Zondag 25/10/2020
Astrid Coppens.

InterviewDe Vragen van Proust

Astrid Coppens: ‘Ik kan de naam ‘Bryan’ niet meer horen’

Astrid Coppens.Beeld © Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Zesentwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Deze week: model en actrice Astrid Coppens (37). Wie is zij in het diepst van haar gedachten?

1. Hoe oud voelt u zich?

“Ik voel mij eigenlijk 35, zeker niet ouder dan mijn leeftijd. Ik zit goed in mijn vel. Ik ben wel iets stijver dan vroeger als ik ’s ochtends uit bed stap, maar ik heb nog geen enkel grijs haar en daar ben ik blij om. Zodra je naar de kapper moet om je haren te laten verven, voel je je toch wel ouder, denk ik.

“Sporten doe ik spijtig genoeg niet. Vroeger ging ik naar de fitness en deed ik yoga, maar sinds mijn zwangerschap heb ik niets meer van beweging gehad. Maar bon, mijn kindje voortdurend oppakken en neerzetten is al een work-out op zich. (lacht)

“Moeder zijn vind ik echt een openbaring. Voor mij is er een nieuwe wereld opengegaan. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Ik wist zelfs niet dat zoveel geluk bestond.”

2. Wat vindt u een kenmerkende eigenschap van uzelf?

“Discipline. Als kind was ik zot van viool, ik vond dat een prachtig instrument, heel sierlijk ook die beweging. Telkens als mijn ouders klassieke muziek opzetten, speelden mijn broer en ik mee: mijn broer op een speelgoedgitaartje en ik op een houten lepel met een rekker errond. (lacht) 

“Ik vond dat zo geweldig dat mijn ouders mij vioolles lieten volgen. Tot mijn vijftiende ben ik daar iedere dag heel intensief en op hoog niveau mee bezig geweest. Tijdens de week ging ik naar de muziekschool en in het weekend kreeg ik ook nog eens privéles. Dat betekende alle dagen oefenen, oefenen, oefenen. Ook op woensdagnamiddagen, waardoor ik natuurlijk nauwelijks vriendjes had want ik kon nooit eens gaan spelen of naar een verjaardagsfeestje. Maar het heeft mij wel gehard. Ik heb er enorm veel geduld en doorzettingsvermogen door gekregen, wat mij later serieus geholpen heeft om stand te houden in de mode­wereld, wat toch een harde wereld is.

Astrid Coppens: 'Op school werd ik gepest om mijn uiterlijk, omdat ik zo lang en mager was. Op mijn twaalfde was ik al 1,78 meter.'Beeld © Stefaan Temmerman

“Uiteindelijk ben ik met viool gestopt omdat ik niet mocht spelen wat ik echt wou. Ik wou Vivaldi spelen en al die mooie stukken die ik altijd zo graag beluisterd had, maar mijn vioolleraar gaf mij telkens weer van die moeilijke studies.

“Nu, ik kan het nog hoor. Voor Billie Ray speel ik vaak kinderliedjes, ze vindt dat heel leuk. En ik heb ook nog steeds een heel gevoelig oor. Als er bijvoorbeeld iemand vals zingt, doet dat gewoon pijn in mijn lichaam. Dat komt omdat ik daar zo sterk in getraind ben. Viool is een heel precies instrument, heel zuiver, heel gedetailleerd. Ik hoop eigenlijk dat mijn dochtertje ook ooit viool of een ander instrument leert bespelen, omdat ik dat toch wel zeer goed vind voor de ontwikkeling.”

3. Wat is uw passie?

“Naast vioolspelen is dat van jongs af aan mode geweest. En omdat je als violist weinig toekomst hebt, tenzij je werkelijk tot de wereldtop behoort, ben ik verder gegaan in de mode. Eerst als model, later als ontwerper van een eigen kledinglijn. Ik zit intussen al aan een vijftiende collectie die heel succesvol is.

“Mis ik dat internationale leven niet? Niet meer, nee. Ik heb al zoveel gereisd, ik heb al in zoveel landen gewoond dat ik genoeg indrukken heb opgedaan voor een heel leven. Als je een paar maanden in een land woont en werkt, snuif je heel veel van de cultuur op.

