Maandag 26/10/2020

InterviewFamilieklap

Astrid Stockman en broer Arno: ‘Bij haar optredens houd ik het nooit droog’

Astrid en Arno Stockman.Beeld Bob Van Mol

De oudste is 32 jaar en sopraan. Vlaanderen ontdekte haar quiz­talent en charmante lach na een geslaagde passage in De slimste mens. Momenteel speelt ze opera­zalen plat in binnen- en buitenland. De jongste is 26 jaar en doctoraatsonderzoeker aan de UGent. Astrid en Arno Stockman, zus en broer.

ASTRID

“Ik was zes jaar toen Arno geboren werd en mémé me in haar armen nam: ‘Proficiat meisje, je hebt er een tweede broertje bij.’ Mijn kin zakte tot op de grond want ik had mijn zinnen gezet op een kleine zus, maar al snel werden we een onafscheidelijk trio.

“Tot mijn zestiende sliepen we in dezelfde kamer: zij in een stapelbed, ik in een gewoon bed. Zodra het licht uitging, vloog er regelmatig een stinkende bol gebruikte kousen door de lucht, en ik vergeef hen nooit mijn Furby-trauma. Op een ochtend werd ik wakker en hadden ze de horror­versie van mijn kostbare poppetje voor mijn neus geëtaleerd. Die kortgeknipte haren... Ik vergeet het nooit! (lacht)

“Maar verder had ik weinig last van hun jongens­streken. Ik miste hen zelfs toen ik mijn eigen kamer kreeg. ‘Euh, waar is iedereen?’ dacht ik terwijl ik eenzaam onder mijn dons kroop.

“We groeiden op in Ronse, in de Vlaamse Ardennen. Ik herinner me fiets­tochtjes met het gezin in dat heuvelachtige landschap, en Arno’s bebloede knie toen hij voor het eerst zonder wieltjes door de straat sjeesde op zijn bmx’je.

“Onze jeugd was zorgeloos. Ik kan me geen grootse herinneringen voor de geest halen, maar ik weet wel nog hoe belangrijk de muziekschool in ons leven was. Dat was onze naschoolse living. Tussen de lessen door zochten we elkaar op en zaten we te chillen in de wachtzaal. Onze moeder en vader hebben onze interesses altijd gestimuleerd. Ook zij spendeerden jaren in die muziekschool, en voerden ons als geduldige taxi­chauffeurs heen en weer.

“Arno heeft niet graag dat ik hem bestoef, maar ik denk nog altijd dat hij een groter muzikaal gevoel heeft dan ik. Vroeger dj’de hij al eens op feestjes en aan de mooie overgangen hoorde je dat hij kennis en buikgevoel heeft. Hij heeft er bewust voor gekozen om muziek op het achterplan te zetten en een carrière in de academische wereld uit te bouwen, en dat snap ik. Zodra muziek je beroep wordt, komt er een bij momenten overweldigende prestatiedruk op je af. Je wil dat alles perfect is, maar dat is het nooit. Je balanceert voortdurend tussen prestatie en perfectie enerzijds, en passie en plezier anderzijds. Dat evenwicht vond ik niet zomaar.

“Als mijn familie naar een optreden komt, voel ik me geruggensteund. Ik ben relaxter als er mensen in de zaal zitten die ik graag zie. Mijn familie steunt me in alles wat ik doe, maar ik weet ook dat mijn hectische leven niet altijd makkelijk is voor hen. Op feestjes of verjaardagen kan ik er vaak niet bij zijn en de hectiek van mijn agenda zorgt al eens voor verwarring. Maar we doen ons best om elkaar te blijven vinden.

