Donderdag 21/10/2021

Antwerpen, een jaar na de laatste kans

Een jaar geleden werden de 'verkiezingen van de laatste kans' gehouden. Hoe stelt de nieuwe bewindsploeg het? Waarom gaat opnieuw het historische duo Van Cauwelaert-Huysmans over de tongen? En hoe nefast werkt - nog altijd - de administratie tegen de besluitvormers? Jan de Zutter dook in de coulissen van de Antwerpse politiek, op zoek naar antwoorden op deze en andere vragen.

Jan de Zutter

Foto Stephan Vanfleteren

Op het schoon verdiep van het stadhuis was de sfeer te snijden. 'Eigen volk eerst' werd er op de Grote Markt gescandeerd. Voor de zevende keer op rij was de metropool op 8 oktober 2000 in het diepste duister gehuld. Twintig zetels en 33 procent van de stemmen behaalde de zwarte partij. Een glunderende Philip Dewinter snoefde dat hij nu voldoende slagkracht had om, telkens wanneer hij dat wilde, de gemeenteraad samen te roepen. We zijn nu een jaar verder, maar op de Vlaams Blok-banken in de gemeenteraad is er in die tijd weinig beweging opgemerkt. Dat hoeft ook niet, volgens de meeste analisten, want de troepen van Dewinter kunnen slapend rijk worden. De Antwerpse regenboogcoalitie graaft bij elk incident, bij elke ruzie, bij elke onderhandeling, bij elke saneringsoefening haar eigen graf wat dieper.

Het is al decennia geleden dat Antwerpse volkszangers nog eens een ballade componeerden waarin de stad als een glanzende parel aan de Schelde werd bezongen. Wie vandaag 'de lichtjes van de Schelde ziet', jubelt bij lange niet meer dat 'zijn hart wat sneller slaat', en 'de klank van de stad' maakt de Antwerpse ziel bij lange niet meer amoureus. Beschaamd, mopperend en zeurend slepen de sinjoren zich nu al bijna twintig jaar door de dagelijkse beslommeringen. "Sinds het Vlaams Blok verschenen is, wordt Antwerpen niet meer bekeken als een stad vol mogelijkheden maar als een probleemgebied", knarsetandt Marc Van Peel op zijn kantoor in het stadhuis. De voormalige CVP-voorzitter is het gemekker over zijn stad hartgrondig moe. "Er is de afgelopen decennia nog nooit zoveel in Antwerpen geïnvesteerd als vandaag. Een nieuw gerechtsgebouw, de heraanleg van de leien, de hst onder het Centraal Station, het Museum aan de Stroom... noem maar op. Het gaat over miljarden. Tijdens de zomer van Antwerpen bezochten 3,5 miljoen mensen onze stad. Omdat het hier zo vreselijk is? Nee, omdat Antwerpen een bruisende stad is."

Dat goede nieuws staat in schril contrast met hoe de buitenwacht Antwerpen ervaart: als een krabbenmand. VLD-voorzitter Karel De Gucht verwoordde in september nog wat de meeste Vlaamse en federale politici stiekem denken over de metropool: "Als we zo verder gaan, stevenen we af op een absolute catastrofe. Het is net The March of Folly: iedereen beseft dat het fout loopt, maar toch doen we vrolijk voort met elkaar in het ravijn te rijden." Een stoet van gekken, dat illustreert nog het best wat er in Brussel gedacht wordt over Antwerpen. Maar is het Antwerpse bestuur echt zo beschamend?

Plant het Antwerpse college over naar om het even welke Vlaamse gemeente en het scoort niet slechter, allicht zelfs beter, dan de gemiddelde Vlaamse meerderheid. "Dat klopt", zegt een Antwerpse SP'er. "Alleen verwacht je dat een stad als Antwerpen geleid wordt door politici die op zijn minst ministerabel zijn. De Antwerpenaar wil allang geen ideologisch college meer. Hij wil gewoon goed bestuurd worden. En daar mangelt het nogal eens aan."

In de nationale media wordt het Antwerpse college geportretteerd als een zootje ongeregeld dat voortdurend ruziënd over de collegetafel rolt. Dat beeld is nochtans incorrect. De verhoudingen tussen de schepenen, over de partijgrenzen heen, is bijna uitstekend te noemen. In tegenstelling tot het vorige college, waar het wantrouwen tussen de partijen groot was, wordt Detiège II gekenmerkt door schepenen die niet geobsedeerd zijn door partijtegenstellingen. De meeste schepenen onderhouden relatief goede tot zeer goede contacten met individuele collega's. Maar als de hele groep samen is, slaagt ze er niet in als een eenheid naar buiten te treden. Daarin schuilt het eerste grote probleem van Detiège II: de groep wordt gepercipieerd als een vat vol tegenstellingen.