“Sinds de geboorte van ons kindje wonen we terug in België. Die hechte band, met mijn ouders, met mijn schoonouders, met mijn vrienden van vroeger, heb ik in Los Angeles nooit gehad. Ik had daar alleen maar oppervlakkige relaties. En België, dat zijn mijn roots, dat staat toch voor veel normen en waarden die ik daar heb gemist.”

BIO • geboren op 25 januari 1983 in Merksem • was als kind talentvol violiste • kreeg zangles, nam enkele popliedjes op • won Elite Model Look België, liep daarna modeshows in de hele wereld voor o.a. Stella McCartney, Gucci, Dior, Diesel, Ralph Lauren... • werd bekend in Vlaanderen dankzij het VTM-programma Vlaamse Hollywoodvrouwen • kreeg op VIJF haar eigen docusoap Astrid in Wonderland • heeft sinds 2013 eigen kledinglijn Astrid Black Label • was getrouwd met de Amerikaanse zakenman John Bryan. Na haar scheiding getrouwd met regisseur Bram Coppens, hebben samen een dochter.

4. Hoe was de band met uw ouders?

“Ik kom uit een heel hechte familie. Mijn papa was advocaat en had zijn kantoor beneden in huis. Mijn mama zorgde voor ons, ze deed het huishouden en maakte het eten klaar. Wat ik me vooral herinner is dat we altijd, ’s morgens, ’s middags en ’s avonds, samen aten.

“Maar nadat ik op mijn achttiende als model naar het buitenland vertrok, heb ik mijn ouders veel minder gezien. In Milaan kwamen ze mij weleens opzoeken om te zien of alles oké was, want plotseling werd ik in een wereld gegooid van volwassenen, maar daarna ben ik naar New York verhuisd en net voor mijn 22ste naar Los Angeles. Dus dat was ver weg. En Facetime of Skype bestonden nog niet. Hoewel ik gemakkelijk alleen kan zijn, ben ik toch vaak eenzaam geweest, dat wel.”

5. Hoe voelt u zich in uw lichaam?

“Ik voel mij heel oké in mijn vel. Ik ben slank en moet daar niets voor doen, ik mag eten wat ik wil en voel mij gezond. Veel mensen vinden mij te ­mager, maar ook al krijg ik soms kritiek, ik trek mij daar niets van aan.

“Als kind was dat anders. Op school werd ik gepest om mijn uiterlijk, omdat ik zo lang en mager was. Op mijn twaalfde was ik al 1,78 meter. De tweede grootste in de klas kwam tot aan mijn schouder. Dus iedereen vond mij een beetje raar. (lacht) 

“Maar die pesterijen hebben mijn zelfbeeld niet aangetast, integendeel, ik heb er een olifantenvel door gekregen. Wat mij goed van pas kwam in de mode­wereld, want daar krijg je voortdurend commentaar op je uiterlijk. Ik moet wel zeggen, ik heb altijd veel steun gehad van mijn ouders, vooral van mijn mama dan. Als ik uitgelachen werd, kon ik altijd bij haar terecht. Ik kon goed met haar praten, en dat heeft mij enorm geholpen.”

6. Is het leven voor u een ­cadeau?

“Nu wel, maar vroeger minder. Voor mij is het leven pas een cadeau geworden sinds ik mijn kleintje heb. Het is toch een lange periode echt een strijd geweest. Op school, als model, in mijn vorig huwelijk (met de Amerikaanse zakenman John Bryan, red.) heb ik toch wel wat meegemaakt. Pas de laatste tijd ben ik echt tot rust gekomen en kan ik honderd procent van het leven genieten.

“Dat ik nog altijd geassocieerd word met Astrid Bryan, vind ik wel vervelend, ja. Ik kan de naam ‘Bryan’ niet meer horen, ik ben nu Astrid Coppens. Astrid in Wonderland, dat was een karikatuur, dat was de vroegere Astrid. En nu is het een andere Astrid, de mama. De echte Astrid.

