Dinsdag 01/12/2020

Aroma di Amore, paraat voor de parade

'Er is een gezegde over de Velvet Underground dat ook opgaat voor Aroma Di Amore: we hadden weinig fans, maar ze zijn achteraf w�l allemaal iets in de muziek gaan doen''Het Engels waarvan de meeste Vlaamse groepen zich bedienen, is ronduit schabouwelijk. Zelfs dEUS flapt er zomaar iets uit. Die teksten slaan helemaal nergens op'

'Een groep die geen platen maakt, bestaat niet'

Het is de enige Nederlandstalige groep die John Peel ooit gedraaid heeft. Zowel Stijn Meuris als Luc De Vos zijn onvoorwaardelijke fans. Vandaag veranderen hun onvindbaar geworden platen voor recordbedragen van eigenaar, maar halverwege de jaren tachtig stond Aroma Di Amore te roepen in de woestijn. Vanavond staat de Belgische rockgroep voor het eerst in elf jaar weer op het podium. 'We kijken er enorm naar uit om weer eens echt lawaai te kunnen maken.'

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Op het eerste gezicht hebben ze weinig met elkaar gemeen. De ene een wat timide taalkunstenaar, de andere een scherpe duivel-doet-al, de derde de motor achter deze wat vreemde reünie. Elvis Peeters, Fred Angst en Lo Meulen zien eruit alsof ze door een stom toeval aan dezelfde tafel zijn gestrand, maar na een paar minuten al merk je dat deze mannen verbonden worden door een gemeenschappelijk verleden. Als Aroma Di Amore zijn ze verantwoordelijk voor enkele van de invloedrijkste platen die ooit in het Nederlands zijn uitgebracht.

Hun muziek vloeide voort uit de punkbeweging, klonk grillig, compromisloos en werd aangedreven door een onderhuidse spanning die elk moment tot een uitbarsting kon komen. Maar de grootste troef van Aroma was ontegensprekelijk Elvis Peeters, een man die met taal speelt zoals een goochelaar met konijnen.

Toen gingen ze gedesillusioneerd uit elkaar, maar vandaag staan ze weer paraat voor de parade. In het voorjaar volgt een clubtournee en er worden plannen gesmeed voor nieuwe nummers. Bassist Lo, een man die dynamisch genoeg lijkt om in zijn eentje een kerncentrale draaiend te houden, ligt aan de basis van deze onverhoopte wederopstanding. "Ik zat allang te zagen om weer eens iets samen te doen. Onlangs kregen we ook de vraag van een festivalorganisator om onze instrumenten weer af te stoffen. We hebben flink wat centen gevraagd voor dat optreden. Tot onze verbazing hebben we die ook gekregen. Maar geld is niet de echte drijfveer. Een paar maanden geleden hebben we voor het eerst weer eens samen gerepeteerd. En de vonk sloeg meteen over."

Waarom wilden jullie koste wat het kost in het Nederlands zingen?

Peeters: "Ik vond dat er al meer dan genoeg Angelsaksische cultuur was. Dat vind ik nog steeds, trouwens. Niet dat ik een flamingant ben, verre van zelfs, maar Nederlands is gewoon de taal waarin ik me het best kan uitdrukken. Ik spreek ze ook al mijn hele leven, dat scheelt. Wij zingen dus gewoon in het Nederlands zoals Coldplay dat in het Engels doet."

Meulen: "Ik heb tien jaar in Groot-Brittannië gewoond en geloof me, het Engels waarvan de meeste Vlaamse groepen zich bedienen, is ronduit schabouwelijk. Bovendien zijn er een heleboel mensen die Aroma goed vinden vanwege de teksten. Dat heb je eigenlijk nooit bij Belgen die Engelstalige songs schrijven."

Angst: "Dat is waar. Zelfs dEUS flapt er maar iets uit. Die teksten slaan helemaal nergens op."

Moet je dat durven, in het Nederlands zingen? Wellicht is dat net de reden waarom veel Vlaamse groepen voor het Engels kiezen: daar let niemand op.

Elvis: "Voor mij komt daar niet meer durf aan te pas dan bij het verkondigen van een eigen mening. Ik ben nooit bang geweest dat men me zou begrijpen. Integendeel, ik wilde begrepen worden. daarom schreef ik in het Nederlands."

Meulen: "Dat heeft ons trouwens niet belet om in Frankrijk en Zwitserland te spelen. Ik bewaar ook mooie herinneringen aan ons optreden in Spanje. Daar kwam tweeduizend man opdagen en we hebben er drie keer moeten bissen. Geloof het of niet, maar we verkochten daar redelijk wat platen. Mensen zouden wat vaker in het Nederlands moeten durven zingen. Het is een misvatting dat je daarmee enkel in Vlaanderen of Nederland terecht kunt. Als je origineel bent, val je toch op. Dat merk ik ook aan het gastenboek op onze website. Daar staan berichten op uit Polen, Canada, Bulgarije en Italië."

