Woensdag 23/09/2020

Angelhead in Joe's Pub

Gabriel Rios

voor de leeuwen in New York

Als kind kwam hij hier vaker, maar nu Gabriel Rios na al die jaren weer tussen de gigantische wolkenkrabbers van Manhattan loopt, valt hem vooral de drukte op. Straks maakt de populaire zanger hier zijn debuut op een Amerikaans podium voor de ogen van een boel hoge piefen uit de muziekindustrie, maar dat deert hem niet. "Eerlijk gezegd: ik ben veel nerveuzer omdat ik nu al weet dat mijn ouders op de eerste rij zullen zitten."

DOOR BART STEENHAUT / FOTO'S ALEX VANHEE

Drie uur 's middags in New York. Gabriel Rios ligt, languit achterover gezakt in een sofa, te kijken naar de soundcheck van zijn groep. Straks speelt hij voor het eerst in Amerika, en het wordt geen gewoon concert. De namen op de gastenlijst bekleden haast allemaal een belangrijke functie in de muziekindustrie, en dat is niet toevallig, want het doel van dit optreden is om Angelhead -- zijn jongste cd -- op de Amerikaanse markt te krijgen. Daarvoor wordt niets aan het toeval overgelaten. Het optreden wordt georganiseerd in Joe's Pub, een donkere kroeg die op zich weinig charme heeft, maar die niettemin is uitgegroeid tot dé showcaseclub van New York. "Wie in de Verenigde Staten wil doorbreken moet op dit podium beginnen", zegt platenbaas Ric Urmel. "Zowel Amy Winehouse, Lily Allen als Kate Nash hebben hier hun eerste Amerikaanse optredens afgewerkt, en kijk waar die nu staan."

Ric Urmel zag Rios ooit in een punkgroep spelen, en bood hem prompt een contract aan. Urmel -- een stijlvolle vijftiger -- is gepokt en gemazeld in de popmuziek. Hij richtte in België de lokale afdeling op van BMG Records, tekende als talentscout voor Warner Music onder meer Novastar, An Pierlé en Zita Swoon, en richtte tussendoor ook nog de onafhankelijke platenfirma Megadisc Records op, die in de jaren tachtig platen van toonaangevende internationale acts als The Smiths en Buffalo Tom uitbracht. "Aan die periode heb ik een boel contacten overgehouden", legt hij uit. "Ofwel zijn dat intussen renteniers geworden, ofwel hebben ze zich opgewerkt naar de top van hun firma. Veel van die mensen heb ik kunnen overtuigen om langs te komen. Morgen verwacht ik bijvoorbeeld ook de man die The Killers heeft getekend. Inderdaad: de interesse van platenfirma's is inmiddels zo groot dat Rios hier nog een extra concert speelt."

Niettemin wordt in Joe's Pub een rigoureus regime aangehouden. 365 dagen per jaar staan er elke avond drie bands op het podium, en dat vergt een strakke organisatie. Bijgevolg kan Rios hier slechts een bloemlezing uit zijn repertoire brengen, en moet er flink gekapt worden in de set. Dat levert meteen een dilemma op, want in de groep heeft iedereen een eigen mening over welke songs geschrapt moeten worden, en welke onder geen beding mogen sneuvelen. Het duurt niet lang of er komen alternatieve oplossingen boven. "Misschien moet je al de bullshit tussen de songs schrappen", stelt gitarist Rodrigo voor. "Of we kunnen uit elk nummer een strofe knippen." Peter, de keyboardspeler, suggereert op zijn beurt een paar gitaarsolo's in te korten. Er wordt gelachen en gepuzzeld, tot er uiteindelijk een set van een dik uur overblijft.

Achteraf moet Rios lachen om die manier van werken. "Ik laat iedereen in de groep zijn zegje doen, zodat ze in de waan blijven dat iedereen ook écht inspraak heeft. Maar uiteindelijk ben ik degene die de knopen doorhakt." Rios is een aardige, zelfs wat schuchtere jongeman, die een stuk rustiger is dan je op basis van zijn explosieve liveoptredens zou verwachten. Op een paar jaar tijd heeft hij zich opgewerkt tot één van de populairste muzikanten die België rijk is, en eind december rondt hij een buitengewoon succesvol jaar af met een concert in Vorst Nationaal. Maar België blijft klein en de omvang van zijn ambities staat daar haaks tegenover. "In het begin vond ik België echt enorm, omdat ik het als een deel van een continent zag. Maar intussen ben ik het als een land gaan beschouwen. Begrijp me niet verkeerd: het is mijn thuis. Maar ik heb het gevoel dat, als ik vooruit wil, het erop aankomt om mijn kans ook elders te wagen. Ik wil niet elk jaar opnieuw in dezelfde zalen staan. Eigenlijk ben ik op een heel belangrijk moment in mijn leven aanbeland: ik moet beslissen waar ik mijn prioriteiten leg."

