Zondag 27/09/2020

Anna Calvi One Breath lllll

Nick Cave is een fan, en in zowat elke stuk wordt de vergelijking getrokken met PJ Harvey, maar op haar tweede plaat bewijst de Londense Anna Calvi dat ze toch vooral zichzelf is. Ze schuwt - getuige het statige 'Eliza' - de theatrale aanpak niet, en op het sombere 'Piece by Piece' experimenteert ze zowaar met elektronische beats. Er bromt een kort aangeboden gitaar doorheen en zelf zingt de smachtende Calvi alsof haar hart elk moment in duizend stukken kan springen.

Een verrassend gevarieerde plaat die laat zien dat de chanteuse ook een sterke indruk maakt wanneer ze zich van haar meest kwetsbare kant laat zien. (Domino)

65DaysOfStatic

Wild Light

MetWild Lightherinnert 65DaysOfStatic je aan hun knappe soundtrack voor Silent Running (2011). Begin en eind van deze plaat zouden alleszins zo op de klankband van een scifi-film passen. Onderweg houdt de Britse groep dan weer halt bij andere instrumentale mijlpalen in hun geschiedenis. De nadruk ligt op elegante postrock ('Taipei'), hypnotiserende bassen ('Sleepwalk City'), agressie ('Blackspots') en pulserende dancebeats ('Prisms').

Wie vertrouwd is met het werk van 65DOS, beleeft ongetwijfeld een hoop lol aan deze knipogen naar vroeger werk. Anderen hebben er gewoon een ijzersterke old-school postrockplaat bij. (Superball)

The Field

Cupid's Head

Luisteren is soms worstelen. Het duurt dan ook even voor je je draai vindt in de wereld van Axel Willner. De Deense klankentapper verkent opnieuw het middenveld tussen ambient en minimal techno. Maar zonder gastmuzikanten die zijn composities inkleuren, kost het dit keer meer moeite om vat te krijgen op tracks als 'Black Sea', waarin de repetitieve structuur deint op Willners detailzucht. De spanning bouwt meestal tergend langzaam op, maar op een explosieve ontlading blijft het net zo vaak vruchteloos wachten.

Liefhebbers van tantrische seks en academische elektronica mogen zich aangesproken voelen. (Kompakt)

Venus in Flames

Funeral Dancer

Jan De Campenaere - de man achter de groepsnaam - koestert een voorliefde voor het soort popmuziek waar ook Crowded House en Travis een handeltje in hebben uitgebouwd. Dat heeft tot nog toe drie onopvallend goeie platen opgeleverd die door het grote publiek jammer genoeg nauwelijks werden opgemerkt.Funeral Dancer-de nieuwe - onderstreept opnieuw dat De Campenaere een songtekst kan schrijven, én blinkt uit in klaterende melodieën.

Sarah Bettens vertolkt een gastrolletje op 'Dance with Me', maar ook de rest kan zo op de radio. Hoog tijd dat Venus In Flames de erkenning krijgt die de groep toekomt. (Safe Haven)

Op 14/10 live in het Depot, Leuven.

Birdy

Fire Within

Jasmine Van den Bogaerde- de Britse met Belgische roots - scoorde twee jaar geleden een grotere hit met haar cover van 'Skinny Love' dan Bon Iver zélf, maar na een volledig debuut met hoofdzakelijk andermans songs heeft ze een plaat met eigen materiaal klaar.Fire Withinklinkt voller en volwassener, ook al is de zangeres nog altijd maar zeventien. Een grote, bolle stem en een weelderige productie. Meer X Factor dan Bon Iver, maar lang niet kwaad. (Atlantic)

Moby

Innocents

Volkomen onverwacht stapte Moby de 21ste eeuw binnen als superster. Die druk woog een ton: een creatieve tour de force alsPlay(1999) heeft hij nooit meer herhaald. Verre van zelfs:Innocentsblijkt zelfs zijn sterkste plaat in veertien jaar.

Gastzangers als Wayne Coyne van Flaming Lips of Al Spx benadrukken dan ook dat Moby's vlakke stem nooit een sterkmaker is geweest. Alleen Mark Lanegan werd verkeerd gecast in het dreinerige 'The Lonely Night'. Het instrumentale kleinood 'Going Wrong' of een filmisch 'Everything That Rises' bieden gelukkig voldoende tegenwicht. (Little Idiot)

FLOP VAN DE WEEK

Justin TimberlakeThe 20/20 Experience (2 of 2)

Met dit tweede deel vanThe 20/20 Experience checkt Justin Timberlake uit na een kloeke 144 minuten. Jammer genoeg had deze dubbelaar meer spankracht getoond op een bescheiden uurtje. De beste momenten zijn gereserveerd voor een vertrouwde Timberlake, waarin hij zich de rechtmatige kroonpretendent van The King of Pop toont ('Take Back The Night'). De duetten met Drake ('Cabaret'), Timbaland ('TKO') en Jay-Z ('Murder') vallen verrassend tegen. En met zijn muzikale referenties aanFutureSex/LoveSoundssmaakt deze plaat bovendien als opgewarmde kost. (RCA)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234