Woensdag 23/10/2019

Babysitters

Babysitters (m/v) klappen uit de biecht: “Plots was ik de kinderen kwijt. Het duurde 20 minuten voor ik ze vond. Horror!”

Emma Onderbeke met Andreas. ‘Naar een fuif gaan zegt me absoluut niets. Babysitten is leuker.’ Beeld Joris Casaer

‘Babysitten is niet echt werken.’ Dat kreeg Imami Ramioulle te horen na onenigheid over de prijs­afspraak voor een avondje oppassen. Een relletje op social media was geboren. Imani en vijf collega’s over hun oppasavonden: ‘Soms denk ik: zat ik maar bij mijn vrienden.’

Emma Onderbeke (17), Kruishoutem
Studeert humane wetenschappen
Babysit sinds haar 14de voor € 5 per uur

De grote droom van Emma Onderbeke: kleuter­juf worden. “Mijn mama is leerkracht op een lagere school. Al sinds ik zelf kind was, hielp ik bij de naschoolse opvang van de kleuters. Toen ik met babysitten begon, deed dat al snel de ronde aan de schoolpoort.”

Ondertussen heeft Emma een groot netwerk en elk jaar komen er nieuwe gezinnen bij haar aankloppen. “Ik ben populair, ja. (lacht) De mensen weten dat ze snel moeten zijn. Het gebeurt regelmatig dat drie gezinnen mij vragen voor dezelfde avond. Ze moeten mij minstens een maand op voorhand boeken. De week zelf moeten ze het niet eens proberen.”

Ouders zijn dol op Emma. Maar het verloopt niet altijd zo vlot als zij denken. “Ik moest eens babysitten in een immens groot huis. Massa’s kamers! Toen de kinderen verstoppertje wilden spelen, liep ik verloren. Het voelde alsof ik Harry Potter in Hogwarts was. Ik meende een doodgewone kast­deur te openen en stond opeens in een gigantische fitnesszaal. Ik dacht echt: ‘Lap, ik ben ze kwijt!’ Het heeft twintig minuten geduurd voor ik ze vond. Horror.”

Dat verhaal verbleekt bij wat Emma soms van andere oppassers hoort. “Een vriendin van mij zag een moeder ooit om 3 uur ’s nachts in alle staten thuiskomen. Ze tierde: ‘Ik heb mijn man uit de auto geschopt! Het kan mij niet schelen hoe hij thuiskomt!’ Die vrouw kroop in bed en mijn vriendin moest wachten op de vader, want die moest haar betalen. Pas twee uur later schoof hij binnen. Stomdronken. Hij zei: ‘Ik ben nog even gestopt bij de pitazaak.’”

Als ouders zo’n wild avondje plannen, blijft Emma het liefst overnachten. “Niet dat er van slaap veel in huis komt. Een kind werd ’s nachts eens gillend wakker door een nachtmerrie: ‘De heks, Emma! De heks! Ze achtervolgt mij!’ Ik ben bij haar onder de dons gekropen. Ze weende, maar ik suste haar: ‘De heks kan jou niet meer pakken nu. Ik zal je beschermen.’”

Haar weekends opgeven om bij kinderen te zijn, vindt de tiener geen probleem. “Mijn vrienden zagen soms: ‘Allee, ben jij nu weer gaan babysitten. Ga toch eens met ons mee naar een fuif!’ Maar dat zegt mij absoluut niets; babysitten is leuker. Ik antwoord hen dan: ‘Jullie doen geld op en ik verdien geld.’ En ik zit tenminste niet elk weekend tussen de zatte mensen.”

Imani Ramioulle (19), Brasschaat
Studeert architectuur aan UAntwerpen
Babysit sinds haar 15de voor € 8,5 per uur

‘Als je meer geld wilt, ga dan in een winkel werken.’ Woorden die Imani Ramioulle te horen kreeg nadat een ouder haar babysit­tarief van 8,5 euro per uur weigerde. Als dat een hoog bedrag lijkt: volgens Europese cijfers van het populaire platform babysit.be vraagt een babysit in Zwitserland gemiddeld 15,35 euro per uur. In Portugal is dat slechts 6,40 euro. Ook België zit aan de lage kant: 7,40 euro.