Ondertussen is Angelhead in achttien Europese landen uitgebracht, en zowel Australië als Japan volgen over een paar maanden. Alleen in de Verenigde Staten is het voorlopig nog even afwachten, al geeft het aanbod in de Virgin Megastore op Times Square -- één van de bekendste platenzaken ter wereld -- aan dat het aanbod Belgen er de laatste jaren fors is toegenomen. In de rekken ondermeer het verzameld werk van Hooverphonic, Soulwax en K's Choice, naast cd's van dEUS, Zap Mama, Front 242, Milk Inc. en -- ook al wordt ze als een Française aan de man gebracht -- Axelle Red. Rios hoort het lijstje met grote ogen aan, maar relativeert. "Ik wil niet hypocriet doen: als het me zou lukken om hier een platencontract te versieren, dan zal ik daar zeer, zeer blij mee zijn. Alleen: dat volstaat niet. Ik zal pas echt gelukkig zijn als ik in België telefoon krijg uit Amerika met de vraag daar een reeks optredens te komen doen."

Urmel had eerder al uitgelegd dat hij twee voorstellen van Amerikaanse platenfirma's naast zich neer had gelegd. "De deal zinde me niet", klonk het. "Ik heb het beste voor met Gabriel Rios, en zelf wil ik er uiteraard ook wat aan verdienen. Bijgevolg ben ik niet geïnteresseerd in het soort overeenkomst dat K's Choice en Hooverphonic destijds in Amerika hebben afgesloten: die zagen al hun onkostenvergoedingen afgetrokken van hun royalties. Uiteraard is het heel fijn om in eerste klas van hot naar her te vliegen, maar achteraf moet je toch even slikken wanneer de afrekening komt. Ik wil alleen een contract waar een duidelijke commitment uit blijkt."

Commitment. Het is een woord dat vaak valt in de entourage van Gabriel Rios. Geconfronteerd met de uitspraken van zijn platenbaas drukt hij me op het hart dat die niet arrogant bedoeld zijn. "Maar het wemelt van de haaien in deze business, dus het komt er in de eerste plaats op aan voorzichtig te zijn. Er is niet veel voor nodig om je een rad voor ogen te laten draaien. Elke firma belooft je gouden bergen, maar meestal houdt hun engagement op eens ze je cd in de winkel hebben gelegd. Zo gaat het voortdurend. Dus dan komt het inderdaad op aan om na te gaan hoe graag ze je willen binnen halen. En helaas kan dat alleen door de klootzak uit te hangen. Zo werkt dat nu eenmaal in de zakenwereld. Wat dat betreft zijn de muziek en het bankwezen niet zo verschillend."

Rios ziet het spel van aantrekken en afstoten als een ritueel dat hem scherp houdt. "Ken je dat verhaal van Van Halen die in hun contract een grote kom M&M's eisen waar alle blauwe exemplaren uit zijn gehaald? Dat doen ze niet om zich aan te stellen, hoor. Maar als artiest weet je: eens aan die eis is voldaan, kan je er zeker van zijn dat al de rest ook in orde is. In de muziekbusiness behandelt iedereen elkaar als honden. Eerlijk gezegd: ik ben blij dat ik me daar zelf niet mee bezig hoef te houden."

Een uur voor het optreden in Joe's Club is de spanning te snijden. De groep loopt af en aan, en de backstage wordt overspoeld met gasten van de vorige groep, een jazzgezelschap met een stel zangeressen die er -- ook backstage -- niet in slagen om hun borsten in hun strakke jurken te houden. Rios is zenuwachtig. "Eigenlijk verschilt dit optreden niet van een concert in Roeselare", maakt hij zichzelf wijs. "Het feit dat er hoog volk uit de platenindustrie zit, stoort me niet. Ik ben vooral nerveus omdat mijn zus in de zaal zit. En mijn ouders zijn speciaal uit Puerto Rico overgevlogen om me bezig te zien. Bovendien komt er een tak van de familie Rios langs die ik nog nooit in mijn leven ontmoet heb." De spanning wordt afgezwakt zodra er een fles Cubaanse rum op tafel komt. "Dat is een traditie", legt gitarist Rodrigo uit, terwijl hij ons ook inschenkt. "Gewoon maar een bodempje om los te komen. Het is niet de bedoeling om dronken het podium op te stappen, hè?" Rios knikt. "Voor belangrijke optredens voel je toch dat de sfeer in de kleedkamer anders is. Op Werchter merkte ik dat ook. Er wordt onnozel gedaan, maar dat is puur van de stress. Het beste wat je dan kan doen, is samen muziek maken. Een beetje gitaar spelen, een stukje improviseren, wat dansen desnoods... alles om je zelfbewustzijn even opzij te zetten."

