Woensdag 07/12/2022

InterviewFamilieklap

Arne Quinze en zoon Rhijn: ‘Wij zijn als beste vrienden die samen kattenkwaad uithalen’

Arne en Rhijn Quinze: ‘We zijn allebei verslaafd aan nieuws. De actualiteit op de voet volgen is de enige manier om te weten hoe de planeet marcheert.’ Beeld © Eric de Mildt
Arne en Rhijn Quinze: ‘We zijn allebei verslaafd aan nieuws. De actualiteit op de voet volgen is de enige manier om te weten hoe de planeet marcheert.’Beeld © Eric de Mildt

De oudste is 51 en staat bekend om zijn provocatieve installaties in de publieke ruimte. De jongste is 29 en de eerste van vijf kinderen. Reizen doen ze vaak met twee, liefst met de motor. Arne en Rhijn Quinze, vader en zoon.

Sophie Pycke

Arne

“Ik heb mijn kinderen altijd met me meegenomen. Rhijn was twaalf toen hij bovenop mijn installatie op het Burning Man-festival stond, vijftien meter hoog in de woestijn van Nevada. Ik wist toen al dat het een belangrijke herinnering uit zijn kindertijd zou worden. Reizen is dé manier om het weergaloze gevoel te hebben dat de wereld aan je voeten ligt.

“Die drang om alles te zien heb ik van mijn vader. Hij leerde me om echt om me heen te kijken en kennis te zoeken. Hij reisde tot diep in de jungle en kende elke plant, elk diertje. Hij was een wandelende bibliotheek. Als er gidsen bij waren, hielden we onze adem in. Vader verbeterde hen regelmatig.

“Rhijn en ik reizen vaak met twee. Als we de motor nemen, logeren we weleens op primitieve plekjes. Tarantino-achtige motels waar je je ’s avonds afvraagt of het niet beter is om je bed tegen de muur te schuiven. (lacht) Zalig als je zulke momenten met je kind kunt delen. We rijden makkelijk 500 kilometer op één dag om toch maar die warmwaterbron te zien of om zo ver mogelijk weg te raken van lichtvervuiling. En dat schept een band.

“Hij wordt bijna 30, en toch bellen we nog elke dag. Kinderen zijn als pijl en boog. Als ouder moet je de boog opspannen en richting geven, maar op een bepaald moment moet je ze loslaten. Bijsturen kan altijd, maar bij voorkeur pas nadat ze een of twee keer met hun hoofd tegen de muur zijn gelopen.

“We zijn allebei verslaafd aan nieuws. De actualiteit op de voet volgen is de enige manier om te weten hoe de planeet marcheert. We delen bovendien veel gelijkaardige interesses: van de oudheid en politiek tot liefde voor mooie dingen of de goesting om interessante mensen te ontmoeten. In onze whatsappberichten zul je niet gauw lezen: ‘en goed thuisgeraakt?’ maar wel: ‘heb je die podcast al beluisterd?’

“Die typische vader-zoonrelatie is ons wat vreemd. We zijn eerder beste vrienden die samen kattenkwaad uithalen en op handen en voeten van de zotste feestjes terugkeren. Themafeestjes zijn ons ding. De laatste keer gingen we voor ‘Studio 54' (iconische nachtclub in New York, red.) en haalde ik mijn Elton John-kostuum boven. Soms laten we kostuums op maat maken of verkleden we ons als dictators, als aanklacht, niet om ermee te dwepen. Maar we zitten net zo graag in stilte rond het kampvuur. Het mag zelfs sneeuwen.

“Ik heb altijd een grote kinderwens gehad, dat spreekt voor zich, vijf accidentjes zou van heel veel laksheid getuigen. Rhijn was mijn eerste kind. Ik heb tranen met tuiten gehuild bij zijn geboorte. Geluk en fierheid waren mijn deel. Ik was destijds zeven jaar jonger dan Rhijn vandaag is. Een gek besef.