Tijdens de verkiezingen mikte de partij van Leo baron Delwaide op de burgemeesterssjerp. De liberalen wonnen stemmen, maar slaagden er niet in groter te worden dan de SP. Als enige groeier in het kamp van de democratische partijen was de VLD evenwel niet van plan om in een hoekje te blijven zitten. Ze haalde vier schepenmandaten binnen en stelde zich radicaal op inzake een aantal gevoelige beleidsthema's zoals veiligheid en mobiliteit. De partij hoopt aan aanhang te winnen door zich sterk te profileren. De VLD is de enige partij in het college die soms de interne solidariteit doorbreekt. Tegelijk is de kwaliteit van de 'kopstukken' van de partij behoorlijk laag. Veiligheidsschepen Dirk Grootjans is een groentje in de politiek, en hoewel hij een telg is uit het roemruchte liberale geslacht betekent dat niet dat hij politiek wat in zijn mars heeft. Na een reeks ongelukkige uitspraken, zoals de "jacht op illegalen" die de Antwerpse politie moest organiseren, en de vernietigende kritieken die hij daarover kon lezen in de pers, is het behoorlijk stil geworden rond de schepen. Zijn voortdurende conflict met burgemeester Detiège over de bevoegdheden inzake veiligheid - overigens het enige echte conflict binnen de meerderheid - hebben hem het imago van een zwakkeling gegeven. Meer nog, heel wat politici geloven dat Grootjans een 'overbodige luxe' is omdat hij nagenoeg niets zou uitvreten. Dat laatste klopt niet. Dirk Grootjans zit bij het krieken van de dag al aan zijn bureau en werkt tot 's avonds laat. Alleen: niemand merkt er iets van. Grootjans wordt omschreven als een wat angstige politicus, bevreesd voor de pers en lichtjes contactgestoord. Met Grootjans heeft de VLD een grote naam met grote verwachtingen in huis gehaald, maar politiek zullen die nooit ingelost worden, blijkt nu.

Ongeveer hetzelfde euvel treffen we aan bij financieschepen Luc Bungeneers. Bungeneers is een loyale en hardwerkende politicus, maar zijn politieke impact is klein. Hij is de 'boekhouder' van de stad en het ontbreekt hem aan visionaire politieke talenten. De liberale nieuwkomer Ann Coolsaet, schepen voor Ruimtelijke Ordening, Stadsontwikkeling en Openbare Werken, is de blauwe bitch van dienst. Intelligent, hardwerkend, maar met een overdreven profileringsdrang en bijna pathologisch lijdend aan vormen van blauw fundamentalisme. Coolsaet is een dubbeltje op zijn kant. Haar kwaliteiten doen een mooie politieke toekomst vermoeden, haar gebreken dreigen haar met hoge vaart tegen de muur te laten knallen. Tot slot is er de wat wereldvreemde, intelligente en bijna negentiende-eeuws hoofse baron Delwaide. Delwaide bemoeit zich weinig met het stadsbestuur en richt, samen met een kabinet vol yups, al zijn energie op de haven. Die haven bloeide onder zijn leiding als nooit tevoren, maar - eerlijk is eerlijk - dat is ook grotendeels te danken aan de kwaliteiten van de Antwerpse havenmanager Bruyninckx, die uit de CD&V-stal komt. Nadat Delwaide zijn strijd om het burgemeesterschap had verloren, liet hij verstaan deze legislatuur niet te zullen uitzingen. De baron maakt plannen om zijn riante herenhuis in het hartje van de stad te verkopen en rust te zoeken in het zonnige zuiden. Maar niemand weet wanneer het vertrek van Delwaide gepland is. Over zijn opvolging bestaan al wel afspraken. De Antwerpse VLD heeft immers slechts één echt raspaard op stal staan: plaatselijk voorzitter, fractieleider en volksvertegenwoordiger Ludo Van Campenhout. Dat de ambitieuze fractieleider mogelijk een mooie toekomst wacht, blijkt verder uit dit verhaal.

