Donderdag 25/02/2021

Bakstenen hypnotiseren is een boeiende bezigheid

Belle and Sebastian te intimistisch in Londense Shepherd's Bush Empire

Muurbloempjes maken muziek. Belle and Sebastian, een mediaschuwe Schotse zevenmansformatie die uitsluitend uit welopgevoede, literatuurminnende nerds bestaat, is de absolute tegenpool van branieschoppende bands als Oasis of The Verve. Haar even dromerige als introspectieve liedjes wortelen in tochtige studentenkamers. Ze dragen de signatuur van jongelieden die te verlegen zijn om een meisje mee uit te vragen en zich dan maar overgeven aan mijmeringen over in leegheid doorgebrachte zomervakanties of aarzelend gestuntel tussen de lakens. In die zin sluit het septet uit Glasgow naadloos aan bij de Britse bedsit pop-traditie, waar labels als Postcard en Sarah of groepjes als The Durutti Column, Felt en Shiny Two Shiny ooit de grondleggers van waren.

Belle and Sebastian ontleent haar naam aan een roman van Cécile Aubry en steunt op goedbedoeld amateurisme: het gezelschap treedt slechts mondjesmaat op, omdat enkele leden nog studeren en de anderen er prozaïsche, deeltijdse baantjes op na houden. Tot dusver heeft het drie langspelers uitgebracht: het in eigen beheer opgenomen Tigermilk (1996), het door Virgin Frankrijk opgepikte If You're Feeling Sinister en het tussen breekbare folkpop en Bacharach laverende The Boy With The Arab Strap, dat door de Engelse muziekpers (én de Amerikaanse Rolling Stone) dezer dagen consequent op viersterrenrecensies wordt getrakteerd.

Hoewel de groep zich bewust low-profile opstelt, geen videoclips maakt en zelden interviews geeft, blijkt ze inmiddels wel al over een fanatieke aanhang te beschikken. Zo wist ze onlangs voor het eerst door te stoten naar de Britse top-veertig en mocht ze een bijdrage leveren tot de soundtrack van The Acid House, een film gebaseerd op Irvine Welsh' gelijknamige roman. Bovendien raakte haar concert, maandagavond in de Londense Shepherd's Bush Empire, in één dag uitverkocht - geen geringe prestatie voor een stel tere kasplantjes dat al veel te lang geen zonlicht meer heeft gehad.

De Amerikaan Elliott Smith, die als voorprogramma was uitgenodigd, mag dan al een briljante songwriter zijn; in Londen kon hij op weinig luisterbereidheid rekenen. Af en toe bijgestaan door de gitarist van Quasi, moest hij voortdurend optornen tegen het geroezemoes van een drinkgraag publiek, dat nauwelijks reageerde op parels als 'Angeles', 'Pictures of Me' en 'I Think I Understand'. Smith beet echter op zijn tanden, trok zijn wollen muts nog wat verder over zijn oren en deed alsof die muur van onverschilligheid hem niet deerde. Toen de headliners van de avond ten tonele verschenen, werd het plots wèl devoot stil. Vreemd, want de twee dames en vijf heren van Belle and Sebastian hebben totaal geen uitstraling en stonden op het podium met een houding die zich vrij liet vertalen als 'U weet toch zeker dat we niet storen?'

In de zangpartijen van de gitaristen Stuart Murdoch en Stevie Jackson lag al even weinig overtuigingskracht: tot meer dan wat lethargisch gefluister en geneuzel bleken hun stemmen niet in staat. 'The Stars of Track and Field' werd nog gered door de met viool, cello, toetsen en trompet aangebrachte versieringen, maar naarmate de set vorderde, kreeg je het gevoel dat de schimmige liedjes van Belle and Sebastian wel verdacht veel op elkaar geleken. Bovendien vertoonden ze zo weinig substantie dat de geringste ademstoot ze weg dreigde te blazen. Ook de blokfluit(!)solo's van Isobel Campbell deden weinig om de boel te verlevendigen: je kon net zo goed naar iemand kijken die een baksteen trachtte te hypnotiseren.

Beterschap kwam er pas tijdens 'A Spaceboy Dream', met zijn funky grooves en gesamplede stemmen, en 'Seymour Stein', over een gemiste ontmoeting met de oprichter van Sire Records. De groep speelde nog een portie meefluitbare aspirientjespop en vergaloppeerde zich uiteindelijk aan Serge Gainsbourgs oude Eurovisie-hit 'Poupée de Cire, poupée de son.' La Campbell komt nog niet aan de hielen van France Gall, zoveel was wel duidelijk.

Het Londense publiek vond het allemaal prachtig. Maar of ook continentaal Europa zich binnenkort door Belle and Sebastian zal laten inpakken? Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken.

Dirk Steenhaut

De cd The Boy With the Arab Strap is uit op Delabel/Virgin. Belle and Sebastian zijn op 7 oktober te zien in de Brusselse Botanique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234