Vrijdag 14/05/2021

Arme Peter Doroshenko

Waar is de tijd dat de kuisploeg van dienst het gepigmenteerde zand op een schilderij van de Duitser Anselm Kiefer de ochtend na een party in het Stedelijke Museum voor Actuele Kunst (S.M.A.K.) opveegde? Waar is de tijd dat Jan Hoet erin slaagde de Omloop Het Volk vlak voor zijn museum van start te laten gaan? Waar is de tijd dat de directeur zelf in de boksring stond als verpersoonlijking van het lijden voor de kunst en de kunstenaar? Waar is de tijd dat kunstenaars in Gent hun mening moesten inslikken op straffe van excommunicatie? Namen? Lili Dujourie, Didier Vermeiren, Jef Geys, Angel Vergara, Jan Vercruysse...

Waar is de tijd dat de macht van de buik het haalde op de kracht van het discours? Waar is de tijd dat Jan Hoet theoreticus-curator Thierry De Duve straffeloos belachelijk kon maken op de Biënnale van Venetië zonder zelf ooit de onfortuinlijke De Duve publiek onder ogen te komen? Waar is het vakantiegevoel toen Watou als een (persoonlijke) zomerse annex van het S.M.A.K. werd beschouwd en het S.M.A.K. aan Zee in Bredene niet veel meer was dan een gemene en cultuurpolitieke zet tegen het succesproject Beaufort van Willy Van den Bussche van het concurrerende Provinciale Museum voor Moderne Kunst?

Peter Doroshenko heeft in een jaar tijd heel wat puin moeten ruimen, niet alleen financieel. De wrevel die Jan Hoet bij zovele kunstenaars, critici en kunstliefhebbers had opgewekt, was contraproductief geworden en had de broze wereld van de hedendaagse kunst land verdeeld in rivaliserende kampen, met standplaatsen in Gent, Brussel, Antwerpen en Oostende. Doroshenko probeerde de kloven te dichten met bijvoorbeeld belangrijke Gentse verzamelaars zoals Anton Herbert en toonde in het museum eindelijk (met Latijns-Amerikaanse kunst) dat de wereld niet alleen blank is. Doroshenko koos niet voor spektakel en wilde van het S.M.A.K. weer een echt museum maken. Hij haalde nooit getoonde aanwinsten van onder het stof en wist met vier tentoonstellingen al een richting aan te duiden waarbij de kunstenaar en niet hijzelf in het middelpunt van de aandacht staat.

Wel was het museum zijn feestjes kwijt. Misschien valt het S.M.A.K. binnenkort weer in de handen van een bange blanke man die als een clown de wereld vergeet, die de voorpagina's van de krant wil halen onder het voorwendsel dat hij de autonomie van de hedendaagse kunst wil verdedigen. Peter Doroshenko was geen cultuurmanager die borg kon staan voor grote publiekscijfers (cijfers die trouwens al een dal bereikten in de laatste jaren onder de 'dynamische' Hoet).

Misschien wordt het Doroshenko wel kwalijk genomen dat hij het museum teruggaf aan de kunstenaars. Misschien was hij wel té 'autonoom' en wilde hij niet langer voorrang geven aan het werk van bepaalde kunstenaars die ook vertegenwoordigd zijn in de collecties van sommige leden van de raad van bestuur.

Andermaal wordt duidelijk dat duistere privé-krachten de besteding van gemeenschapsgeld kunnen (bij)sturen, zonder dat zij verantwoording moeten afleggen. Het wordt tijd dat de hedendaagse kunst zich ontdoet van machtige belangengroepjes en dat de subsidiërende overheid de moed opbrengt meer transparantie in deze sector te scheppen.

Luk Lambrecht,

medewerker beeldende kunst

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234