Zondag 29/11/2020

Review

Babyshambles - 'Sequel to the Prequel' ***1/2

Beeld kos

Kies zelf je mirakel uit: Peter Doherty, die op zijn 34ste nog steeds over een polsslag beschikt? Of Babyshambles, dat na zes jaar in het verborgene herrijst? Ach nee... Het échte godswonder is dat 'Sequel to the Prequel' ook onverwacht goed klinkt.

In de zes jaar die vergleden sinds hun laatste langspeler 'Shotter's Nation' leek Babyshambles een stille dood beschoren. Tussen schreeuwerige tot verontrustende headlines in scheen songschrijver en grootgebruiker Peter Doherty liever de grandioze soloplaat 'Grace/Wastelands' te maken. Hij verkaste bovendien naar Parijs, waar de Britse tabloidratten zijn spoor bijster raakten, maar ook de andere groepsleden hun weg niet heen vonden. Het leek er lang op dat een derde langspeler nooit het daglicht zou zien.

Een zwaar ongeluk waarbij bassist Drew McConnell betrokken raakte, gaf overigens even weinig hoop. Die werd twee jaar terug brutaal van zijn sokken gereden door een auto, en hield daar verbrijzelde wervels, gebroken ribben en gekneusde ledematen aan over. McConnell moest zelfs opnieuw leren lopen. Dat de groep rond Engelands favoriete knuffeljunk vandaag opnieuw op zijn benen staat, heeft dus in vele opzichten iets weg van een mirakelverhaal.

Al blijft de grootste verrassing dat de nieuwe Babyshambles meer goudaders dan ooit aanboort. In het verleden verloren hun songs al eens het pleit tegen de manische roes en chaos in de bovenkamer van hun frontman. Maar 'Sequel to the Prequel' klinkt opmerkelijk gestroomlijnd. Coherent zelfs.

Leentjebuur
Sommige vertrouwde zaken bleven bij het oude. De liefde voor 'all things Albion' blijkt bijvoorbeeld nog steeds niet uitgedoofd. Ook nu wordt de Britse popgeschiedenis zo gretig geplunderd dat de grens tussen eerbetoon en plagiaat bij momenten vervaagt. Zo heeft de groep rond Damon Albarn schijnbaar een hand in 'Farmers Daughter' en spookt Gorillaz door 'Dr. No', dat in dub en Sergio Leone baadt. De tandem Morrissey/Marr komt je dan weer voor de geest in 'Picture Me in a Hospital'. Dat Stephen Street, bekend van zijn werk voor The Smiths en Blur, deze plaat producete, geeft mee een verklaring aan die vintage British sound.

Voor de platenhoes van 'Sequel to the Prequel' gebruikte kunstenaar Damien Hirst bovendien een beeld van Penny Smith, die indertijd heel wat iconische foto's maakte van The Clash. Toepasselijk speelt Doherty dan ook leentjebuur bij The Clash in 'Maybelline', al smokkelt hij in één trek ook het refrein van 'Where Angels Play' (The Stone Roses) binnen in de eerste songregels.

Mijnenveld
De punkspirit van '77 leeft verder in de opener 'Fireman', waarin de frontman Johnny Rottens snerende stem naar zijn hand zet. Jammer genoeg valt die song met de meest vermolmde deur in huis: 'Fireman' is veruit de zwakste schakel op deze plaat. Geslaagder zijn 'Nothing Comes to Nothing' en 'Seven Shades', waarin de schaduw van Doherty's vroegere groep The Libertines rondwaart.

Maar het pure goud wordt bewaard tot aan het eind: 'Minefield' is een verraderlijk schuifelende song, waarin een gitaar onder hoogspanning wordt gezet. De song klauwt naar de haartjes in je nek, terwijl Doherty uit de kast komt als een potloodventer van zijn door verslavingen geplaagde ziel. "It's a minefield out there", waarschuwt hij somber. Wees zelf maar voorzichtig, moet je onbewust denken.

Babyshambles speelt op 16 januari in de AB, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234