Donderdag 22/04/2021

Baarden die naar de keel grijpen

rock

grandaddy geeft exclusief concert in shepherd's bush

Ongeveer op hetzelfde moment dat een zekere meneer Bush het centrum van Bagdad met een bommentapijt liet bedekken, gaf het Californische Grandaddy donderdagavond een uniek concert in de Londense Bush Hall. De ene Bush is gelukkig de andere niet, al zal de ironie van de omstandigheden wellicht ook de groep niet zijn ontgaan.

Londen

Van onze verlaggever ter plaatse

Dirk Steenhaut

Jason Lytle en de zijnen kwamen naar de Britse hoofdstad afgezakt omdat ze binnenkort, meer bepaald op 9 juni, een nieuwe cd uitbrengen. Na een lange afwezigheid aan het platenfront willen ze er de wereld gewoon even aan herinneren dat ze nog bestaan.

Grandaddy is misschien niet de hipste groepsnaam, maar samen met geestesgenoten als The Flaming Lips, Mercury Rev en Sparklehorse behoren de met baarden en honkbalpetjes getooide heren uit Modesto wel zonder meer tot het beste dat de Amerikaanse rock momenteel te bieden heeft. Sumday is, net als voorganger The Sophtware Slump, een gelaagd meesterwerk waarin de beste ingrediënten uit het oeuvre van Neil Young, The Beach Boys, The Beatles, Talk Talk en Pink Floyd smaakvol zijn verwerkt. Het spectrum van Grandaddy wordt almaar breder en veelkleuriger en het resultaat is nouveau psychedelia die getuigt van subtiliteit, verfijning en een ronduit imposante ideeënrijkdom. Voeg daarbij de hemelse melodieën en transparante arrangementen en je begrijpt waarom zanger Jason Lytle zijn jongste werkstuk omschrijft als de plaat waar hij al zijn hele leven naar toe heeft gemanoevreerd. Maar na zo'n artistieke triomf stelt zich natuurlijk de vraag: wat doe je erna? Sumday is, als we de compilaties The Broken Down Comforter Collection en Concrete Dunes buiten beschouwing laten, de derde langspeler van Grandaddy. Oorspronkelijk was die opgevat als een dubbele ep, met op het ene schijfje de snelle en op het andere de dromerige nummers, maar dat idee heeft de groep inmiddels laten varen. Hoewel de nieuwe songs iets beknopter zijn uitgevallen dan gewoonlijk, blijven weemoed en melancholie vaste onderdelen van de Grandaddy-sound. Als songwriter heeft Jason Lytle oog voor de schijnbaar banale momenten die een mensenleven soms een drastische wending kunnen geven en de personages op Sumday beleven een voor een een soort midlife-crisis. "What have I become?" vraagt de ene verteller zich af, terwijl de andere geplaagd wordt door de gedachte aan wat nooit was maar had kunnen zijn. Uiteindelijk blijkt al dat gemijmer vooral in berusting uit te monden: "I'm OK with my decay", want is het niet juist onze sterfelijkheid die het leven zo waardevol maakt? Hoe dan ook, een groep die in staat is briljante, naar de keel grijpende nummers te schrijven zoals 'Saddest Vacant Lot in the World', verdient het tot in de eeuwigheid te worden gekoesterd.

Het gezonde ondernemerschap is intussen aan Grandaddy niet voorbijgegaan: met Sweat of the Alps hebben de heren onlangs een eigen internetlabel opgericht, waarop ze jaarlijks twee platen zullen uitbrengen. De eerste releases worden platen van Arm of Roger en Built Like Alaska. In april vertrekt het gezelschap voor de rest van het jaar op tournee en daarbij is het vooral uitkijken naar de visuele inkleding, die aan de Canadese cineast Matt Burke werd toevertrouwd.

Het optreden in Shepherd's Bush was enkel toegankelijk voor genodigden en fans die via wedstrijden een kaartje hadden gewonnen. Een buitenkans, want Grandaddy was de voorbije achttien maanden niet meer en public verschenen. Dat laatste had duidelijk de podiumvastheid van de groep aangetast. De negen nummers tellende set begon wel krachtig met 'Hewlett's Daughter', een feest van frivole toetsen en warmbloedige harmonieën, maar tegelijk namen de muzikanten een wat schoorvoetende, onzekere houding aan. Lytle, die afwisselend gitaar en keyboards speelde, was een en al zelfrelativering en besefte zelf ook wel dat nog niet alles gesmeerd liep. Teleurstellend was bijvoorbeeld dat er donderdag slechts twee nieuwe songs op het menu stonden: het semi-akoestische 'Yeah is What We Had' en het stuiterende, met knappe samenzang gelardeerde 'Now It's On', dat weldra op single verschijnt. Op het Beatlesachtige 'Jed's Other Poem' en het obscure maar geweldige 'First Movement/Message Sent: ID#5646766' viel echter niets af te dingen. De groep reisde heen en weer tussen lyrisch ('Miner at the Dial-A-View') en uitbundig ('A.M.. 180', 'Crystal Lake') en ook al vloog ze soms net iets te veel op de automatische piloot, voor de meeste aanwezigen was het een aangenaam weerzien. Tenslotte is een minder avondje van Grandaddy nog altijd te verkiezen boven een topprestatie van een doordeweekse band.

WIE: Grandaddy. WAAR EN WANNEER: Bush Hall, Londen, donderdag 20 maart.ONS OORDEEL: 'De lange rustpauze had de podiumvastheid van Grandaddy enigszins aangetast en we hadden graag wat meer nieuw materiaal gehoord. Niettemin: een groep om van te houden.

Het spectrum van Grandaddy wordt almaar breder en veelkleuriger

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234