Woensdag 11/12/2019

Antwerps bordeel doet Brussel dromen

De Brusselse CD&V wil een gereguleerde prostitutiezone en haalt daarvoor de mosterd in het Antwerpse Schipperskwartier bij Villa Tinto. 'Als prostituees hun werk kunnen doen in het metrostation, is het niet verwonderlijk dat gezinnen uit Brussel wegtrekken.'

Eruit. Geen foto's, geen vragen, ik ben aan het werken." De vele knipogen, geile giechels en kushandjes veranderen in misnoegde blikken wanneer de intentie van het binnenstappen duidelijk wordt. Moeilijke vragen leveren nu eenmaal geen inkomsten op. "Are you sure you don't want to fuck?"

Die vraag kunnen ze hier in het Schipperskwartier namelijk onomwonden stellen. Sinds 1999 is er in Antwerpen een gedoogbeleid voor sekswerkers. Van de oorspronkelijke zeventien straten schieten er nog drie over: de Verversrui, de Vingerlingstraat en de Schippersstraat. Daar loeren de vrouwen - ook transgenders en travestieten - achter het glas naar de keurende mannen, terwijl de politie op haar beurt een oogje in het zeil houdt.

"Het is een illusie dat je prostitutie kunt uitroeien. Daarom een gedoogbeleid, maar wel onder strikte voorwaarden", legt Antwerps prostitutieambtenaar Lieve Huijskens uit. De politie organiseert intakegesprekken, waarin onder andere wordt gecontroleerd of werken in België mag en of dat uit vrije wil gebeurt. "Daarna kunnen ze opgevolgd worden via de 'pandkalender': wie werkt waar en op welk moment. Onderverhuren aan meisjes die onder dwang werken, wordt zo tegengegaan."

Visitekaartje

"Als je een visitekaartje als het Museum aan de Stroom wil neerplanten, wil je geen kankervlek er vlak naast", is Huijskens eerlijk. De initiële drijfveer achter het beleid was dan ook de herwaardering van de wijk. "Met de maffia die hier toen heerste, was dit geen buurt waar je veilig kon doorstappen." Dat is nu inderdaad een pak anders. De gevels zijn proper, de sfeer sereen, de omliggende buurt tevreden.

En nog belangrijker: ook de sekswerkers werden al snel in het kader betrokken. Een gespecialiseerd politie- en hulpverleningsteam hebben allebei een uitvalsbasis in het Schipperskwartier. "Waarom ik hier graag werk? Omdat het hier veilig is", antwoordt een sekswerker uit de Dominicaanse Republiek na enig aandringen. "Als er iets is, kan ik altijd terecht bij de politie."

Na verschillende buitenlandse wateren te hebben doorzwommen, werkt ze nu al vijf jaar in Antwerpen, vanuit een van de 51 ramen van Villa Tinto. Een bezoek aan het 'megabordeel' deed Brussels staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V) dromen van een gelijkaardig beleid in Brussel. "Dit is stadsinnovatie, repressie en preventie in één pakket", zegt Debaets.

De taferelen in de Brusselse Aarschotstraat en Alhambrawijk steken haar de ogen uit. "Ik kreeg recent nog een telefoon van een jonge moeder. Op weg naar school passeerde ze met haar kind langs het metrostation. Daar zagen ze hoe een prostituee ... welja, de daad aan het uitvoeren was. Dan is het niet zo verwonderlijk dat gezinnen er wegtrekken."

Veilig

"In Zwitserland stond ik gewoon langs de straat te tippelen", zegt een 21-jarig meisje uit Hongarije. Ze leidt ons even binnen in het nette pand tegenover Villa Tinto, waar rode en blauwe neonvierkanten in het witte tegelplafond zelfs een vleugje Mondriaan aan haar bezoekers gunt. "Hier voel ik me een pak veiliger." Buiten hangt een camera. Als een klant toch moeilijk doet, is er een alarmknop in de kamer.

Ze behoort nog tot de categorie 'vers bloed', amper drie maanden in 't Stad. Een ideaal target voor de hulpverlening op maat die vzw Ghapro aan sekswerkers probeert te bieden. Als ik naar het bakstenen gebouw op de hoek van de straat wijs, schudt ze echter het hoofd. "Hoeft niet, ik red me wel."

Die mentaliteit merken ze bij Ghapro wel vaker als ze sekswerkers proberen te bereiken. "Ze zeggen bijvoorbeeld dat ze al een huisdokter in Roemenië hebben of ze hebben schrik van een hiv-test, maar we proberen hen duidelijk te maken dat onze hulpverlening veel breder gaat", zegt Katleen Peleman van Ghapro.

Naast het medische luik, kwam ook een sociale omkadering bij de werking. "Sekswerker zijn, dat is enkel bespreekbaar tussen deze vier muren", ziet Peleman. "Het hele verhaal is vaak complex en schrijnend. Ze staan mijlenver van de stabiliteit die wij in het leven kennen." Volgens haar bevinden vele prostituees zich na een tijdje in een soort niemandsland met weinig toekomstperspectieven. Blijvende prostitutie is dan vaak de uitkomst, met geld als belangrijkste drijfveer.

"Ik zou wel willen, maar ik heb niets zitten", lacht een voorbijlopende man. De vrouw die eerst gewillig opkeek, raakt opnieuw gehypnotiseerd door haar smartphone. Hier hoeft ze niet elke seconde op haar hoede te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234