“Want in werkelijkheid ben ik helemaal niet zo uitbundig en sociaal, ik ben zelfs eerder verlegen. Astrid in Wonderland, dat was eigenlijk een theaterstuk dat ik zelf gecreëerd had. En dat was heel succesvol; mensen vonden het leuk om naar te kijken, omdat het er zo óver was. Maar zodra de camera’s stopten, was ik gewoon blij dat ik weer mezelf kon zijn. Ik herinner mij nog dat mijn papa schrok in het begin: ‘Maar Astrid, zo ben jij toch niet?’ Nee, dat was acteerwerk. Ik vond het toen gewoon leuk om eens zotte, zotte tv te maken.”

Beeld © Stefaan Temmerman

7. Welke geluksscore geeft u zichzelf?

“Momenteel 9,5 op 10. En die vijf procent die ontbreekt, is te wijten aan covid, aan hoe dat virus de wereld veranderd heeft.”

8. Welke kleine alledaagse ­gebeurtenis kan u blij maken?

“De lach van mijn kindje of wanneer ze een nieuw woordje zegt, dat zijn de kleine dingen in het leven die mij gelukkig maken. Ik ben blij dat het geluk mij gegund is om dat kindje te hebben.

“Dat leek lang niet evident. Ook omdat ik in Amerika heel veel stress had door die rechtszaak (tegen haar ex-man, red.). Bram en ik, we wilden heel graag een kind, maar lichamelijk was ik daartoe niet in staat. Ik heb dan ook een miskraam gehad en toen ik na drie maanden opnieuw zwanger bleek, was er toch de angst voor een nieuwe teleurstelling. Maar we zijn altijd blijven hopen, natuurlijk.”

9.  Wat is uw zwakte?

“Ik ben soms te goed. Mensen profiteren soms van mij, waardoor ik teleurgesteld raak. Ik kan ook moeilijk nee zeggen.”

10. Waar hebt u spijt van?

“Dat ik sommige mensen te hard vertrouwd heb. Bijvoorbeeld mijn ex-manager, die fraude heeft gepleegd, valse contracten heeft opgesteld en geld van mij heeft gestolen. Ik vind het heel jammer dat ik veel zaken niet op papier heb gezet. Vroeger geloofde ik nog in een handshake, nu heb ik geleerd dat ik dat niet meer mag doen. We liggen nog altijd in proces. Na zes jaar komt de zaak eindelijk voor in 2021. Schandalig dat alles zo lang moet duren. En ik ben dan ook nog zo braaf om zijn naam niet voluit te noemen, om hem niet openlijk in de media te beschuldigen. Als je ziet wat Kevin De Bruyne nu overkomt, dat is net hetzelfde, maar dat wordt in de media gegooid, en gaat dan natuurlijk veel sneller.

“Die rechtszaak werpt geen schaduw over mijn geluk, nee. Nu is dat allemaal bijzaak geworden en ik denk trouwens niet dat ik alles wat mij ontnomen is ooit zal terugzien. Maar ik vind wel dat fraudeurs gestraft moeten worden opdat ze in de toekomst niet nog meer slachtoffers zouden ­maken.”

11. Wat is uw grootste angst?

“Mijn grootste angst is dat ik of een van mijn naasten ongeneeslijk ziek zou worden. Ik voel mij de rijkste vrouw op aarde, gewoon omdat ik het geluk heb dat iedereen in mijn omgeving gezond is. Je mag nog honderd miljoen euro op je rekening staan hebben, als je kanker krijgt en in een ziekenhuis belandt, is het over.”

12. Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“Van verdriet huil ik niet vaak, want ik ben een harde, tenzij er iets vreselijks gebeurt zoals mijn miskraam 2,5 jaar geleden. Toen hebben Bram en ik samen diep gehuild.

“Soms huil ik wel om iets emotioneels. Bijvoorbeeld bij de brief die mijn mama – ze is de meter van mijn kindje – aan Billie Ray heeft geschreven voor als ze wat ouder is. Daar heb ik mega bij zitten bleiten omdat hij zo schoon is.”

