Zaterdag 31/10/2020
Louise Carton: ‘Nog steeds kan ik de mist ingaan bij moeilijke situaties. Dan ga ik te veel eten, of zoek ik toch weer dat hongergevoel op.’

De wendingLouise Carton

Atlete Louise Carton over haar eetstoornis: ‘Ik zie nu in dat ik meer ben dan mijn prestaties of mijn gewicht’

Louise Carton: ‘Nog steeds kan ik de mist ingaan bij moeilijke situaties. Dan ga ik te veel eten, of zoek ik toch weer dat hongergevoel op.’Beeld Illias Teirlinck

In de lente getuigde atlete Louise Carton publiekelijk over haar eetstoornis. De strijd ertegen voert ze nog steeds. ‘Mijn mentale worstelingen zijn hardnekkiger dan ik had gedacht. Het verlies van mijn papa speelt daar een grote rol in.’

Het begon met een tweet op 17 mei 2019. “Ik heb lang getwijfeld of ik dit zou delen, maar ik vind het te belangrijk om het niet te doen”, schreef ze. Wat ze deelde was een blogpost over haar eetstoornis. En hoe ze als gevolg daarvan de sport even moest loslaten. Een stroom aan reacties volgde, en die volgde opnieuw na haar passage in De afspraak enkele dagen later.

Louise Carton (25) gold jarenlang als een beloftevolle topatlete in de lange afstand en het veldlopen. Veel van de verwachtingen maakte ze ook waar. Tot het plots ophield. Omdat ze mentaal en fysiek aan de grond zat. Dit jaar vertelde ze openlijk over die worstelingen. De eerste stap in haar herstel.

Had je iemand vooraf verteld dat je je verhaal publiekelijk ging delen?

“Nee, niemand kende mijn verhaal zelfs. Ik zat wel al langer met het idee om het te vertellen. De tekst was een week klaar, en toen ik die vrijdagavond thuiskwam van een training en mij niet goed voelde, heb ik er nog twee zinnen aan toegevoegd en op ‘send’ geklikt. Ik zie mezelf nog in de zetel zitten en denken: shit, Carton, wat heb je nu gedaan? Want ik had me hier compleet mee blootgegeven. En een paar dagen later opnieuw op tv.”

“Achteraf gezien had ik het misschien beter aan mijn familie laten weten. Ik heb de impact van die tekst op de mensen rondom mij onderschat. Mijn moeder en mijn zussen zitten met de vraag of ze niet meer hadden kunnen of moeten doen. Maar mijn antwoord is altijd: nee. Mijn moeder vroeg soms wel eens of ik niet meer moest eten, en dan reageerde ik altijd heel kortaf tegen haar. Als je zelf geen hulp aanvaardt, kunnen anderen je niet helpen.”

Je hebt geen spijt van je blogpost?

“Het is sindsdien heel zwaar geweest. Een rollercoaster, eigenlijk. Het delen van mijn verhaal bleek nog maar de eerste stap te zijn van een moeizaam proces. Maar spijt heb ik niet. In mijn blog schrijf ik dat ik blij zou zijn als ik maar één iemand kon helpen met mijn verhaal. Blijkbaar is dat gebeurd. Zo was er een vader die schreef: ‘Mijn zoon toonde me jouw blog en de dag nadien hebben we samen een afspraak gemaakt bij de psycholoog.’ Er was ook een koppel grootouders die me lieten weten dat ze nu met hun kleindochter over haar eetprobleem konden praten.”

“Anderzijds heb ik het gevoel dat de sportwereld het nog niet wil erkennen. Ik heb erg veel reacties gekregen van zowel professionele als amateursporters. Aangezien we met zovelen zijn, is er dus duidelijk een probleem. Ik zou het interessant vinden om bijvoorbeeld de mening van sportartsen hierover te horen.”

“Wat vinden zij ervan dat bij een sporter voortdurend huidplooien worden genomen om je vet te meten, zonder dat er veel uitleg gegeven wordt bij die resultaten? Of dat iemand als ik vijf jaar lang geen maandstonden krijgt? Over dat laatste heeft niemand ooit aan de alarmbel getrokken. En dus geloofde ik ook dat het normaal was. Ik dacht dat topsporters nu eenmaal geen maandstonden meer krijgen.”

