Donderdag 01/10/2020

Zimmerman

Balthazar-bassist Simon Casier: “Nu ik dertig ben, mag ik wat melancholischer klinken”

Zimmerman.Beeld RV - Anton Coene

Sinds de sabbatical die Balthazar eind vorig jaar inlaste, ging er voor bassist Simon Casier een nieuwe wereld open. Zo begon hij met Zimmerman aan een nieuw avontuur en wuifde in diens ruige debuut The Afterglow meteen een stukgelopen relatie en zijn jaren als twintiger uit. Sluit hij met het intieme concert in de Minardschouwburg opnieuw een hoofdstuk af?

“Je klinkt echt als een oude bal”, onderbreekt Noémie Wolfs haar vriend plagerig wanneer hij terugkijkt op het afgelopen jaar. “Hoezo?”, vraagt Simon Casier verrast. Hij was net aan het vertellen over Zimmerman-debuut The Afterglow, dat onlangs één kaars mocht uitblazen. Het lijkt langer geleden, verklapt Casier, omdat hij de teksten voor zijn eerste langspeler al zo’n drie jaar geleden schreef terwijl hij nog druk bezig was met Balthazar. “Toen het album uitkwam, voelden de teksten nog geen verleden tijd – daarvoor had ik te hard naar de release toegeleefd. Nu wel.”

Zimmermans debuut is dan ook een echte twentysomethings-plaat, met nummers die bol staan van twijfels, gebroken én ontluikende relaties – getuige het duet met zijn vriendin ‘You Won My Heart’– en klinken als een frisse, ongepolijste mix tussen de sound van Balthazar en The Strokes. Nu hij dertig is, gelukkig samenwoont en zelfs de meeste twijfels van zich heeft afgeschud op zijn ep Chances, Changes, Choices (de drie C’s voor een gelukkig leven volgens lifehack.com) staat hij vooral te popelen om nog meer muziek te maken. “Het is niet evident om als muzikant altijd de dingen te doen op het moment dat je ze wil doen. Soms moet je dat afdwingen.”

Zimmerman was dan ook je manier om creatieve zuurstof op te zuigen tijdens de pauze van Balthazar. Geniet je nu van die vrijheid?

“Ja. Dat was iets waar ik al lang op zat te wachten. Nu die tijd er was, heb ik het er ook volledig van genomen. Want als er één ding is dat ik hiervan zal onthouden, dan wel dat ik blij ben met wat ik heb kunnen doen. Ik heb een plaat gemaakt, een bonusalbum met pianomuziek, een ep en binnenkort ook nog dat symfonische concert. Natuurlijk kon ik ook enkel dat ene album gemaakt hebben, maar dat is saai. (denkt na) Het leuke aan Zimmerman is juist dat ik mezelf niets moet opleggen. Misschien komt er binnen tien jaar pas weer nieuwe muziek van Zimmerman, misschien wel nooit. Het moet spontaan komen, of niet.”

ZimmermanBeeld RV - Anton Coene

Hoe past Zimmermans Extra Large And Stripped Down-optreden in de Minardschouwburg in die filosofie?

“Als je mijn debuutalbum naast de ep legt, die slechts vier maanden later uitkwam, merk je een groot verschil. Het ene klinkt vrij ruw, terwijl het andere meer georkestreerd en zelfs akoestisch overkomt. Tijdens het schrijven van The Afterglow voelde ik dat de nummers melancholisch waren, maar dat probeerde ik toen tegen te houden. Ik maakte alles opzettelijk wat ruwer en vuiler, manoeuvreerde het naar de rockkant. Ik had toen echt geen zin om een melancholische plaat te maken. Misschien omdat ik nu dertig ben, heb ik het gevoel dat ik wat melancholischer mag klinken. (lacht) Eindelijk durf ik het weemoedige karakter van mijn songs in de verf te zetten en helemaal uit te buiten! Episch is misschien nog net niet het juiste woord, maar de melancholie en filmische Disney-vibes zullen in de Minardschouwburg rijkelijk aanwezig zijn.”

Heb je dan geen schrik om je meer kwetsbare, intieme kant te tonen?

“In het begin wel. Toen The Afterglow net uit was, heb ik dat proberen af te schermen. Maar nadat ik samen met Senne Guns en Laurens Billiet van Zimmerman enkele intiemere sets gespeeld had, merkte ik dat die wildere nummers ook werkten als ze rustiger gebracht werden.”

Hoe minder mensen op het podium, hoe meer vrijheid je als muzikant hebt, zei je een tijdje geleden. Binnenkort sta je met twaalf op een podium. Wat nu?

(lacht) “Dat is het enige jammere aan optreden met een strijkkwartet en blazers! Met drie op een podium staan is geweldig. Dan moet je bij de meeste nummers niet afspreken wanneer je stopt, omdat je elkaar gewoon aanvoelt. Je kan vertragen of versnellen wanneer je wil, of zelfs een nummer dubbel zo lang maken. Als je met twaalf op een podium staat, gaat dat niet. Op de partituren heb ik nog geprobeerd om momenten van vrijheid te creëren, maar ik ga toch goed op mijn tellen moeten passen. Dat vind ik een uitdaging.”

De vrijheid die je op het podium inboet, win je misschien vooraf wel als je aan het componeren bent?

“Inderdaad. Ik ben gewoon van nul begonnen, zonder rekening te houden met hoe de nummers op het album stonden of hoe we ze live brachten. Hierdoor is er hier en daar wel een strofe gesneuveld of bijgekomen. Ik heb zelfs tekst moeten bijschrijven voor die extra stukken. Toen ik van start ging, dacht ik: shit, waar ben ik aan begonnen? De laatste maanden moest ik me echt afzonderen om die arrangementen juist te krijgen. Uren heb ik naar plastieken computerviolen moeten luisteren. Die kan ik nu niet meer verdragen. Ik ga zo blij zijn als ik eindelijk echte strijkers hoor.” (lacht)

Wat neem je nu van Zimmerman weer mee naar Balthazar, als jullie dit jaar opnieuw de studio induiken?

“Daar heb ik nog niet over nagedacht. Het moment dat we eraan beginnen, zullen we dat snel ontdekken. Maar dat we anders zullen klinken, lijkt logisch. Ook de rest van Balthazar is met andere dingen bezig geweest. In het begin zal dat zoeken zijn. Des te beter, want dan leer je elkaar opnieuw kennen. Iedereen zal verschillende dingen hebben bijgeleerd. En als die zaken allemaal samenkomen gaat dat sowieso werken. Als je na een pauze van meer dan een jaar weer samenkomt en het lijkt alsof er in tussentijd niets is gebeurd, dan kon je evengoed niet gestopt zijn.”

Zimmerman, 21 januari in Minard, Gent. vooruit.be

Simon Casiers vijf favoriete intieme nummers

1. Björk - ‘Like Someone In Love’ op MTV Unplugged, 1994.

2. Jaco Pastorius - ‘She’s Leaving Home’ (Beatlescover) op Holiday For Pans, 1993.

3. Eels - ‘Can’t Help Falling In Love’ op Live At Royal Albert Hall, 2015.

4. Eels - ‘Bus Stop Boxer’ op With Strings (Live At Town Hall), 2006.

5. Portishead - ‘Humming’ op Roseland NYC Live, 1998.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234