Imani: “Ik ben nog jong, maar het leven is ook voor mij duur. Ik wil naar clubs en in fijne restaurants eten. Mijn hobby, hockey, is ook al niet goedkoop.”

De vader met wie Imani onenigheid had, wilde slechts 4 euro op­hoesten. “Zijn logica was dat ik er alleen maar zou zijn als de kinderen al sliepen. Hij stelde voor dat ik vrienden uitnodigde. Van hem mochten we alcohol drinken en een feestje bouwen. ‘Hou gewoon de baby­foon bij de hand’, raad­de hij aan. Hij dacht mij daarmee te over­halen.” Nadat ze had geweigerd, verweet de man haar hoge eisen te stellen. Babysitten, meende hij, is niet eens echt werken. Onzin, weerlegt Imani: “Ooit kwam ik terecht bij een jongen met ADHD. Vooraf hadden de ouders mij gewaarschuwd: ‘Pas op, hij kan wat druk zijn.’ Niets had mij mentaal kunnen voorbereiden op wat volgde. Die knul wou zes uur lang voetballen, niets anders, ook toen het buiten donker werd. Ik ben compleet geradbraakt naar huis gegaan. Zeg mij, hoe is dat niet echt werken?

Imani Ramioulle: ‘Als ik bij een kind bent dat agressief doet, denk ik: zat ik nu maar bij mijn vrienden.’ Beeld Joris Casaer

“Kleuters met driftbuien stellen mij echt wel op de proef. Zo vroeg ik eens aan een eigenwijs kereltje om zijn speelgoed op te ruimen omdat zijn ouders op de terugweg waren. Hij negeerde mij en ik moest hem van de keuken naar de woonkamer en weer terug achterna­hollen. Toen de ouders arriveerden, begon hij te krijsen en gooide hij al zijn speelgoed tegen de muren. Als ik bij een kind ben dat zo agressief doet, denk ik: ‘Zat ik nu maar bij mijn vrienden.’”

Anderzijds zijn er ook de leuke momenten. “Onlangs ging ik met een meisje van 5 naar het toilet en zij was de hele tijd aan het toeteren: ‘Mijn papa heeft een piemel! Mijn papa heeft een piemel!’ Tot ik haar het zwijgen moest opleggen: ‘Ja ja, uw papa heeft een piemel, ik weet het ondertussen.” (lacht)

Saron Cologne Tshatshi (19), Denderleeuw 
Studeert criminologie aan VUB
Babysit sinds haar 15de voor € 4 per uur

“Kinderen zijn soms leuker gezelschap dan leeftijdsgenoten”, begint Saron Cologne Tshatshi. Sarons vrienden halen hun neus op voor baby­sitten. “Ze zeggen: ‘Voor zo’n schamel loon kom ik mijn bed niet uit.’ Akkoord, 4 euro per uur is geen astronomisch bedrag. Maar meestal babysit ik ’s avonds. Dat betekent: de koelkast plunderen, de hele nacht voor de televisie zitten en geld krijgen voor niets­doen. Heerlijk toch?”

Saron Colonge Tshatshi: ‘Eén keer hoorde ik, in het bijzijn van de moeder: ‘Ik wou dat jij mijn mama was.’ Beeld Joris Casaer

Saron babysit al 4 jaar en heeft intussen haar ‘vaste waarden’. “Met sommige kinderen groei­de ik samen op. Ik wil weten hoe het met hen gaat, waar ze mee bezig zijn. Voor mij zijn zij een beetje familie geworden.” Met een van haar vertrouwde gezinnen ging ze afgelopen zomer zelfs mee op vakantie naar de kust. “Dat was een gratis reisje voor mij: elke dag kreeg ik 50 euro en mijn verblijf was volledig betaald. Over­dag kon ik leuke dingen doen met de kinderen: gaan zwemmen, zandkastelen bouwen, ijsjes eten of met de go­carts rijden. Daarna mocht ik gewoon met mijn vrienden af­spreken.”