Carton wil niemand met de vinger wijzen. Er is ook zoiets als persoonlijke aanleg, zegt ze. Ze is heel perfectionistisch, heeft altijd aan de verwachtingen willen voldoen. Maar de druk die op jonge atleten wordt gelegd door topsportcontracten is groot, vindt ze. “De focus ligt uitsluitend op de korte termijn. Je wordt voortdurend beoordeeld op je prestaties.”

Ze geeft het voorbeeld van discuswerper Philip Milanov. “Met het Belgische team mocht hij naar de Olympische Spelen van Tokio 2020, maar omdat hij niet goed gepresteerd had, verloor hij enkele weken geleden zijn contract en dus zijn maandinkomen. Je moet toch ook kijken naar het potentieel van een atleet op lange termijn?”

Zelf mocht Carton in 2016 naar de Olympische Spelen van Rio gaan, omdat ze een heel goed jaar achter de rug had. “Men verwachtte daar een toptijd van mij op de 5.000 meter, terwijl de meeste atleten pas op hun best zijn als ze eind twintig, begin dertig zijn.”

‘Pas door die therapie heb ik beseft dat mijn vader echt weg is en nooit meer zal terugkomen.’Beeld Illias Teirlinck

Carton werd 22ste in Rio. Het jaar daarop verloor ze haar profcontract. “Ik had het wel zien aankomen, en ergens kan ik het ook begrijpen. Sport Vlaanderen moet ergens een lijn trekken. Ik was toen ook nog jong. Nu zou ik er wel proberen voor te zorgen dat ik mentaal beter om zou kunnen met de druk.”

Zonder zo’n contract moet je gaan bijklussen om in je levensonderhoud te voorzien, legt Carton uit, en kun je je dus niet volledig toeleggen op je sport. Momenteel werkt ze deeltijds in de loopspeciaalzaak Runner’s Lab. Trainen doet ze nog altijd, maar wel minder. “Het is heel moeilijk om het los te laten. Presteren, competitie, gewicht onder controle: jarenlang was het mijn identiteit en mijn houvast. Die houvast ben ik nu kwijt, en daar word ik soms angstig van. Maar ik moet het aanpakken. Want los van de vraag of ik ooit nog topsport zal doen, was het geen leven op die manier.”

Je zit nu even in een schemerzone?

“Precies. Ik zei het daarstraks al: het delen van mijn blog was nog maar het begin. De vele positieve reacties die ik op mijn blogpost heb gekregen hebben mij wel deugd gedaan. Ik wist niet dat mensen mij ook konden appreciëren zonder dat ik aan het presteren of het winnen ben. Een vreemde ervaring, maar ook bevrijdend. Ik zie nu in dat ik meer ben dan mijn prestaties of mijn gewicht.”

“Ik wil mezelf nog altijd de kans geven om terug te komen. Daarom ga ik ook niet voltijds werken. Soms denk ik wel: zou ik het niet volledig over een andere boeg gooien, en de topsport definitief vaarwel zeggen? Maar dat lopen is mijn passie. En ik heb nu al zo hard aan mezelf gewerkt, dat ik graag zou weten of ik mijn sport ook op hoog niveau kan beleven zonder eraan onderdoor te gaan. Zodat ik naar wedstrijden kan gaan zonder angst. Zonder mij slecht te voelen omdat ik daar in een short en T-shirt moet staan en mezelf te dik vind. Daarom hak ik de knoop dus nog niet definitief door.”

Het kan toch ook geruststellend zijn om het even aan te zien alvorens een definitieve beslissing te nemen?

“Klopt, maar ik zie ook de vrienden rondom mij die dingen aan het opbouwen zijn, financieel en relationeel. Ik heb veel interesses en ben ambitieus, en nu heb ik het gevoel dat ik in niets aan het presteren ben. Nu goed, als over twee jaar blijkt dat ik toch niet kan terugkomen op topsportniveau, kan ik alsnog mijn master in de kinesitherapie afwerken en een andere richting uitgaan.”

Normaal gezien ging je in oktober weer beginnen aan de competitie.

