Zaterdag 16/01/2021

Bakje oorlog

n de marge van de hongersnood die momenteel toeslaat in de Hoorn van Afrika, en tevens in de publieke ruimtes van het Noordstation te Brussel, stel ik vast dat Vlaamse intellectuelen mekaar tegenwoordig voortdurend epateren met hun kennis van exotische eetwaren.

Daarom wil ook ik graag mijn bijdrage aan het debat leveren en informeren of u vertrouwd bent met de snelle hap waarmee voetbalhooligans en uitgeprocedeerde junkies zich in ons voormalig voorbeeldland Nederland graag volstoppen op dagen dat ze geen trek hebben in een uit ranzig dierlijk afval opgetrokken kroket of een broodje bakpao?

Ik heb het over het zogenaamde 'Bakje Oorlog', een traag moordwapen dat bestaat uit ongeveer één vierkante decimeter karton, 250 gram slappe, lauwe diepvriesfrieten en daar bovenop, in gulle striemen, drie of vier sauzen die luisteren naar de namen 'Saté', 'Mayo' of 'Vette Jus' maar die voor mij en voor hetzelfde geld ook 'Anus Van De Rat' hadden kunnen heten.

U lacht nu en u denkt dat ik weer een beetje overdrijf, maar ik heb laatst een mens die zo'n Bakje Oorlog in zijn smoel aan het schuiven was "Lekker" horen roepen - hij las ongetwijfeld mijn gedachten! - toen ik in het kader van een Ontwikkelingsproject eerder toevallig door de Amsterdamse Warmoesstraat struinde. Nu moet ik eerlijk bekennen dat de Warmoesstraat zelf ook een beetje op een Bakje Oorlog begint te lijken, dezer dagen.

Verder moet ik zeggen dat het aardige mensen zijn, daar in Amsterdam. En ook ontroerend veel liefdevoller tegenover ons volk dan wij tegenover het hunne. Dat uit zich in allerlei kleine dingen zoals het feit dat ze al wel eens een Vlaamse hoofdredacteur, schouwburgdirecteur of museumconservator engageren zonder dat daar een racistische scheldkanonnade op volgt vanuit de betrokken sector; dat geldt ook voor de literaire vrijhaven voor onze auteurs die de Amsterdamse uitgeverswereld toch altijd al geweest is; en dat geldt ook voor kleine, charmante details zoals die welke ik gisteren toevallig ontdekte toen ik aan het 'googlemappen' was op zoek naar het adres van een kennis van mij die in de werkelijke Nederlandse hoofdstad woont, in een wijk die mij niet zo bekend is.

Ik stootte alras op een straat die kortweg Kortrijk heet, en op de Grimbergenlaan, op het Tervurenpad en via het Belgiëplein, de Arendonksingel en het Kasterleepark stond ik almeteens, virtueel, maar toch met natte ogen in de straat die gedoopt werd met de naam van mijn geboorteplek Hamont.

Zalig is het land dat zich zo gul kan opstellen tegenover zijn wat verweesde zuiderburen dat het er niet voor terugdeinst een heel nieuw stadsdeel Monopolygewijs te benoemen aan de hand van een Atlas van België, whatever that may be.

Want wat is België? Die vraag stel ik mezelf ook wel eens op een grijze en waaierige zaterdagmorgen en ik moet zeggen dat ik ook deze week weer niet met een passend antwoord kan aankomen.

Acteurs hebben daar minder moeite mee. Die krijgen de woorden die ze moeten uitspreken aangereikt door iemand anders en zo hoorde ik de uitstekende toneelspeler Marc Van Eeghem vorige zondag tijdens een bejubeld tv-spel met klem, en meer dan eens, verklaren: "België is een bananenrepubliek!" En ik dacht spontaan: "Goed gezegd, Marc! Maar dan jammer genoeg wel eentje zonder bananen!".

Je kan hier, om maar iets te zeggen, zelfs geen Bakje Oorlog krijgen als je dat zou willen en in een beetje bananenrepubliek zouden politieke psychopaten als Ben Weyts of Olivier Maingain ofwel gewoon dictator zijn ofwel tegen de muur van Geraardsbergen gezet worden en gefusilleerd. Iets wat we geen van beide heren toewensen, trouwens, maar wat tenminste het voordeel van de duidelijkheid zou hebben.

Nu, de druktermijnen van dit levensstijl-magazine zijn van die aard dat in de tijd die verstrijkt tussen dat ik dit stukje schrijf en het moment dat u het eventueel leest dit koninkrijk allang kan ontbonden zijn, of aangehecht bij Luxemburg of gewoon omgeploegd tot een parkeerplaats voor de Aldi.

Maar ik kan toch niet anders dan de bedenking maken dat 'bananenrepubliek' een iets te vriendelijke term is voor een natie die zichzelf weken lang vastrijdt over de kwestie of een komisch trio nobiljons al dan niet burgemeester mag zijn van een dorp waarin bijna iedereen, behalve de paarden in de plaatselijke manège en de afhaalchinees, toch al Frans spreekt.

En welk soort fruit zullen we dan bedenken voor het slag van republiek waar een publieke opinie geen andere zorgen heeft dan het zich opwinden of er in een tv-spel al dan niet correct West-Vlaams gesproken wordt?

Denkt u dat in klassieke Western al die cowboys en indianen vlekkeloos Texaans praten?

Denkt u dat een beetje 'Gladiator' zich in het echt ook van een licht Australische tongval bediende?

Denkt u dat fictie zich moet houden aan de dagelijkse wetten van de werkelijkheid?

Dan denkt u fout.

Fictie betekent volgens elk goed woordenboek niets anders dan 'verzinsel' en de vorm en inhoud waarin een auteur zo'n verzinsel giet belangt alleen hem of haar aan en het is dus geenszins zo dat hij daarover enige verantwoording moet afleggen tegenover de hele maatschappij, laat staan ten opzichte van de onbehouwen onderwijzers die zich plegen uit te drukken langs de trieste kanalen waarin hun ingezonden stukken en internetmeningen als vermolmd wrakhout dobberen.

Nu, u kan er maar beter aan gewoon worden aan dat West-Vlaams. Want binnenkort verschijnt in onze zalen Het varken van Madonna, een speelfilm van Frank Van Passel die zich afspeelt in de Westhoek en vooral in Franks hoofd en waar ik ook een lichte bijdrage voor mocht leveren.

Wim Opbrouck, Wine Dierickx en (alweer!) Marc Van Eeghem spreken er een aardig mondje West-Vlaams in, Kevin Janssens en Peter Van den Eede dan weer helemaal niet.

Of die laatste zijn Mechelse tongval helemaal volgens de regels van de kunst verloopt, weet ik niet, maar ik stel voor dat er alvast een werkgroep wordt opgericht om dat in het oog te houden.

Dan kan ik alvast aan mijn winterslaap beginnen terwijl ik nog even naar mijn fluorescent Goedele Wachters-wallpaper kijk en zachtjes droom van een Bakje Oorlog.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234