Voor Saron is het enorm belangrijk dat de kinderen op wie ze babysit, ook echt graag bij haar zijn. “Ik doe mijn best om ze blij te maken. Ik wil niet dat ze iemand anders leuker vinden. Eén keer hoorde ik, in het bijzijn van de moeder: ‘Ik wou dat jij mijn mama was.’ (lacht) Dat was wel een beetje ongemakkelijk voor iedereen. Maar ik dacht: doel bereikt.”

Soukaïna Bennane (22), Antwerpen
Studeert communicatiemanagement aan AP Hogeschool
Babysit sinds haar 17de voor € 6 per uur

Babysit­kinderen vertrouwen hun oppas veel toe, weet Soukaïna Bennane. “Een kind dat ruzie heeft op school, zal dat eerst aan mij vertellen.” Toen de ouders van een van haar babysit­gezinnen scheidden, was zij de persoon die het kroost troostte. “De vraag die kinderen dan het meeste haten: ‘Wat scheelt er nu met je? Zeg het eens.’ Dat werkt niet. Je moet ze ruimte geven. Na verloop van tijd vertelden ze mij dat ze erg verdrietig waren. De oudste was heel boos, wist geen blijf met zichzelf. Het maakte mij triest. Een scheiding wens je kinderen nooit toe. In zo’n turbulente periode is het als babysit je taak om de kinderen op te vrolijken, afleiding te bieden. Ik heb mij uitgesloofd om hun pijn te verzachten.”

Soukaïna Bennane: ‘Bakfietsbelgen hebben altijd de mooiste huizen.’ Beeld Joris Casaer

Soukaïna heeft geleerd dat kinderen meer beseffen dan volwassenen denken. “Een meisje dat dolgraag met mijn iPhone prutst, stelde zo eens voor om een video te maken waarin ze mij interviewde. Ze vroeg met een mega ernstig gezicht: ‘Bart De Wever, vind jij dat een goede burgemeester?’ Politieke analyses van een vijfjarige, santé!”

De Antwerpse is moslima en draagt een hoofddoek. “Kinderen zijn daar oprecht nieuwsgierig naar, oordelen niet. ‘Souki, waarom draag jij een doekje? Mag ik eens jouw echte haar zien?’ Ik praat open over mijn geloof met hen. Stiekem denk ik dat ouders best trots zijn op ‘de babysit met hoofddoek’. Zo kunnen ze aan hun kinderen tonen hoe open-minded ze zijn. Daar heb ik respect voor.”

Soukaïna vindt het ook interessant om te zien hoe andere mensen wonen. “Ik kom meestal bij kunstenaars­types en alternativo’s terecht. Bakfiets­belgen hebben altijd de mooiste huizen. Hun grote hal met chique kroonluchter? Dat is de ideale achtergrond voor een nieuwe selfie. Als ik die deel op mijn sociale media, reageren vrienden: ‘Babysit jij op de kinderen van koning Filip?’” (lacht)

Thomas Viaene (21), Sint-Michiels
Studeert sport en beweging aan Howest
Babysit sinds zijn 15de voor € 8 per uur

Het lastigste aan babysitten volgens Thomas Viaene? “Een pamper vol bruine en groene uitwerpselen is standaard kokhalzen. (lacht) De eerste keer – ik was 17 – heb ik de verpakking bestudeerd. Mijn vreemde logica: ‘Misschien is dat met een gebruiks­aanwijzing zoals bij een diepvries­pizza. Hoelang moet dat in de oven?’ Het kwam uiteindelijk neer op pure adrenaline. Ik, baby, pamper – die Drievuldigheid moest op de een of andere manier een geslaagde combinatie worden.”

Thomas Viaene: ‘Mijn maten plagen mij geregeld: ‘Babysitten? Dat is voor meisjes!’’ Beeld Joris Casaer

Een ander heikel punt zijn de vooroordelen over zijn bijverdienste. “Mijn maten plagen mij geregeld: ‘Babysitten? Dat is voor meisjes!’ Al zeverend bedoeld, natuurlijk, maar ik nodig ze uit om eens een pamper te verversen. (lacht) Nee, serieus, jongens kunnen net zo goed voor kinderen zorgen als meisjes. En mannelijke babysitters zijn het gat in de markt. Gezinnen met enkel zonen zien mij graag komen. Je weet hoe jongens van 10 zijn hè, op die leeftijd vinden ze meisjes vies. Die onthalen mij dan als een held. “Het geeft een kick om het vertrouwen van kinderen te winnen. Ik zorgde eens voor twee meisjes van wie de jongste zeer verlegen was. Heel subtiel kroop ze dichter naar mij toe. Tegen de avond zat ze mij te knuffelen. Als kinderen bang zouden zijn voor mij, zou ik dat als een persoonlijk falen ervaren.”