De profileringsdrang van de VLD werkt de overige collegeleden af en toe op de zenuwen, zoals ook al bleek uit het verder onbelangrijke maar daarom niet minder symbolische dossier van de autovrije zaterdag. Sinds 1999 wordt er in heel Europa op 22 september een autovrije dag georganiseerd. Dit jaar deden steden als Kortrijk, Gent, Mechelen, Hasselt en ook Brussel mee. Grote afwezige was Antwerpen, dat nochtans lid is van de Europese vereniging voor autoluwe steden. Waarom deed Antwerpen niet mee? "Over my dead body", had Ann Coolsaet aan haar collega's laten weten. En die stonden erbij en keken ernaar. De politieke besluiteloosheid was zo groot dat op de duur de termijn verstreken was om deel te nemen. Coolsaet glunderde, de rest van het college moest beschaamd toekijken hoe een door koning auto gemonopoliseerd Brussel erin slaagde om vrolijk de autoluwe toer op te gaan. Wie had kunnen verhinderen dat Antwerpen op een dergelijk symbooldossier zou afgaan als een gieter? Alle vingers wijzen naar burgemeester Detiège.

Tijdens de gesprekken die we de afgelopen weken hadden met schepenen, gemeenteraadsleden, fractieleiders, politici en kabinetsmedewerkers kwam er een constante naar voren: de figuur van de burgemeester wordt als een probleem ervaren. Merkwaardig genoeg lijkt Leona Detiège ongeveer de absolute tegenstelling van haar voorganger Cools te zijn. Cools werd gepercipieerd als een dominante, leidinggevende en intelligente burgemeester, die er door zijn onverzettelijke karakter en soms brutale bek in slaagde twee stenen te doen vechten. Detiège werd in 1994 geïntroduceerd als de verzoener binnen de regenboogcoalitie, een taak waarvan ze zich overigens behoorlijk heeft gekweten. De uitgebreide rood-groen-blauw-oranje-en-gele coalitie had na zeventig jaar SP-CVP-bestuur nood aan een burgemeester die zich low profile hield om het wederzijdse wantrouwen en de interne tegenstellingen binnen het college te kunnen overbruggen.

Maar de tijden zijn veranderd. In het huidige college heeft het wantrouwen plaatsgemaakt voor de wil om samen te werken. De kwaliteit van de bestuurders is hoger én - vooral - de gemeenteraad heeft heel wat meer in haar mars. In de meeste democratische fracties zijn er wel enkele sterke figuren te vinden die zich op het politieke terrein willen profileren: Nahima Lanjri en Philip Heylen bij CD&V, Patrick Janssens, Kathleen Van Brempt en Youssef Slassi bij de SP, Ludo Van Campenhout en Christian Leysen bij de VLD en Dirk Geldof bij Agalev. De sterkere fracties vormen een belangrijk politiek pluspunt in Antwerpen, alleen weet het college niet hoe het ermee moet omgaan. Fracties die in theorie politiek interessant zijn, worden nu beschouwd als lastpakken die ageren tegen de schepenen van hun eigen meerderheid. Dat bleek in september nog maar eens naar aanleiding van de discussies over de Antwerpse tippelzone. SP-fractieleider en nationaal voorzitter Janssens botste publiekelijk met 'zijn' burgemeester Detiège over de inplanting van een tippelzone op het Kiels Broek. Dat resulteerde in een beschamend politiek schouwspel. De spoedvergadering achter gesloten deuren tussen Janssens en Detiège die voor de gemeenteraadszitting plaatsvond, kon tot in de gangen van het stadhuis gevolgd worden. Hier bleek nogmaals dat Detiège haar fractieleider onvoldoende bij het beleid betrekt.

Naast de vaststelling dat Detiège "het charisma mist om een sterke leider te zijn", zoals een van de schepenen het uitdrukte, zit de burgemeester met een belangrijk probleem van omkadering. Tijdens de formatiegesprekken hadden alle coalitiepartners gesteld dat Detiège enkel burgemeester kon zijn als ze een beroep zou kunnen doen op een sterk kabinet. "Die belofte zijn we niet nagekomen", klinkt het bij de SP. De manier waarop het kabinet van de burgemeester tot stand is gekomen, typeert de besluiteloosheid die haar vaak verweten wordt. Op 1 januari 2001, toen het nieuwe college van start ging, beschikte Detiège nog altijd niet over een kabinet. Detiège wilde wel haar kabinetspersoneel vernieuwen, maar was bevreesd voor "spionnen uit Brussel", zo wordt gezegd. Leona Detiège is immers een door de wol geverfde politica die de interne oorlogen binnen de socialistische partij overleefd heeft. Haar motto luidt: vertrouw niemand. Dat is haar enige overeenkomst met voorganger Cools: paranoia. Medio januari hakte ze de knoop door, maar het zou tot juni duren voordat de benoeming van de kabinetsmedewerkers bevestigd werd. De stadsontvanger moest er eerst mee dreigen geen lonen meer uit te betalen alvorens de definitieve beslissing viel. Dezelfde stadsontvanger had het ook enorm druk met zijn pogingen om zijn eigen vrouw als zijn kabinetsadviseur aan te werven. Kortom, Detiège had niet, zoals gevraagd, een nieuw dynamisch kabinet samengesteld, ze had gewoon het oude kabinet gehouden. Was er dan helemaal geen vernieuwing? Jawel: ze wierf ook haar schoonzoon aan.