“Mijn leven is vaak chaotisch en structuur is ver te zoeken, maar toch zou ik het niet anders willen. Zolang ik goed omringd ben door familie en vrienden, word ik graag ouder. En dat ik ouder word, merk ik maar al te goed. Op het podium vraag ik het uiterste van mijn lichaam, net zoals een atleet. En dat lijf is duidelijk geen twintig meer.” (lacht)

Astrid: ‘Ik denk nog altijd dat Arno een groter muzikaal gevoel heeft dan ik.’Beeld Bob Van Mol

ARNO

“Astrid heeft de liefde voor muziek bij ons thuis binnengebracht. Ze speelde hele dagen op de piano. Als ze op de radio een liedje hoorde dat ze mooi vond, kroop ze meteen achter de toetsen. Ik weet nog hoe gefrustreerd ik raakte als muziek maken bij mij niet zo vanzelf kwam. Als ik echt te ongeduldig werd en door het drumvel dreigde te kloppen, was ze daar om mij te kalmeren en tips te geven.

“We hebben een paar keer samen op het podium gestaan en daar heb ik alleen maar goeie herinneringen aan. Onze allereerste keer was op Schoolrock, een fuif op haar middelbare school. Ik was toen nog een ukkie op de lagere school en mocht er een dagje vrijaf voor nemen. Een paar jaar later hebben we het voor­programma van Gorki gespeeld op de Gentse Feesten. Ik was nog een onbezonnen, extraverte jongen zonder podiumvrees. Ik had geen zenuwen voor de blik van het publiek, wél omdat ik mijn eigen drum niet mocht gebruiken en op die van de grote Gentse volksheld moest spelen.

“Haar rol als grote zus heeft ze altijd met verve vervuld. Als ik in het lager door klasgenootjes gepest werd, ging ik haar na het laatste belsignaal snel halen in de aanpalende middelbare school. Als ze één keer haar mond opentrok, hadden die gastjes hun lesje geleerd. (lacht)

“Toen ik later doorstroomde naar het middelbaar bleek dat zij het pad al voor mij had geëffend. Leerkrachten waren altijd bijzonder enthousiast als de broer van die bolleboos uit de wetenschappen-­wiskunde bij hen in de klas kwam zitten. Groot was dan ook hun verbazing toen Astrid voor een opleiding aan het Lemmens­instituut koos. Niet iedereen begreep dat. Hoewel er eigenlijk wel een duidelijke link bestaat tussen muziek en wiskunde. Ook als je muziek maakt, moet je analytisch denken. Ritmiek, metrum of de zoektocht naar de gulden snede: dat heeft allemaal een wiskundige basis.

Gekke gewoontes

Arno over Astrid: “Als Astrid een geluid hoort, kan ze meteen zeggen om welke toonhoogte het gaat. Een trambel of een stoel die verschuift: in een halve seconde kan ze de exacte noot benoemen.”

Astrid over Arno: “Voor Arno geen traditionele small­talk aan de kerst­tafel. Hij doet ellenlange uiteenzettingen over zwarte gaten en worm­gaten. Infotainment op hoog niveau!” 

“Ik ben een vrij rationeel mens. Weinig dingen emotioneren mij tot tranen toe. Maar als ik naar een optreden van Astrid kijk, kan ik het nooit droog houden. Wij praten veel, maar dit heb ik haar nog nooit verteld. Ik heb erg veel bewondering voor haar jarenlange harde werk dat dan zo mooi cumuleert in een optreden. Ik zou nooit kunnen wat zij doet.

“Ook toen ze meedeed aan De slimste mens kon ik alleen maar glunderen vanuit de publieksruimte. Ik heb geen enkele aflevering gemist. Zelfs die keer dat ik doodziek was en overleefde op Dafalgan, was ik er ook. Bleek, ijlend maar trots. (lacht) Na haar laatste deelname zijn we naar het MAS gegaan. Er liep toen een of andere obscure Japanse tentoonstelling, inclusief karaoke­kot. We keken naar elkaar en dachten terug aan onze vele SingStar-sessies, thuis in de woonkamer. Na een paar liedjes van Elton John en ABBA hebben we de andere bezoekers ook even de ruimte gegeven. (lacht) Zulke momenten herinneren ons eraan dat we elkaar veel te weinig zien. Binnenkort gaan we nog eens met drie weg, met Gert-Jan erbij. Heel de clan weer samen!”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234