De twintiger maakt er wel een punt van om weg te blijven van kasten en schuiven. “Stel dat er iets verdwenen of kapot is en de ouders verdenken mij... Ik weet niet hoe ik mij daar zou uitpraten. Volgens mij denken alle ouders dat de babysit door hun spullen rommelt. Vaak krijg je te horen: ‘Sorry, we hebben niet opgeruimd!’ Alsof ik met mijn vinger over de dressoir ga om te checken hoeveel stof er ligt. (lacht) Boodschap van algemeen nut: voor de babysit moet je de vloeren niet schuren. We don’t care.”

Amal Al Mahi (17), Gent
Studeert humane wetenschappen
Babysit sinds haar 13de voor € 6 per uur

“Ik ben bang dat ik niet voorbereid ben op ernstige problemen”, geeft Amal Al Mahi toe. “Een keer, nadat ik een baby had ingestopt, hoorde ik hem in zijn slaap overgeven. Hij zat onder het braaksel. Ik heb hem gewassen en nieuwe kleertjes aangetrokken. Pas achteraf stuurde ik een foto naar de moeder, die op restaurant was met haar vriendinnen, om haar te verzekeren dat haar kind in orde was. Ze was op de hoogte: ‘Hij voelde zich vandaag al niet zo lekker.’ De rest van de avond heb ik met een klein hartje naast zijn slaapkamer gewaakt.” 

Amal Al Mahi: ‘Onlangs leerde ik over onbewuste gender­vooroordelen: jongetjes spelen met auto’s, meisjes houden van roze. Ik betrapte mezelf erop dat ik dat ook deed. Als een jongetje liever met poppen speelt, zal ik hem dus niet meer tegen­houden.’ Beeld Joris Casaer

Geen vreemd voorval, verzekerden haar klasgenoten. In de vrienden­groep van de Gentse tiener is babysitten een rage: “Iedereen doet het. Een vriendin van mij kwam onlangs doodmoe toe op school: ‘Ik ben ziek van de stress.’ We hadden een grote herhalings­toets natuur­weten­schappen. De meeste klasgenoten hadden de avond ervoor zwaar geblokt. Maar zij moest op een kleuter letten die met geen stokken in bed te krijgen was.”

Wat Amal op school leert, past ze toe tijdens het babysitten. “Onlangs leerde ik over onbewuste gender­vooroordelen: jongetjes spelen met auto’s, meisjes houden van roze. Ik betrapte mezelf erop dat ik dat ook deed. Als een jongetje liever met poppen speelt, zal ik hem nu dus niet tegen­houden. Het is belangrijk om het verbeeldings­vermogen van kinderen constant te prikkelen. Een driejarige op wie ik vaak let, verzint wonderlijke personages aan de hand van de illustraties uit voorleesboeken. Zijn pratende trein is hilarisch!”

Af en toe gebeurt het dat kinderen het moeilijk hebben om afscheid te nemen van hun ouders, vertelt Amal: “Sommigen zijn daar kordaat in: ‘Geen gezeur, de babysit zal de hele tijd bij je zijn.’ Andere ouders houden de kinderen vast tot ze kalmeren. Een keer was er een kleuter die intens hard begon te huilen toen de mama en de papa vertrokken. Hij klampte zich aan het been van zijn moeder vast. Verlatings­angst is hart­verscheurend om te zien.”

Maar ook het omgekeerde is moeilijk. “Een van mijn babysit­kindjes verhuisde onlangs van Gent naar Brussel. Ik had de hele zomer­vakantie tot vier keer per week bij hem gebabysit. Dat ik hem niet meer zal zien, breekt mijn hart. Ik vraag mij af hoeveel hij zich later nog van mij zal herinneren. Ik hoop dat het alleen maar goede gedachten zijn.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234