Het kabinet van Detiège is geen sterk beleidskabinet geworden, maar een verlengstuk van de stedelijke administratie, bemand met figuren uit de oude garde van die administratie. Toen de zomer naderde, besefte ook Detiège dat er iets moest veranderen. Ze wilde haar kabinetschef de laan uit sturen. Maar zelfs toen bleef ze twijfelen. Pas eind juli viel de collegebeslissing dat kabinetschef Lannoy vanaf 1 augustus zijn functie zou opgeven. Toen de man in september uit vakantie terugkeerde, ging hij echter gewoon weer aan de slag... als kabinetschef van Detiège. Meer nog. Eind september werd hij door een collegebeslissing in die functie herbevestigd met terugwerkende kracht vanaf 1 augustus.

Die fratsen werken de overige collegeleden mateloos op de zenuwen. Bovendien hangt over het burgemeesterschap van Detiège de schaduw van een afspraak die gemaakt werd tijdens de formatiegesprekken. Nu ja, afspraak? Detiège kreeg te horen dat de SP in 2006 naar de verkiezingen wil gaan met een lijsttrekker die tevens burgemeester is. Aangezien dit de laatste rit van Detiège is, zal ze in de loop van de legislatuur plaats moeten ruimen voor een andere voortrekker. Dat dat SP-voorzitter Patrick Janssens moet zijn, stond toen al als een paal boven water. Binnen de SP denken velen dat Detiège eventueel zou willen weggaan als haar dochter Maya een behoorlijke plaats zou krijgen op de SP-lijst voor de federale verkiezingen van 2003 of voor de Vlaamse verkiezingen van 2004, maar zeker is dat niet. Beloftes zijn er niet gemaakt, heldere afspraken evenmin. En dat zorgt, zo bevestigen nagenoeg alle gesprekspartners, voor behoorlijk wat onzekerheid. Detiège beseft overigens dat de politiek is als het Belgische weer: veranderlijk. Janssens op de burgemeestersstoel zetten is geen sinecure. Voorlopig is de planning dat de voorzitter zijn partij leidt tot aan de verkiezingen van 2003. Wellicht zal hij dan op de lijst staan en het is niet eens ondenkbaar, als de SP goed scoort, dat hij gevraagd wordt voor een ministerspost. Hoe dan ook moet hij in beide gevallen, of hij nu minister wordt of burgemeester, vervangen worden als voorzitter. En voorlopig is het blik SP-voorzitters leeg. De namen van Vande Lanotte en Stevaert circuleren, maar die maken nu het mooie weer als minister.

Janssens als burgemeester behoort weliswaar tot de mogelijkheden, alleen weet niemand wanneer en hoe. De SP-voorzitter weet zich wel verzekerd van de steun van de VLD-fractieleider Ludo Van Campenhout. De samenwerking tussen beide mannen heeft amicale vormen aangenomen. Dat heeft onder meer te maken met hun overeenkomsten: jong in de politiek, vernieuwers, geen rabiate ideologen, beiden komen ze uit eenvoudige Antwerpse arbeidersmilieus en zijn ze tuk op Antwerps voetbal, zij het voor verschillende clubs. Tijdens een gezamenlijk uitstapje heeft Janssens aan Van Campenhout een aanzoek gedaan: hij wilde een mystiek huwelijk. Daarmee verwees de SP-voorzitter naar het 'mystieke huwelijk' dat de socialist Huysmans en de katholiek Van Cauwelaert in 1921 sloten. Het eerste katholiek-socialistische bestuur van Antwerpen was geboren, een samenwerking die tot 1994 zou duren. Het mystieke huwelijk sloeg op de overbrugging van schijnbaar onverzoenbare ideologieën. Terwijl de SP destijds de CVP als bruid verkoos, is nu de steeds sterker wordende VLD een potentiële liefdespartner. In dat scenario zal Van Campenhout schepen Delwaide opvolgen, terwijl Janssens het roer overneemt van Detiège. Beide mannen, zo blijkt, zijn dat amoureuze pad erg genegen, alleen is ook hier geen sprake van een duidelijke timing.