13. Wanneer bent u ooit door het lint gegaan?

“Ik kan zo weleens vloeken in het verkeer, maar echt door het lint? Toch wel, ik was zwanger en we stonden op het punt om vanuit L.A. voor een lange periode naar België te vertrekken omdat ik hier wilde bevallen. We hadden onze huur opgezegd en onze meubelen moesten naar een opslagruimte, maar alles raakte er niet in. Dat was zo stresserend dat ik ben beginnen roepen tot ik paars zag van razernij. (lacht) 

“Stel je voor: we stonden daar met al dat gerief op straat en die opslagruimte ging sluiten. En al die verhuizers stonden daar. Dus alles wat er niet in kon, heb ik aan die mannen gegeven. Ik riep: ‘Neem maar allemaal mee naar huis!’ (lacht) 

“Ik moet wel zeggen dat ik mij ’s avonds geëxcuseerd heb bij mijn man en mijn mama. Als ik in de fout ben gegaan, heb ik er geen moeite mee om mij te verontschuldigen. Ik was echt beschaamd over mijn gedrag. Mijn mama zei: ‘Nog een chance dat we die mannen van die verhuisfirma nooit meer moeten zien, want die denken dat jij een echte zottin bent.’ Maar ja, dat was ook hormonaal. De zotte zwangere vrouw was ik toen. Maar ik ben blij dat ik die meubelen toch nog heb kunnen weggeven. Dat ze ergens toch nog van nut zijn.” (lacht)

Beeld © Stefaan Temmerman

14. Welke film zou u aanraden?

“De film die ik echt indrukwekkend vond, en alle prijzen verdiend heeft (onder meer de Oscar voor beste buitenlandse film, red.), is La grande bellezza, van Paolo Sorrentino (uit 2013, red.). Op alle gebied. Het verhaal. De muziek. De manier van filmen. De acteurs. De kledij. De styling.

“Sorrentino is trouwens ook de maker van Youth, eveneens een pareltje. Een regisseur van wie je nog eens iets kan leren.”

15. Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

“Neen, nooit. Ik ben katholiek opgevoed, maar geen religieuze ervaring, nee.”

16. Welk moment uit uw leven zou u graag herbeleven?

“De eerste echo van ons kleintje. Toen we dat hartje hoorden en zagen kloppen, dat was echt ongelooflijk. Ik vind het nog altijd een mirakel dat dat kindje uit mijn buik kwam, dat ik dat heb gemaakt. Ik beschouw het als de grootste verwezenlijking in mijn leven. Ik hoop dat ik dat nog eens mag meemaken.”

17. Wat vindt u erotisch?

“Een romantische avond met mijn man, met zicht op zee en een glaasje champagne, vind ik heel erotisch. Allez, dan mag er wel iemand komen ­babysitten op het kleintje.” (lacht)

18. Hoe definieert u liefde?

“Liefde is voor mij het gevoel onafscheidelijk te zijn. Ik heb dat naar mijn man toe, naar mijn kindje toe. Het is alsof zij in mij zitten. Heel raar. Ik kan me geen leven zonder hen voorstellen. Dat is toch iets waarvan ik niet wist dat het bestond. Constant de hele dag door denk ik aan hen, ben ik met hen bezig. Ik zou voor hen door het vuur gaan, mijn leven geven.

“Nu pas met Bram weet ik wat liefde is. Ook omdat ik ineens een moedergevoel had. Ik wilde een gezin stichten met hem, iets wat vroeger nooit in mij was opgekomen. Met mijn ex-man werd er nooit over gevoelens gepraat. Wij hadden meer een vriendschappelijke dan een liefdes- of passionele relatie. Maar ik wist niet beter. Bovendien herinner ik mij heel weinig van mijn relatie met mijn ex, ik heb die periode denk ik verdrongen in mijn hoofd, en dat is ook goed. Life goes on en ik ben heel gelukkig nu. Dat verleden achtervolgt mij soms nog, maar bon, binnen een paar jaar spreekt niemand er nog over. En ik heb er ook een lesje uit geleerd.”

