Zaterdag 14/12/2019

Armoede is ieders buur

Yasmien Naciri is marketeer, student aan de UAntwerpen en voorzitter van de onafhankelijke hulporganisatie Amana. Haar wisselcolumn met Matthias Somersverschijnt wekelijks.

Als kind dacht ik dat armoede enkel aanwezig was in Afrika. Zo werd ons dat onbewust in de lagere school aangeleerd. Beeld je maar eens in hoe verward ik was toen ik te horen kreeg dat er zoiets als de 'vierde wereld' bestaat.

Het wordt ons allemaal op een jonge leeftijd wijsgemaakt dat armoede en gebrek aan onderwijs problemen zijn die zich enkel in het Zuiden bevinden. Naarmate ik ouder werd en armoede van dichtbij heb ervaren, wist ik wel beter. Armoede is de buur van iedereen. Of het nu aan de overkant van je woning is, of in de andere straat.

Het verschil tussen het Westen en de rest van de wereld is dat armoede zich vaak verborgen houdt tussen vier muren. Woningen die door de overheid verhuurd worden tegen 'betaalbare' huurprijzen (en hoge energiekosten) of slaapplaatsen die zoveel mogelijk daklozen tijdelijk tegen de koude en duistere nacht beschermen.

Maatregelen zoals deze doen armoede uit het straatbeeld verdwijnen, maar niet uit de armoedestatistieken. Het komt er dus op neer dat armoede in België beter en mooier wordt verpakt dan in andere landen.

Naast een dak boven je hoofd, zijn er uiteraard nog andere levensnoodzakelijke behoeften zoals eten en drinken. Iets wat voor een deel van onze Belgische bevolking niet zo vanzelfsprekend is. Volgens de Belgische Federatie van Voedselbanken is de vraag naar voedselpakketten de laatste drie jaar met maar liefst 17 procent gestegen.

En er lijkt niet meteen een 'trendbreuk' te zijn, zoals ministers Homans (N-VA) onterecht liet uitschijnen. Vele hulporganisaties die het falende armoedebeleid van de overheid proberen op te vangen, zitten op hun tandvlees. Veel politieke moed om deze alarmerende situatie aan te pakken, lijkt er niet te zijn.

Integendeel, ze wordt geminimaliseerd of onder de mat geschoven. Hoewel minister Homans (N-VA) kennelijk nog steeds de ambitie heeft om de armoedecijfers te halveren, is blaming the victim het enige beleid dat we tot nu toe vaststellen.

Met Zuhal Demir (N-VA) als nieuwe staatssecretaris voor Armoedebestrijding en Gelijke Kansen, wordt er wellicht op dat elan voortgegaan. Want in plaats van de verpletterende verantwoordelijkheid om armoede structureel in te dijken als prioriteit te nemen, stelt Demir de bestrijding van de 'slachtofferrol' voorop.

Ironisch genoeg, zo stelde armoede-expert Ive Marx (UAntwerpen) terecht vast, genoot Demir zélf van de welvaartsstaat en de sociale zekerheid. Helaas heeft niet iedereen dat geluk. Ik hoop van harte dat Demir ook nu haar kansen grijpt om van armoedebestrijding een echt werkpunt te maken.

Neen, ik ben er niet helemaal gerust op dat kansarmen in onze samenleving betere tijden staan te wachten. Des te wanhopiger word ik wanneer het besef groeit dat in Vlaanderen één op de acht kinderen opgroeit in een gezin dat onder de armoedegrens leeft. Laten we ook niet vergeten dat onder de armoedegrens leven geen synoniem is voor werkloosheid, zoals sommige beleidsmakers doen uitschijnen.

Hoe hard moeten woorden als 'het is hun eigen schuld' aankomen bij zulke kinderen en ouders? Armoede kent verschillende triggers, maar één constante: het overkomt je. Niemand kiest ervoor om elke cent om te draaien. Zelfs niet in een land dat door kwatongen wel eens 'het OCMW van de wereld' genoemd wordt. Als dat écht het geval zou zijn, zou België niet met deze dramatische armoedecijfers voor de dag komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234