Achteraf bekeken waren de songteksten van Elvis Peeters behoorlijk vernieuwend. Leefde dat besef toen al?

Peeters: "Ik ben me daar alleszins nooit van bewust geweest. Ik speel gewoon graag met taal, en voor mij was dat Nederlands in de eerste plaats een instrument dat ik behoorlijk beheerste. En natuurlijk streefde ik ernaar om zo welluidend mogelijke teksten te bedenken. In die zin is Aroma trouwens een goede leerschool geweest. Nu word ik heel vaak gecomplimenteerd met de teksten die ik voor theater schrijf. Die houden een ritme aan, zijn tamelijk muzikaal."

Hoe reageerden de media destijds op wat Aroma deed. Je had wel Nederlandstalige kleinkunst, maar Vlaamse rock was een nieuw fenomeen. Eigenlijk waren alleen De Kreuners jullie vooraf gegaan.

Angst: "Om eerlijk te zijn, we werden vooral uitgelachen. De pers bekeek ons met een scheef oog, en zelfs het 'progressieve' Humo schreef heel negatief over ons. Eerst zetten ze ons in de finale van de Rock Rally, maar nadien deden ze hun uiterste best om ons te negeren. Zelfs Studio Brussel wilde niet echt mee. Pas begin jaren negentig is er een soort eerherstel gekomen. Christophe Verbiest heeft in De Morgen erg lovend over ons geschreven. En in Nederland stak Oor ons een hart onder de riem. Daar hebben we trouwens heel veel live gespeeld, en vaak voor uitverkochte zalen. Zeker toen de krakersbeweging 'Voor de dood' als lijflied adopteerde."

Meulen: "We zijn wel één van de weinige Belgische groepen die John Peel ooit gedraaid heeft. Een Australische vriendin gaf hem de lp waar 'Zij is blij' op stond, en dat heeft hij tijdens de uitzending meteen in de ether gegooid. Al was zijn Nederlands niet te best. Hij kondigde ons aan als Aroma Di Amore met 'Zitsch is blitz'. (lacht)"

De belangstelling voor deze reünie is meer dan behoorlijk. Staan jullie daarvan te kijken?

Angst: "Dat wel. We zijn nu top of the bill op een festival. Zover hebben we het vroeger nooit geschopt. Blijkbaar moet je tien jaar stoppen om voor vol te worden aanzien."

De nummers hadden wel iets manisch. En van de songtitels werd je evenmin vrolijk. 'Voor de dood', 'Het gesticht', 'De radio is gek geworden', 'Hoofd in de supermarkt'. Al bij al klonken die nummers behoorlijk beangstigend.

Peeters: "Veel van die teksten zijn eigenlijk niet meer dan ingevingen die ik achteraf verder heb uitgewerkt. Het idee voor 'Hoofd in de supermarkt' is bijvoorbeeld ontstaan terwijl ik in de rij aan de kassa stond. Maar vraag me verder niet waar al die zinnen vandaan komen. Eigenlijk vind ik het een voordeel dat ik mijn eigen teksten niet helemaal kan vatten. Dan kan ik tijdens elk optreden naar een nieuwe interpretatie zoeken."

De platen van Aroma Di Amore zijn er alleszins wel in geslaagd de tijdgeest van de vroege jaren tachtig te vatten. De Koude Oorlog, de rakettenkwestie...

Peeters: "Ik hou alleszins niet van de rimpelloze werkelijkheid. Voor mij is het veel interessanter om daar een slag aan te geven. Dat lijkt me veel intrigerender dan over doodgewone, alledaagse thema's te zingen. Dat doen alle anderen al, dus daar is geen kunst aan. En dat hoeft niet uit te sluiten dat die nummers hun actualiteitswaarde behouden. 'Voor de dood' is een goed voorbeeld. Toen de eerste Irak-crisis uitbrak, heeft De Morgen die tekst trouwens nog afgedrukt. Er zat engagement in onze nummers, antimilitarisme ook. En daar sta ik nog steeds achter. Popmuziek hoeft niet per definitie vrijblijvend te zijn."

Stijn Meuris, een fan, zag jullie destijds als een groep linkse, extreme intellectualisten. Herken je je in die omschrijving?

