Zaterdag 05/12/2020

Concertrecensie

Art Garfunkel vindt zijn stem terug in Antwerpse Stadsschouwburg

Art Garfunkel in 2013. Foto's nemen was in de Stadsschouwburg niet toegelaten.Beeld Wikimedia Commons/Adam Schartoff

Art Garfunkel speelde gisteravond een intiem en breekbaar concert in de Antwerpse Stadsschouwburg. De bekende zanger grasduinde in eigen werk en zijn bekende hits met vroegere partner Paul Simon, waar hij meermaals naar verwees. Het concert was voor Garfunkel een overwinning op zichzelf, nadat hij enkele jaren terug zijn o zo herkenbare stem verloor.

Het was een erg kwetsbare zanger die gisteravond het podium betrad. "Mijn hart bonst zó enorm luid", zei Art Garfunkel - 74 inmiddels - nadat hij al snel The Boxer had prijsgegeven. "Dat komt omdat ik dolgelukkig ben hier te zijn", meende hij oprecht.

Bizar misschien voor iemand die al een halve eeuw de wereld rondreist en miljoenen platen verkocht. Maar niet als je weet dat Art Garfunkel vier jaar geleden zijn stem verloor. Sindsdien vecht hij terug, en klautert de beroemde zanger langzaam weer recht. "Het is een moeilijk proces geweest, maar het voelt goed terug te zijn waar ik thuishoor", knikte hij met zachte glimlach.

Garfunkels zangstem is minder krachtig dan weleer, maar de toonvastheid was er in Antwerpen nog steeds. En die zachte frasering, heel lichtjes hees, paste mooi bij het intieme decor dat in de Stadsschouwburg was neergezet. Garfunkel werd vanaf openingsnummer April Come She Will (meteen een Paul Simon-cover!) enkel begeleid door akoestische gitaar, en met Perfect Moment kwam ook nog pianist/toetsenist Cliff Carter mee aanschuiven.

Een halve eeuw oud

Zijn bekende wilde krullenbos is Garfunkel kwijt. In Antwerpen deed hij denken aan een kleine joods-Amerikaanse Herman Van Veen, gezeten op een barkrukje. Iemand ook die elk moment in de sobere spots koesterde. "Jullie zijn zo stil? Er is toch niets om zenuwachtig over te zijn", stelde de zanger vooral zichzelf gerust. Waarop hij innig A Heart in New York inzette, dat fraai overging in All I Know.

Garfunkel lardeerde zijn optreden met flarden poëzie, met de hand neergepend op briefenveloppen. Een bundel daarvan verschijnt later dit jaar. En hij blikte terug op zijn eigen leven en carrière: "Het is nu haast vijftig jaar geleden dat Paul (Simon) en ik Scarborough Fair schreven. Het voelt of ik maar moet omkijken en het pas achter me ligt, toen we in 1967 beslisten om onze stemmen te dubbelen. Een ingeving van de goden!" De frivole, ijle solo-versie in Antwerpen had alvast niets aan houvast verloren. Het typeerde Garfunkel ook om er meteen The Side of a Hill aan vast te knopen. Een Paul Simon-song van de Scarborough Fair-sessies die die plaat nooit haalde. "Onterecht", duidde Garfunkel resoluut.

Vervelende pauze

Na veertig minuten werd de set abrupt afgebroken voor een pauze. Jammer, want dat brak de opgebouwde intimiteit. Allicht wilde Garfunkel zijn stem even laten rusten, bij dit eerste concert van de Europese tour. Dat de tourmanager kwam vertellen dat er onder geen beding foto's of geluidsopnames mochten gemaakt worden, toonde opnieuw die onzekerheid.

Art Garfunkel (links) op een archieffoto uit 2009 met Paul Simon. Zijn beroemde haardos is de zanger inmiddels kwijt.Beeld ap

Onnodig, want Garfunkel startte het tweede deel vrolijk opgewekt met Homeward Bound, en stopte er zelfs guitig de zinssnede "Each town looks the same to me, Antwerp and the factories..." in. Met 99 Miles From L.A., een Albert Hammond-cover, volgde nog werk uit zijn twaalf solo-cd's.

De lange poëzie-passages tussendoor braken het ritme en verveelden soms. Maar ze legden tegelijk ook de ziel van de zanger bloot. Net als zijn tienjarige evenbeeld zette Garfunkel plots een stukje uit de thora neer, prachtig gezongen alsof de Stadsschouwburg een joodse synagoge was. Het intieme arrangement van grote hit Bright Eyes was al even hemels mooi.

Ode aan Paul Simon

"Vergeet wat je meent te weten over mij en Paul. Paul Simon is sinds mijn twaalf jaar mijn beste vriend. Met en dankzij hem heb ik de wereld gezien." Een krachtig statement van Garfunkel, wel jammer dat The Sound of Silence nadien zo dreigend gebracht werd. De gitaar van Tab Laven klonk hakkend en staccato, en de zanger liep rusteloos heen en weer te struinen.

De aankleding van Bridge Over Troubled Water was zoveel mooier. Dat ingekorte lied werd opgezet als een zacht wederwoord tussen zanger en gitarist. Het publiek in de muisstille Stadsschouwburg repliceerde passend, met een staande ovatie. De traditional Now I Lay Me Down To Sleep was het warme deken waarmee Art Garfunkel passend vaarwel zei. Innig, en blij dat hij zijn zangstem terug had.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234