Woensdag 23/06/2021

Another one bit the dust

Mark Coenen is columnist van deze krant

Another one bit the dust. In onze moegetergde memorie, waarin 2016 zal worden gestanst als een jaar van absolute horreur, kan deze er nog wel bij.

Georgios Kyriacos Panagiotou, statutair beoefenaar der Griekse beginselen en eigenaar van een aantal beklijvende popsongs, waarop velen gedanst hebben op zoek naar het verlies hunner maagdelijkheid. Jeugdheld voor velen. Niet voor mij, want hij was vijf jaar jonger dan ik, en jeugdhelden zijn per definitie ouder. In predigitale tijden, toen MTV het doorgeefluik onzer dromen was, was hij omnipresent op de beeldbuis, gestileerd Jambers-baardje, scherpgesneden lederen vest, omringd door de mooiste modellen. Zijn clips waren geritmeerde softporno, waarin hij vingerknippend de ene lingerienimf na de andere binnendeed. En dat voor een homo.

Daarvoor was hij stichtend lid van Wham, waarvan ik mij vooral het redelijk fantastische 'I'm Your Man' herinner, gloeiende Northern soul met een strakke clip in zwart-wit.

Zijn van talent gespeende maar met kloeke jukbeenderen begiftigde kompaan Andrew Ridgeley stond erbij en keek er wat dommig naar. Exit Wham. Enter the artist. Topperiode: de hits zijn niet te tellen. Na vier albums brengt hij Older uit. Hij is dan 33. Zo snel geleefd dat hij aan zijn prepensioen begon op een leeftijd waarop de meeste mensen hun eerste bedrijfswagen krijgen.

Het is het begin van twintig jaar vallen en opstaan, zonder ooit nog het niveau van zijn gloriedagen te evenaren. Hoe verschrikkelijk moet dat zijn.

Vriend die sterft aan aids (ja, beste teenagers, in de jaren 90 gebeurde dat nog), ruzie met zijn platenlabel, drank, drugs, lelijke zonnebrillen: zijn pad liep niet over felgeurende rozen.

In 1998 wordt hij betrapt op een niet mis te verstane aanvraag tot vuile manieren met een undercoverpolitieman in een openbaar wc in Beverly Hills. Eindelijk uit de kast. Zijn reactie is super: hij maakt 'Outside', met een clip vol fornicerende medemensen, ook in uniform, en vette knipogen naar zijn arrestatie. Hij kwam er sindsdien ongegeneerd voor uit dat hij er wel pap van lustte. Eindelijk kon hij zijn wie hij wou zijn.

Elke dag van Wippenstein, al dan niet met zijn vaste bedgenoot.

Zijn seksdrift was omgekeerd evenredig met zijn succes als artiest.

Een beetje therapeut heeft daar zeker een theorie over: verdringing, onverwerkt verleden, beschadigde mens. Gouden stem, superbe talent, verloren gelopen halverwege zijn leven. Paparazzifoto's van de in omvang verdubbelde: elke dag in The Sun.

In al zijn ongelukkigheid verloor hij gelukkig nooit zijn fantastische gevoel voor humor: dat bewijzen zijn hilarische passages als artistieke risee bij James Corden (als eerste passagier van de Carpool Karaoke voor Comic Relief) en als bosjespoeper in Extras van Ricky Gervais. Hem zal veel vergeven worden hierdoor.

Andrew Ridgeley, die als ik zijn Facebook-foto's mag geloven een kalende oude man is geworden die veel fietst, is "cleft with grief". De fans ook.

May he dance his ass off in het grote openbare toilet hierboven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234