Het is dus niet ondenkbaar dat er in de toekomst behoorlijk wat wissels zullen plaatsvinden in het college. Een die al gepland is, betreft de succesvolle CD&V-schepen Eric Antonis. Op 1 januari 2004 ruimt die baan voor gemeenteraadslid Ludo De Ranter. Bert Anciaux, die al liet verstaan dat de nieuwe partij die uit zijn toekomstgroep moet groeien een sterk cultureel profiel moet krijgen, doet toenaderingspogingen in de richting van Antonis, maar of die succes zullen hebben, valt ten zeerste te betwijfelen. Antonis is niet echt geïnteresseerd in partijpolitiek, hij is een vakschepen. Bovendien wil hij na 2004 schrijven en reizen. Het vertrek van Antonis betekent voor CD&V wel degelijk een probleem. Ludo De Ranter haalt lang niet het niveau van Antonis en is helemaal niet thuis in culturele dossiers. Antonis sluit niet uit dat, als er in de toekomst een wissel van de wacht komt op verschillende kabinetten, er geschoven kan worden met bevoegdheden. In die zin gaan ook geruchten de ronde over SP-schepen Tuur Van Wallendael, bevoegd voor Sociale Zaken, die mogelijk plaats wil maken voor jong talent.

Van Wallendael is overigens de sterkste SP-schepen in het Antwerpse college. Dat verbaast, want de voormalige VRT-journalist en volksvertegenwoordiger werd verweten een lui parlementslid te zijn. De Bourgondiër lijkt zich echter kiplekker te voelen in een bestuursfunctie. Van Wallendael erkent de moeilijkheden in het college, maar wijst erop dat de Antwerpse problemen evenzeer het gevolg zijn van externe factoren. Op zijn kantoor aan de Grote Markt schuift hij een pak dossiers over tafel. Stapels papieren moet hij tekenen over de aan- en verkoop van rundspoten, varkensoren, mergpijpen, kadavers of de herstelling van een schietbox. "We zijn overgereglementeerd", zucht Van Wallendael. "De gemeentewet is voor alle gemeenten identiek, maar niet alle gemeenten zijn identiek. Er bestaat geen aangepaste wetgeving voor grote steden. Zowel in Brussel als intern in mijn partij wil men niet begrijpen welke gevolgen die overreglementering en het gebrek aan een gedifferentieerde wetgeving hebben. En je kunt het niet aankaarten in het Vlaams Parlement, want daar maken we als Antwerpenaren geen schijn van kans." Het is een oud zeer dat in Brussel wordt weggelachen, maar Antwerpen kampt wel degelijk met een pak problemen waar de stad zelf niets aan kan doen, maar waarvoor ze wel bij elke gemeenteraadsverkiezing de rekening krijgt gepresenteerd.

De SP kan in Antwerpen ook rekenen op Kathy Lindekens als schepen van Onderwijs. Lindekens scoort goed bij de publieke opinie, maar wordt in politieke milieus als quantité négligable opzijgeschoven. Men vergelijkt haar soms met Patsy Sörensen: gericht op een aantal beperkte issues en niet echt begaan met het brede politieke veld of de belangen van haar partij. Dat is heel anders met voormalig CVP-voorzitter Marc Van Peel. In de wandelgangen wordt de schepen voor Bestuurlijke Organisatie, Decentralisatie en Personeel de "echte burgemeester van Antwerpen" genoemd. Politiek ervaren, intelligent en voortdurend begaan met de eenheid in het college. Hij wil geen slecht woord gezegd hebben over de burgemeester. "Kijk, Leona is nu eenmaal de burgemeester. Het zou verkeerd zijn om voortdurend de positie van de burgemeester in vraag te stellen. Dat gebeurt wel, en niet het minst in haar eigen fractie."

