de verwachtingen helaas niet helemaal waarmaken. Wie wil nu r&b horen die zich een uur lang voortsleept in hetzelfde trage tempo, waarover ook nog eens een grauwsluiter van onderkoelde synths en doffe beats hangt en waarin BANKS' expressieve stem haast verdrinkt? In de Botanique bleek gelukkig maar één song onder die gebreken te kreunen: 'And I Drove You Crazy', goed drie kwartier ver in haar verder sterke set.

Aantrekken en afstoten

Hier wreekte zich het bizarre contrast tussen BANKS' openhartige, intieme teksten en haar moeilijke doordringbare geluid. De Californische zangeres pelt haar ziel af en wil zo oprecht contact leggen met haar fans - op haar Facebookpagina staat trouwens haar echte gsm-nummer - en tegelijk dompelt ze haar zanglijnen vaak onder in allerlei effecten, waardoor ze emoties op afstand houdt. Ook haar podiumprésence is dubbelzinnig: in de Botanique stond ze de hele tijd in het donker, afwisselend beschenen door een stemmige rode gloed of een ijselijk blauwe waas, waardoor je de uitdrukkingen op haar gezicht niet kon peilen - en toch ging ze regelmatig handjes schudden met de fans op de eerste rijen.

Dat spel van aantrekken en afstoten hoorde je ook in haar songs terug. In het sensuele 'This Is What It Feels Like' zong ze "bring it down, bring it on", terwijl de twee muzikanten achter haar (een drummer en een gitarist-toetsenist, beiden voorzien van extra electronica) de song lieten balanceren tussen in- en opgetogen, pulserend als een hartslag. Zo kreeg een nummer dat op plaat niet opvalt live plots heel wat meer reliëf en dynamiek, en in één klap was de natuurlijke barrière tussen de zaal en het podium geslecht. Eén song verder, 'Brain', en het publiek zong al mee, BANKS aansporend tot forse, bijna gospelachtige stemuithalen. Hier hoorde je plots de mens achter de artiest, die op het album Goddess net iets te vaak achter de kille productie verdwijnt.

Biechten bij BANKS

De titeltrack van dat debuut bleek kondigde BANKS zo aan "Dit liedje heet 'Goddess', want elke single vrouw is een godin." Gejoel in de zaal natuurlijk, en een gloedvolle performance op de planken, met een door de fans enthousiast meegezongen refrein. De combinatie van dit statement van female empowerment - hij is een klootzak, maar zij staat daarboven - met het uiterst effectieve laagje beats en synths dat BANKS' band er subtiel onder schoof, liet deze track uitgroeien tot een hoogtepunt - Beyoncé voor hipsters. Ook 'Fuck Em Only We Know' was vette r&b van het type waarmee een auto kunt laten bouncen, maar dan gestript van alle machogedoe en voorzien van een fragiele tekst. Meer emotionele, massaal meegelipte ontboezemingen volgden in 'Change', dat aan zeggingskracht won doordat op de achtergrond de tekst nog eens meeliep in fluisterversie. Biechten bij BANKS? De Botanique bleek maandag uw huis van vertrouwen.

Twee keer liet Jillian Banks de elektronica achterwege, wellicht om te demonstreren ook zonder franjes overeind te blijven. Voor het brave 'Fall Over' nam ze plaats achter de synths, en vertelde ze hoe haar songs ontstaan: "Alleen mijn stem en mijn piano." Het rustige 'Warm Water', een van de eerste songs waarmee ze naar buiten durfde te komen, liep met zijn jazzy drum en twangy gitaartje nogal nadrukkelijk aan de hand van Lauryn Hill.

Emotionele turbulentie

Dan liever 'Bedroom Wall', ook een ouder nummer, waarin BANKS weer vocaal voluit ging over krakende beats en zoevende synths. Het bleek de opmaat voor een zinderende finale die alles bevatte wat het dipje 'And I Drove You Crazy' miste. 'Waiting Game' koppelde toegankelijke r&b-zang aan ontregelende geluidjes en een lichtjes mank lopend ritme die de emotionele turbulentie van de teksten bij de kraag vatten. 'Drowning' voegde daar nog een dansbare beat aan toe en 'Beggin for Thread' was een pure popsong die voor ons bij de beste singles van het jaar hoort.

In de bissen coverde BANKS nog 'Motion' van Drake (in wiens voorprogramma ze speelde), waarbij ze bewees ook een aardig mondje te kunnen rappen. Maar het mooiste bewaarde ze voor het laatste nummer: 'Stick'. Op een droog baslijntje, een ijl gitaartje en een handvol spaarzame, klikkende beats liet de Californische horen dat ze soul tot in haar tenen heeft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234