Peeters: "Mijn hart zit links, dus dat klopt al. Maar verder is mijn motto altijd geweest dat je niet je werk engageert, maar je leven. Ik voel dus niet de behoefte om me links te profileren, al heb ik me wel altijd geëngageerd in de antirakettenbeweging. Ik zet me ook nog steeds af tegen de nucleaire wapens die in Kleine Brogel opgeslagen liggen. Dat vind ik niet zo buitengewoon extreem van mezelf. En ik lees veel, maar ben ik daarom een intellectueel?"

Hij bedoelde dat jullie songs een intellectueler niveau haalden dan - ik zeg maar wat - 'Zij heeft stijl' van De Kreuners.

Peeters: "Dat kan ik niet ontkennen. Bij mij volgt de ene zin niet noodzakelijk op de andere, maar samen vormen ze wel een begrijpbaar geheel."

Je bent de Paul Van Ostaijen van de Vlaamse rock.

Peeters: "Dat zou ik alleszins een enorm compliment vinden. Al bij al maken we vooral de songs die bij onze persoonlijkheden passen. We zijn nooit op zoek geweest naar een catchy hit. We hebben onder de naam Bange Konijnen ooit de single 'Ik ben verliefd op Sandra Kim' geschreven, en dat kostte niet eens moeite. Dat had toch iets speels, vond ik."

Misschien was dat nog wel de grootste ambitie: niet banaal zijn. Terwijl je in het strakke format van een popsong toch algauw in de gebruikelijke clichés verzandt.

Peeters: "Dat klopt wel, denk ik. Wie een nummer schrijft moet iets te zeggen hebben, moet de pretentie hebben iets toe te voegen. Ik weet van mezelf dat ik geen geweldige zanger ben. Ik ben geen Tom Barman, of Morrissey, of Helmut Lotti. Dus ik moet niet proberen om op dat vlak indruk te maken. Ik moet het van mijn overtuigingskracht hebben. En dat lukt het best met een song die iets te melden heeft."

Naast een aantal pieken heeft de carrière van Aroma Di Amore ook flink wat dalen gekend: de miskenning door de media, platen die slecht gedistribueerd en dus nauwelijks verkrijgbaar waren... Is de groep uiteindelijk stilgevallen omdat de frustratie te groot werd?

Angst: "Dat heeft zeer zeker meegespeeld. Halverwege de jaren negentig hebben we nog een aantal demo's opgenomen, maar daar is bij geen enkele platenfirma reactie op gekomen. En zoals je weet, een groep die geen platen maakt, bestaat niet."

Peeters: "Mij stoorde die miskenning nooit zo. Omdat ik tijdens optredens toch altijd warmte en enthousiasme voelde. Natuurlijk, het is altijd wel een gesukkel geweest om onze platen in de winkel te krijgen. En we hebben ons ook vaak laten rollen door de platenfirma. Ik wil niet natrappen naar Pias - zij hebben ons tenminste een kans gegeven - maar van al de platen die we verkocht hebben, moeten we de eerste cent nog zien."

Dat hoor je wel vaker bij muzikanten uit die periode: in België was je al blij dat je een plaat mócht maken.

Angst: "Wij wáren ook blij dat we een plaat mochten maken. En dat hoefde niet eens zoveel te kosten, hé. Vandaag zijn er Belgische groepen die miljoenen toegestopt krijgen om een cd op te nemen, maar onze eerste mini-lp heeft destijds hooguit 25.000 frank gekost. En dan nog hebben we er geen cent aan overgehouden. Ik weet trouwens zeker dat er achter onze rug Aroma-platen zijn bijgeperst. Onlangs zijn we nog op een Spaanse compilatie gestoten waar twee van onze songs op stonden. Louter toevallig ontdekt via het internet. Niemand heeft ons dat ooit gezegd. We hebben er ook nooit royalty's voor ontvangen. Zo ging dat in die tijd. Al bij al til ik daar ook niet zo zwaar aan."

Maar het klopt wel dat de impact van Aroma Di Amore omgekeerd evenredig was aan jullie platenverkoop.

Peeters: "Alleszins. Zowel Stijn Meuris als Luc De Vos waren toen al fans. Frank Vander linden en Wim Opbrouck hebben zelfs nog als gastmuzikant meegespeeld."

Angst: "Er is een gezegde over de Velvet Underground dat ook opgaat voor Aroma: we hadden misschien weinig fans maar ze zijn achteraf wél allemaal iets in de muziek gaan doen. En voor wat het waard is, ik ben er wel trots op dat we tien jaar na ons laatste optreden nog steeds in de Oor-popencyclopedie staan. Dat wil zeggen dat we toch iéts goed hebben gedaan."

Aroma Di Amore treedt vannacht op als headliner op het Belgian Independent Music Festival in Hof Ter Lo. De groep staat rond halftwee op het podium. Volgend voorjaar volgt een clubtournee. In maart verschijnt van Elvis Peeters ook de roman De ontelbaren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234