19. Wat is uw goorste fantasie?

“Ik moet zeggen dat ik geen zieke geest ben. Er is al zoveel vetzakkerij in de wereld. Ik heb dat niet, vuile ideeën.”

20. Wat is uw vroegste ­herinnering?

“Ik zie mij nog met mijn broer onder de tafel spelen, dat deden wij heel vaak. Voor de rest herinner ik mij heel weinig van mijn kindertijd.”

21. Wat is een misvatting over u?

“Dat ik oppervlakkig ben. Dat ik fake ben. Dat ik een gold­digger ben. Er zijn veel misvattingen over mij, maar ik heb niet constant de behoefte om ze te ontkrachten. Mensen kennen mij niet. Als mijn vrienden, mijn familie maar weten wie ik ben, dat is het belangrijkste.

“Eigenlijk ben ik een heel zorgzaam iemand. Als ik voor de mensen rondom mij kan zorgen en hen gelukkig kan maken, ben ik dat ook.”

22. Wanneer hebt u het laatst gelogen?

“Goh, ik lieg niet. Eens een leugentje om bestwil, ja. Maar grove leugens, neen, alles komt uit.”

Beeld © Stefaan Temmerman

23. Bent u een goede vriend?

“Ja. Voor mijn vrienden doe ik alles. Zij kunnen altijd op mij rekenen als er een probleem is. Op elk uur van de dag kunnen zij mij bellen, ik spring in mijn auto.”

24. Waarover bent u de laatste tijd anders gaan nadenken?

“Kinderleed raakt mij meer dan ooit. Kindermisbruikers, voor mij moeten die levenslang gestraft worden, want als je een kind iets aandoet, is het voor de rest van zijn leven getekend. Voor mij zijn dat de grootste criminelen die er bestaan. Een kind is onschuldig. Van een kind blijf je af. Mensen die kinderen mishandelen zijn ­onmensen.

“Ik ben zo blij en blessed omdat mijn ouders zo goed voor mij zijn geweest. Daar zal ik hen eeuwig dankbaar voor blijven. En daarom wil ik ook mijn eigen kind een onbezorgde jeugd schenken. Niet met cadeautjes, maar met goede waarden en normen en een veilige thuis. Een veilige omgeving creëren voor dat kind, dat is mijn ­missie.”

25. Hoe zou u willen sterven?

“Het liefst van al gewoon in mijn slaap. Want afscheid nemen zou zo pijnlijk zijn. Ik wil niet afzien, niet creperen in een ziekenhuis.

“Mijn man en ik slapen nooit met de rug naar elkaar, dat is nog nooit gebeurd. Als er iets wringt, dan praten wij dat uit, want ik kan niet slapen als er een probleem is. Ik kan dus op elk moment met een gerust gemoed sterven, want er moet niets meer worden uitgeklaard. Ik hoef ook niets meer te zeggen, want ze weten allemaal dat ik hen graag zie.

“Wat ik zou wensen als laatste avondmaal? O! Een goeie vol-au-vent met frietjes. Stoem hè? (lacht) Heel basic. Ik heb lang genoeg de Belgische keuken moeten missen. Wij zijn echt wel gezegend met onze keuken. Want je hebt hier haute cuisine om ú tegen te zeggen, tegelijk kan je in het kleinste brasserieke ook heel goed eten. Dat is een zalig pluspunt aan België.”

26. Wat zou u nog graag willen realiseren?

“Ik heb niet echt een bucketlist, maar wat ik wel heel graag zou willen, is een eigen kinderprogramma presenteren. Ze hadden me gevraagd om een realityshow te doen rond de bevalling, maar dat wilde ik niet. Ik wil nu echt genieten van mijn kind en het niet in de media gooien. Maar wat ik heel leuk zou vinden, is een echt leerrijk programma met Vlaamse liedjes voor de peutertjes, omdat ik dat mis op tv.

“Astrid, de nieuwe Tante Terry? Ja, zoiets. (lacht) Tien jaar geleden had ik me niet eens kunnen inbeelden dat ik ooit een kind zou willen. En nu zie ik mezelf al als kleuterleidster.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234