“Die kleinkinderen mochten tien jaar geleden al komen, maar pas de laatste drie jaren ben ik actief hints beginnen te droppen. Het zou fijn zijn mocht er nog meer leven zijn in mijn huis. Het heeft hier nu al veel weg van een vakantiewoning. Mijn kinderen brengen hun vrienden mee. Als ik ’s morgens opsta, weet ik soms niet wie er aan de ontbijttafel zit. ‘Ah, goeiemorgen, en u bent?’ Heerlijk is dat. Leven is een werkwoord. Je moet er iets voor doen. Hoe meer je geeft, hoe meer je terugkrijgt. Veel mensen laten het onbedachtzaam voorbijglijden. Een goed gevuld leven is mijn rijkdom en mijn kinderen zijn de basis.”

null Beeld © Eric de Mildt
Beeld © Eric de Mildt

Rhijn

“Toen ik klein was, maakte papa diepe schulden. We kwamen amper rond. Ik herinner me dat we een periode bijna alleen maar noedels uit een potje aten. Hij is altijd blijven knokken. Zelfs op de moeilijkste momenten liet hij niet merken dat hij een zwaar gewicht torste. Om ons toch maar gelukkig te maken deed hij de zotste dingen, zoals de keuken van vloer tot plafond in junglethema schilderen.

“Als oudste kind heb ik zijn gevecht vrij bewust meegemaakt. Hij is altijd blijven zeggen dat hij een groot kunstenaar zou worden, en het is hem nog gelukt ook. Ik heb zijn evolutie in de loop van de jaren gevolgd, wat niet alleen enorm leerrijk was, maar er vooral voor heeft gezorgd dat ik net als hij op een nuchtere manier in het leven sta.

“Mijn vader is een werker. Hij zou nooit geaccepteerd hebben dat ik mijn dagen al lummelend doorbracht. Ik moest studeren, werken of me in een of ander avontuur storten. Zolang ik maar met iets bezig was. Zo is hij zelf ook: nooit in between, altijd alles of niets. En dan die ongebreidelde zin voor avontuur.

“Hij is de meest optimistische mens die ik ken. Als zijn huis zou afbranden, zou hij de vlammen proberen te blussen, maar als alles misloopt, zie ik hem een goeie fles wijn kraken en naar de gensters in het vuur kijken. Om dan, als de assen nog warm zijn, aan de heropbouw te beginnen. We delen niet dezelfde artistieke bevlogenheid, maar wel dezelfde drang om ondernemend te zijn. We pakken het leven graag vast.

“Ik heb altijd een beetje gelachen om zijn maniakale drang naar orde. Hij heeft duizenden boeken in huis, maar als je er eentje verlegt, heeft hij het gezien. Sinds kort woon ik alleen met mijn vriendin en begrijp ik zijn reflexen iets beter. Nienke vreest dat ik uiteindelijk ga eindigen zoals mijn papa, maar wie zou daarbij gebaat zijn? (lacht)

“Ons liefdesleven is dan weer heel verschillend. Ik ben al tien jaar bij mijn vriendin. We amuseren ons. Kinderen staan nog niet meteen op de planning. Papa zit er nochtans vaak achter te hengelen. Eén keer hadden we hem goed liggen. We belden hem op reis via videocall en lieten een fles champagne voor de camera bengelen. Twee seconden later zat hij ons met betraande, verwachtingsvolle ogen aan te kijken.

“Het komt er wel van. Ik wil net als papa een lange eettafel met mensen die ik graag zie. Onze familiale reflex is enorm sterk. Het jaarlijkse hoogtepunt is Kerstmis. Papa is maanden bezig met cadeautjes kopen, zelfs voor zijn exen. Vijfhonderd kerstballen, glitter en pluimen: hij heeft er zelfs een aparte stockageruimte voor. Ik verdenk hem ervan nu al met kerstinkopen bezig te zijn.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234