Zaterdag 28/01/2023

Anna Thomson wil stoppen met acteren

'Ik wil niet de laatste op het feestje zijn'

Brussel

Van onze medewerker

Ludo Wijnen

Anna Thomson ziet er bleek, benig en breekbaar uit bij het interview voor haar jongste film Bridget. Het zou wel eens haar laatste film kunnen zijn, want halverwege het gesprek verklaart ze te willen stoppen met acteren. Ze zal in dat geval vooral herinnerd worden om haar samenwerking met scenarist-regisseur Amos Kollek.

Sinds Sue maakten ze samen een reeks portretten van vrouwen in de grootstad, die meer dan alleen de vertolkster gemeen hebben. De vaak grimmige drama's sloegen niet aan in Amerika, maar vonden wel een aanhang in Europa. Vooral in Frankrijk wordt Kollek beschouwd als een van de belangrijkste 'auteurs' van zijn generatie. Zijn succes is nauw verbonden met dat van Thomson, voor wie hij de rollen al sinds Sue op maat knipt. In meer dan een opzicht speelt de actrice zichzelf in zijn films. Het lijkt aannemelijk dat het autobiografische element nog aan belang gewonnen heeft naarmate de band met Kollek door de jaren heen hechter is geworden.

Anna Thomson: "Het is zeker zo dat Amos, zoals de meeste auteurs trouwens, niet te beroerd is om het leven van mensen uit zijn omgeving te gebruiken in zijn werk. We hebben regelmatig samen slapeloze nachten doorgebracht in wachtruimtes van vlieghavens. Dat zijn gelegenheden waarop je veel en vaak persoonlijke dingen vertelt. Een aantal daarvan doken later wel eens op in de scenario's. Het leverde echter nooit biografische films op zoals die over Mohammed Ali. Er zijn gelijkenissen, maar mijn ervaringen werden bewerkt door zijn fantasie."

Ondanks hun onderlinge verschillen vallen de rollen onder één noemer te vangen: een vrouw in de grootstad die even kwetsbaar als taai is. Of die omschrijving ook van toepassing is op Anna Thomson? "De grote grap is dat ik eigenlijk geen vrouw speel maar het alter ego van Amos vertolk. Hij slaagt erin om zijn leefwereld steeds opnieuw te vertalen naar een vrouwelijk hoofdpersonage, wat zeer uitzonderlijk is voor een mannelijke regisseur. Gelukkig maar, want anders zou ik telkens een snor moeten opplakken. (lacht) De kern van de personages heeft in elk geval minder te maken met vrouwelijk of mannelijk zijn dan met wat Amos en ik gemeenschappelijk hebben."

Bereidt ze zich voor de verschillende rollen telkens anders voor of gaat ze steeds weer op dezelfde manier te werk? "De rollen zijn verschillend omdat ikzelf steeds anders was. Telkens als ik een nieuw scenario las, was ik weer enkele maanden of jaren verder in mijn leven. Met andere ervaringen die mijn vertolking beïnvloedden. Ik werk zeer intuïtief. Ik observeer ook graag mensen en absorbeer hun gedrag. Die invloeden komen eruit wanneer ik acteer; ik repeteer meestal niet. Wat Amos schrijft, is ook erg verwant aan mijn persoon. Ik hoef dus weinig research te doen."

Dat klinkt alsof ze eigenlijk zichzelf speelt. "Dat is ook de reden waarom ik ga stoppen. Ik voel me geen actrice. Ik heb jammer genoeg geen techniek of opleiding. Ik ben niet in staat om iets op te roepen zonder aan mezelf te raken. Dus gebruik ik mijn leven en mijzelf. Nu heb ik het gevoel dat het op is, ik ben leeg. Als ik een kat zou zijn, heb ik op die manier al acht en drie kwart van mijn levens opgebruikt. Dat laatste kwart wil ik aan mijn kinderen besteden."

Ze voegt de daad bij het woord en begint ook het gesprek in de richting van haar kinderen te sturen. Dat ze eigenlijk zes kinderen wilde en er maar twee heeft. Dat ze niet wil dat haar kinderen haar films zien. "Het is moeilijk genoeg om op te groeien tot een evenwichtige persoonlijkheid met een alleenstaande moeder. Ik denk niet dat het goed voor hen is om op tienjarige leeftijd hun moeder in naaktscènes te zien. Misschien als ze veertig zijn."

Haar acteerwerk lijkt plots ver achter haar te liggen. Zelfs het praten over Bridget is plots een opgave. "Ik zou graag hebben dat de film het goed doet, maar niet voor mezelf. Ik ben op het punt gekomen dat het me allemaal niet meer interesseert. Films maken heeft me de kans gegeven om sneller te leven. Je doorleeft een heleboel emoties in een paar maanden en mag dat dan weer opnieuw doen. Ik kan dat nu niet meer opbrengen, ik heb het gevoel dat ik niets meer te geven heb. Toen ik Amos ontmoette, was er een verhaal en een gezichtspunt dat volgens ons nog niet belicht was. We wilden dat tonen en dat is nu gebeurd.

"Ik heb geluk gehad. Ik heb vroeger ballet gedaan en was toen steevast de zwaan die op de verkeerde voet stond. Ik heb geschilderd en dat kon ik al helemaal niet. Ik denk wel dat een aantal films met Amos goed waren. Ik heb in ieder geval mijn best gedaan. Dat is de ironie van het acteren: je geeft wat je bent maar je blijft in het duister. Je mist iets vitaals: namelijk hoe je over komt bij het publiek. Je gebruikt dus een instrument dat je niet kunt zien. "Voor ik met Amos werkte, kon ik nog acteren. Hoewel ik toen al vaak het gevoel had dat ik speelde. In zijn films probeerde ik elk moment te zijn. Het is trouwens nooit goed wanneer je ziet dat er geacteerd wordt. Zoals Clint Eastwood (voor wie ze het hoertje met het verhakkeld gezicht vertolkte in Unforgiven, LW) zei: 'Doe niets en sta daar gewoon.' Toen kon ik dat, want ik was jong. Je moet ook weten wanneer het gedaan is. Ik wil niet de laatste op het feestje zijn die nog wil gaan dammen als de gastheer naar bed wil. Er is niets hatelijker dan dat."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234