Maandag 27/09/2021

InterviewFamilieklap

Ariane over vader Herman De Croo: ‘Papa is altijd een boerenzoon gebleven’

Herman De Croo en dochter Ariane. Beeld Bob Van Mol
Herman De Croo en dochter Ariane.Beeld Bob Van Mol

De oudste was minister, senator, volksvertegenwoordiger en eeuwige spraakwaterval, de jongste is juriste en blijft, in tegenstelling tot haar vader en broer, liever in de luwte. Herman (84) en Ariane De Croo (42), vader en dochter.

ARIANE

“Ik ben de kunstzinnige van de familie: ik heb altijd gedanst, gezongen en getekend. Maar mijn ouders waren nogal streng en klassiek. Ik wilde graag journalistiek studeren, of Romaanse of Germaanse talen, maar ze wilden liever dat ik een ‘klassiek’ diploma haalde. Dus heb ik vijf jaar rechten gestudeerd. Verschrikkelijk vond ik dat, bij elk examen heb ik gehuild: ik doe dit niet graag. Maar ik was niet boos, ik wist dat ze me met de beste bedoeling in die richting duwden.

“Toen ik afgestudeerd was, verwachtte mijn moeder dat ik aan de slag zou gaan in haar advocatenbureau, maar toen heb ik gezegd: nu wil ik kunstgeschiedenis studeren. In het Frans, aan de ULB, en in drie jaar, in plaats van vier. Dat vonden mijn ouders aanvaardbaar. (lacht)

“Ik heb een paar jaar gewerkt als kunstexpert in een veilingzaal en bij een kunstmakelaar, maar inmiddels ben ik consultant intellectueel recht. Net als bij Alexander is de appel dus niet zo ver van de boom gevallen. Veel mensen zeggen: je ouders hadden destijds toch gelijk.

“Als ik vertel over onze kindertijd, dan zeggen ze ook vaak: allez, wat voor jeugd was dat? Als peuters werden we al naar school gestuurd, met een pamper in onze boekentas. In de vakanties moesten we boek­besprekingen schrijven omdat mijn ouders geloofden dat we hersencellen zouden verliezen door het lange nietsdoen. We hadden geen televisie, en als papa ’s avonds laat thuiskwam, werden we weer uit bed gehaald om bij hem aan tafel te zitten.

“Maar ik heb dat nooit als negatief ervaren. Alexander en ik speelden veel buiten, en werden heel vrij gelaten. Soms moest mama ’s avonds in Brussel zijn, en wachtten wij twee uur in de auto. Als we de bus naar huis misten, dan moesten we wandelen. Daardoor zijn mijn broer en ik echte plantrekkers geworden, en we zijn niet snel bang. En omdat papa ons vaak meenam als hij een afspraak had met een president of iemand van het koningshuis, ben ik niet zo snel onder de indruk van machtige figuren. Dat zijn ook maar gewone mensen. Ik denk dat Alexander dat ook heeft.

“Pas toen ik een paar jaar in Parijs woonde, besefte ik hoe zwaar de naam De Croo weegt. Hier kijkt iedereen op als ik in de wachtzaal van de tandarts zit, en mijn naam wordt afgeroepen. Daar vroeg niemand me: familie van? Maar ik heb me nooit echt verzet tegen mijn komaf. Mijn naam wekt vooroordelen op, maar opent evengoed deuren. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik papa moest ‘afstraffen’ voor zijn carrière. Hij was veel weg, maar als hij thuis was, dan was hij heel aanwezig. Ik herinner me dat we samen gingen wandelen of schaatsen, en dat waren heel intense momenten.

“Met mama heb ik een intiemere band, haar bel ik elke dag. Papa Facetime ik elke zondag, en dan zie ik vooral zijn baard. (lacht) Dan hebben we het vooral over koetjes en kalfjes. Hij kan heel grappig zijn, dat zag ik niet zo als kind. En ik hoor hem graag vertellen, als hij wijsheden over de natuur verkondigt. Dan zie je: hij is altijd een boerenzoon gebleven.”

Herman De Croo: ‘De kinderen kregen van ons veel verantwoordelijkheid: het was hun schoolwerk, ze moesten het zelf uitzoeken.’ Beeld BOB VAN MOL
Herman De Croo: ‘De kinderen kregen van ons veel verantwoordelijkheid: het was hun schoolwerk, ze moesten het zelf uitzoeken.’Beeld BOB VAN MOL

HERMAN

“Françoise en ik hebben zeer laat in ons huwelijk kinderen gekregen. We waren al veertien jaar getrouwd toen Alexander geboren werd, en zeventien jaar toen Ariane kwam. Dat was geen bewuste keuze, maar we waren met andere dingen bezig: ik kon aan de slag als universiteits­assistent in de Verenigde Staten, daarna moest ik naar het leger en timmerde ik aan mijn carrière als volksvertegenwoordiger en minister. Ondertussen had mijn vrouw een bloeiend advocatenkantoor. Ik was een van de weinige ministers die nog vader werd. Daar was toen veel aandacht voor, in een tijd dat mijn collega’s allemaal grootvader werden.

“Achteraf bekeken was het voordeel om pas op latere leeftijd ouder te worden. Je hebt een zekere maturiteit, panikeert minder snel, je bent gesetteld en de materiële moeilijkheden waar veel jonge koppels door moeten, zijn ook al van de baan. Wij konden ons laten bijstaan door Marie-Madeleine, die twintig jaar lang mee voor de kinderen heeft gezorgd.

“De banden met de kinderen, en ook tussen de kinderen, zijn fantastisch. Grote disputen hebben we nooit gehad. Eigenlijk is het te mooi om waar te zijn. Nochtans was ik niet de vader die om zes uur ’s avonds thuis was. Maar omdat we geen televisie hadden, was ik ook nooit de vader die de hele avond afwezig in de zetel zat. Vaak zaten we ’s avonds in het donker voor het grote raam, en vertelde ik de kinderen verhalen en geschiedenissen. De weinige tijd die ik had, was voor hen.

Gekke gewoontes

Herman over Ariane: “Ariane heeft jarenlang, tot aan de universiteit, op haar vingers gezogen als ze stress had.”

Ariane over Herman: “Papa werkt nog altijd met bandopnemertjes. Als ik hem een mail stuur, dan spreekt hij het antwoord in en typt zijn secretaresse een mail terug.”

“Of ik een strenge vader was? Oh, ik weet het niet. We hadden wel één belangrijke regel: we controleerden nooit hun huiswerk. De kinderen kregen van ons veel verantwoordelijkheid: het was hun schoolwerk, ze moesten het zelf uitzoeken. Van ons hebben ze geen krukken gekregen om hen te ondersteunen. Tijdens de vakanties stuurden we hen ook naar taal- en sportkampen, zodat ze zelfstandig zouden worden. Ik merk dat de kleinkinderen ook zo worden opgevoed: de kinderen van Ariane gaan in Brussel met de tram naar school, de zoon van Alexander moet elke dag bijna tien kilometer met de fiets.

“Ariane is een rustige, onafhankelijke, aangename en optimistische vrouw geworden. Een uitstekende juriste ook. Wat ik bijzonder vind, is dat ze, net als haar broer, ook pretentieloos is gebleven. Mentaal is ze opgevoed door haar intellectuele moeder, maar evengoed is ze opgegroeid als een gewoon dorpskind. Ze staat met haar twee voeten op de grond. En net als ik heeft ze een grote feeling voor de natuur. Een zonnetje, dat is ze.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234