“Ik was al een tijdje aan het opbouwen, en dat ging redelijk goed, maar door het intensievere trainen als voorbereiding op de competitie is een kleine pijn in mijn voet een blessure geworden. Meteen werd duidelijk dat ik er eigenlijk niet klaar voor was. Ook niet mentaal. Ik mis de wedstrijden hard. De sfeer daar, het contact met andere atleten. Maar blijkbaar is het te vroeg. Ik heb dan ook beslist om voorlopig geen competitie meer te plannen en om eerst te focussen op andere zaken. Op mijn mentale processen en mijn eetgedrag dat nog niet in orde is.”

“Ik blijf wel aan sport doen. Ik fiets, en ik loop drie keer per week een halfuurtje. (lacht) Wat eigenlijk peanuts is voor mij, maar goed.”

Geniet je dan van het lopen en het fietsen?

“Van de trainingen vlak voor mijn blessure genoot ik wel heel hard. Ik voelde mij echt gelukkig als ik mijn loopschoenen weer kon aandoen. Dat had ik lang niet meer gehad. Ook al bereikte ik niet meer de toptijden die ik vroeger haalde, lopen blijft voor mij wel het zaligste dat er is. Mijn lichaam is er ook wat aan verslaafd, denk ik. (glimlacht) De voldoening die ik krijg van lopen, is moeilijk te evenaren.”

Louise Carton is ondertussen anderhalf jaar uit competitie. Dat is lang, zegt ze, en het zal niet simpel zijn om die tijd weer in te halen. “Ik besef nu ook dat mijn mentale worstelingen hardnekkiger en complexer zijn dan ik had gedacht. Het verlies van mijn papa speelt daar een grote rol in.”

Ze was twintig toen haar vader onverwacht stierf aan een hartaanval tijdens zijn rondje lopen. “Twee maanden nadat hij was gestorven, ging ik van Oostende terug naar Leuven om opnieuw te beginnen met trainen en studeren. Daardoor dacht iedereen dat het goed met me ging. Het jaar erop, in 2015, ben ik doorgebroken. Zo werd ik Europees kampioene veldlopen bij de beloften. Ik voelde me daar schuldig over. Hoe kon ik goed presteren terwijl mijn vader nog maar net gestorven was? Maar zo onlogisch was het niet. Ik had me vastgeklampt aan het lopen. Het was een passie die ik met hem deelde.”

‘Het gaat pijn doen, hoor, om iedereen in Tokio te zien sporten en genieten en presteren. Maar hé, in 2024 zijn er de Spelen in Parijs. Dat gaat het worden.’Beeld Illias Teirlinck

In een filmpje over jou op je website zegt je moeder: ‘Haar papa was Louises god.’

“Ik had een heel goeie band met hem. Hij was supertrots op mij. Ging mee naar bijna alle wedstrijden. Als ik op vrijdagavond in Oostende aankwam met de trein uit Leuven, stond hij me op het perron al op te wachten. Mijn papa was vooral een heel fijne man. Iemand die bijna altijd goedgezind was, en rustig bleef bij moeilijkheden. Dat mis ik enorm.”

(denkt na) “Ik heb me vaak heel eenzaam gevoeld in mijn verdriet. Mijn moeder probeert haar pijn ook nog een plaats te geven, net zoals mijn zussen. Iedereen gaat anders met zo’n verlies om. We zijn er voor elkaar, en toch missen we niet alleen papa, maar ook ons gezin zoals het vroeger was.”

“Nadat ik vorig jaar in augustus pas veertiende werd op het EK atletiek in Berlijn, ben ik volledig gecrasht. Ik ben toen een aantal maanden wekelijks naar een psychiater gegaan. Dat waren zware therapiesessies. Er kwamen emoties naar boven waarvan ik zelfs niet wist dat ik ze had ingeslikt. Pas door die therapie heb ik beseft dat mijn vader echt weg is en nooit meer zal terugkomen. Ik denk nog altijd heel veel aan hem. Maar dan probeer ik niet meer te wensen dat hij er nog was, maar wel dankbaar te zijn voor al die momenten die ik met hem heb gehad. Want niet iedereen heeft het geluk om zo’n goeie band te hebben met zijn ouders.”

Je zei daarnet dat je eetgedrag nog niet in orde is. Wil je daar iets meer over vertellen?

