Dinsdag 01/12/2020

Aroma di Amore schuimbekt in een knellend keurslijf ****

Beeld Alex Vanhee

Nostalgie is zelden een goede raadgever. Maar hoewel Aroma di Amore de tijdsgeest tegen zich leek te hebben, zag je geen pijnlijk anachronisme in de AB Club.

Voor het eerst in bijna twintig jaar rolt een plaat van de Mechelse postpunkgroep van de band. Het trio rond schrijver Elvis Peeters laat op de nieuwe plaat Samizdat opnieuw een geluid horen dat stevig in de jaren 80 geworteld is. Maar opmerkelijk genoeg klinkt deze retroplaat nooit deerniswekkend ouderwets.

Met classics als 'Het gesticht' en 'De radio is gek geworden' onderstreepte de groep indertijd hun rol in de Belgische new wave - en punkscene. Die songs werden verrassend genoeg niét gespeeld. En ook publieksfavoriet 'Koekoek in de stad' haalde de setlist niet, tot luid ongenoegen van een paar grote bekken in de zaal. Alleen de radiohit 'Voor de dood' kon er in extremis nog van af.

Wél werd de nieuwe plaat er integraal doorgejaagd. Daarmee leek je in een duister universum beland, waar Einstürzende Neubauten met een sloopkogel door de geluidsmuur ging, kille electronica door de set zinderde en de rauwe expressie van Joy Division of Gang of Four meer regel dan uitzondering was. Die weerbarstige sound van gitarist Fred Angst en de strakke bas van Lo Meulen werd voor de gelegenheid verrijkt met twee backingzangeressen, een violist die zijn instrument afwisselend liet huilen en knarsen, en een pianist die in een sober 'Nu we allemaal bijeen zijn' voor verwondering zorgde. Naast manische voordracht bleek Elvis Peeters ook de kunst van het understatement te beoefenen.

Elders in de set zong de frontman dan weer alsof hij tegen zijn wil in een knellend keurslijf gewrongen zat. Ledematen in de knoop. Koorts in de blik. Schuim op de lippen. En een stem die als een boormachine door je schedel ging. Een begenadigd zanger bleek hij nog steeds niet - dat gaf hij tijdens de show zelf ook toe. Maar de overgave waarmee Peeters z'n teksten bracht in 'Lucifer' of 'Het Land is Moe', deed die kritiek wegsmelten.

Nog straffer waren zijn teksten trouwens, die twijfelden tussen absurdisme, strijdlustige maatschappijkritiek, en een gitzwarte levensbeschouwing. Peeters bekijkt de wereld duidelijk door een gekantelde camera, maar zijn perspectief bleef te allen tijde scherp.

Na een uitzinnige cover van Wire's 'Heartbeat' - met een beat die zo diep ging dat het servies in de bar meetrilde - leek Peeters even te knakken. "lk voel me momenteel meer Presley dan Costello, eerlijk gezegd," lachte hij achteraf. Hey! Daarmee verwoordde hij exact onze eigen fysieke toestand.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234