Van Peel pleit voor een nauwere samenwerking tussen de fracties en het college. Tevens wil hij de zogenaamde Antwerpse problemen tot hun ware proporties herleiden. "Na elk banaal incident hoor ik de nationale media en politici zich hardop afvragen of 'ze het nu nog niet begrepen hebben'. Dat werkt mij op de zenuwen. Dergelijke incidentjes komen in elke Vlaamse meerderheid voor. Onze discussies zijn trouwens heel wat beperkter dan die binnen paars-groen in de Vlaamse regering. Ik denk maar aan de onderwijsdossiers. Wij lopen natuurlijk in de kijker omdat iedereen van ons verwacht dat we het Vlaams Blok zullen tegenhouden. Maar het gevolg is dat we niet eens meer eenvoudige discussies kunnen hebben of er wordt gezeurd dat we 'het nog niet begrepen hebben'. Normale discussies en onbelangrijke incidentjes worden in Brussel buitensporig uitvergroot."

Hoewel Agalev een lastige klant was tijdens de formatiegesprekken, omdat de groenen vreesden dat hun achterban hen zou afstraffen voor liberale beleidspunten inzake veiligheid en mobiliteit, lijken die spanningen verdwenen. Schepen Erwin Pairon wordt door al zijn collega's op handen gedragen. In tegenstelling tot Mieke Vogels, die voortdurend in conflict lag met de liberaal Ward Beysen, is Pairon het prototype van de verzoener in het college. De schepen voor Leefmilieu, Groenvoorziening, Afvalbeleid, Huisvesting, Bevolking en Ontwikkelingssamenwerking is intelligent, wars van elke persoonlijke profileringsdrang en beheert zijn dossiers uitstekend. Zijn groene collega-schepen Chantal Pauwels scoort heel wat minder goed. Jong en onervaren, soms met iets te veel neiging tot groene profilering. Haar collega's vinden dat ze weinig bestuurstalent heeft, maar wel degelijk ontluikende politieke kwaliteiten.

Het Antwerpse bestuur kampt met nog een probleem, dat van de administratie. Voor de buitenwereld is de ambtenarij een wat vaag begrip, maar in werkelijkheid heeft ze een indrukwekkende impact op het beleid. De modernisering van de stedelijke administratie, zoals die door het vorige college werd ingezet, heeft echter niet de verhoopte resultaten opgeleverd. De oude kwaal, namelijk dat de administratie botweg weigert bestuursbeslissingen uit te voeren of ze gewoon saboteert, komt nog steeds te vaak voor. Bovendien was tijdens de formatiegesprekken afgesproken dat de politiek opnieuw zwaarder zou gaan wegen op de administratie. Het gevolg is dat de administratie een Berlijnse muur heeft opgetrokken tussen zichzelf en de kabinetten. En die kabinetten zijn al behoorlijk zwak. Ook dat heeft te maken met allerlei beperkingen die door de Antwerpse stadssecretaris zijn ingebouwd. Antwerpse kabinetsmedewerkers worden minder betaald dan bijvoorbeeld hun Gentse collega's. Daardoor hadden de schepenen het moeilijk om bekwame en dus vaak duurdere medewerkers aan te trekken. De Antwerpse kabinetten zijn ook kleiner dan die van Gent, wat hun slagkracht beperkter maakt.

De algemene evaluatie van het eerste jaar Detiège II is dus slechts matig positief. De politieke kwaliteit is gemiddeld, de onderlinge verhoudingen tussen de schepenen goed. De mogelijkheden zijn er: sterkere fracties, met behoorlijk wat jong politiek talent, en een pak nieuwe investeringen. Er zijn wel degelijk incidenten en moeilijkheden, maar die zijn in werkelijkheid beperkter dan wat de berichtgeving erover doet vermoeden. Antwerpen mist wel een sterk communicatiebeleid. Binnenkort treedt er een nieuwe woordvoerder van het college aan. Er wordt onder meer onderhandeld met ex-VRT-journaliste Sabine Lemaire. De spanningen tussen de fracties en het college zullen aangepakt worden en mogelijk geeft het kerntakendebat, samen met de hernieuwde gemeentewet, Antwerpen weer wat extra financiële ademruimte. De stad zal echter sneller en helderder moeten communiceren over de wissels die aan de top van het bestuur zullen plaatsgrijpen. Zo niet dreigt ook dat weer vertaald te worden naar conflictscenario's waarin ruziënde Antwerpse politici de hoofdrol spelen.

Tuur Van Wallendael: 'Er bestaat geen aangepaste wetgeving voor grote steden. Zowel in Brussel als intern in mijn partij wil men niet begrijpen welke gevolgen die overreglementering en het gebrek aan een gedifferentieerde wetgeving hebben. En je kunt het niet aankaarten in het Vlaams Parlement, want daar maken we als Antwerpenaren geen schijn van kans'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234