“Na dat EK in Berlijn heb ik mijn strikte eetpatroon volledig losgelaten. Ik had zo veel honger. Eindelijk stond ik mezelf toe om te eten, en dus at ik, at ik, at ik, en bleef ik honger hebben. Als gevolg daarvan ben ik bijgekomen. Veel mensen zeggen me dat ik er nu gezonder en beter uitzie, maar ik voel me vooral heel dik.”

“Als ik vroeger honger had, kreeg ik eetbuien, die ik daarna compenseerde door een tijdje niks te eten, zodat ik niets bijkwam. Met de jaren werden zowel die eetbuien als de compensaties extremer. Dat probleem is niet opgelost door mijn getuigenis van 17 mei. Nog steeds kan ik de mist ingaan bij moeilijke situaties. Dan ga ik te veel eten, of zoek ik toch weer dat hongergevoel op. Want dat is iets wat ik ken, en dan hoef ik niet stil te staan bij wat ik op dat moment echt voel.”

“Ik zou ook liefst zo snel mogelijk mijn extra kilo’s weer kwijtraken. En ik weet hoe dat zou kunnen. Maar ik weet nu ook dat ik dan op lange termijn in de problemen kom. Want door te weinig of te veel eten ga je slechter slapen en dus slechter trainen, en ineens zit je in een vicieuze cirkel. Ik heb dus geleerd om een onderscheid te maken tussen het emotionele stemmetje en de rationele correctie.”

“Daar heb je hulp voor nodig. Ik heb ondertussen een aantal professionelen rond mij verzameld: een diëtist, een nieuwe coach en trainer van Energy Lab, en een therapeut. Dat is ook gebeurd dankzij een vriend die me volledig uit mijn comfortzone heeft getrokken. Vrienden zijn heel belangrijk in zo’n mentaal proces. Een aantal vriendschappen hebben dit jaar een compleet nieuwe dimensie gekregen, omdat onze gesprekken veel dieper gaan dan vroeger. Door je kwetsbaar op te stellen kun je ook meer verbinding aangaan met mensen. Dat is heel waardevol.”

In 2014 nam je leven een drastische wending, maar het voorbije jaar eigenlijk ook.

“Zeker. Fysiek sta ik in vergelijking met de voorgaande jaren eigenlijk nergens. En toch zou ik niet willen ruilen met de eerste helft van 2018, waarin ik op mijn scherpst was en goeie prestaties neerzette. Ik was zo ongelukkig en eenzaam. Ik zat vast en was op. Niet dat ik nu boordevol energie zit, maar ik heb wel beseft dat er veel meer in het leven is dan wedstrijden winnen.”

Je bent gelukkiger dan anderhalf jaar geleden?

(denkt na) “Ik weet niet of dat het juiste woord is. Maar ik ben nu tenminste wel een strijd aan het voeren tegen die eetstoornis. Af en toe denk ik zelfs al dat ik mijn weg wel zal vinden. Dat ik sterker ga worden. En gezonder zal zijn. Zowel mentaal als fysiek.”

Op je website staat ook dat de Olympische Spelen van 2020 een doel zijn.

(glimlacht) “Ai, ik zou die website eens moeten updaten, want Tokio zal niet meer lukken. Het gaat pijn doen, hoor, om iedereen daar te zien sporten en genieten en presteren. Maar hé, in 2024 zijn er de Spelen in Parijs. Dat gaat het worden. Veel dichter bij de deur trouwens dan Tokio, de mensen kunnen dan gemakkelijker komen kijken.” (lacht)

‘Veel mensen zeggen me dat ik er nu gezonder en beter uitzie, maar ik voel me vooral heel dik.’Beeld Illias Teirlinck

Wie is Louise Carton?

• 25 jaar, geboren in Oostende
• woont in Leuven
• vatte na het middelbaar de studie kinesitherapie aan de KU Leuven
• werd in 2013 Belgisch juniorenkampioen veldlopen
• won in 2015 de Gouden Spike voor beste vrouwelijke belofte
• werd in 2015, 2016 en 2017 Belgisch kampioen in de Crosscup
• werd in 2015 ook Europees kampioen veldlopen bij de beloften
• nam in 2016 deel aan de Olympische Spelen in Rio

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234