Nog vijf minuten en het is zover. Vlak voor Rios en zijn muzikanten het podium opstappen, wordt er gekust en geknuffeld. "Ook dat is iets wat we altijd doen", legt Rios uit. "'t Is niet dat ik bijgelovig ben, maar ik hecht erg aan dat soort rituelen. Het houdt ons gefocust. Eigenlijk zitten we vandaag in een heel rare situatie. Enerzijds moet je het benaderen als was het eender welk ander optreden, anderzijds mag je ook niet te nonchalant worden. Elkaar een kus geven is dus eigenlijk een soort signaal, een manier om tegen elkaar te zeggen: hier stopt het onnozel doen. Vanaf nu wordt het menens en gaan we dat podium op om te spélen."

Het concert wordt een succes. De groep speelt strak, Rios manifesteert zich als een charismatische, bevlogen frontman en na een paar nummers breekt in Joe's Pub een echt feest los. Niet evident, want tot tegen het podium staan tafeltjes en zitten mensen te eten. Maar de aanstekelijke mix van pure pop en een snuifje latino-exotiek mist zijn doel niet, en uiteindelijk wordt er nog net niet op de tafel gedanst. Ook pa en ma Rios schuiven de stoelen aan de kant, dansen zich de ziel uit het lijf en klappen elk nummer mee. Het optreden -- daar is iedereen het later over eens -- was een doorslaand succes. Iedereen, behalve vader Rios, zelf trouwens ook muzikant. "Hij vergat regelmatig een stukje tekst, en dat zou niet mogen. Maar de vibe was geweldig, en ik ben zeer trots op mijn zoon."

Anders dan dat elders gebruikelijk is kan in Joe's Pub na afloop van het concert iedereen backstage binnen. Bijgevolg wordt Rios al gauw omsingeld door nieuwbakken fans die een handtekening willen of met de zanger op de foto gaan. Eén meisje is helemaal vanuit Canada gekomen om er vanavond bij te kunnen zijn. Rios is zichtbaar ontroerd. "Als ik dat soort verhalen hoor, dan raakt me dat, ja. Ik vind het ontzettend ontwapenend dat iemand zoveel moeite doet om me een uur op een podium te zien staan. Dat is veel authentieker dan wanneer iemand van de platenfirma komt zeggen hoe geweldig het wel was." Ze is trouwens niet de enige. In de Verenigde Staten blijkt een kleine maar hardnekkige internetgemeenschap druk bezig met Gabriel Rios bekend te maken bij het Amerikaanse publiek. Er worden een paar magnumflessen champagne ontkurkt. "Uiteindelijk voelde het optreden vanavond toch heel anders aan dat een concert in Roeselare", lacht de zanger. "Ik had heel erg het gevoel dat ik me moest bewijzen vandaag. Maar dat is gezond. Alleen mag het geen overacting worden, want dan ben je een vogel voor de kat."

Alsof het een supergroep betreft, wordt er even later een enorme limousine voorgereden. Dit is Amerika ten voeten uit. De rit eindigt in hartje New York voor de deur van een -- jawel -- Belgisch café. Op de jukebox spelen VOF de Kunst en Jacques Brel, op de kaart staan Leffe en Stella Artois. Er wordt nagekaart met Christoffel Cocquyt, de tourmanager van Rios. Ook hij is een man die zijn sporen ondertussen al ruimschoots verdiend heeft. Hij zag de wereld met 2manydj's en Soulwax, en beseft dat een internationale doorbraak veel geld kost. "Daarom heb ik een spaarpotje aangelegd. In België spelen we regelmatig optredens waar we relatief veel geld aan verdienen. Daar leg ik dan wat van opzij, zodat we ons uitstapjes als deze zouden kunnen permitteren. Het optreden van vanavond heeft ons om en bij de vierduizend euro gekost. Het spreekt vanzelf dat we dit soort investeringen niet elke week kunnen doen." De ochtend nadien rijden we naar Uptown Manhattan, waar we hebben afgesproken bij Alejandra, de zus van Gabriel Rios, waar de zanger logeert. Terwijl zijn groep gisteravond ging feestvieren maakte hij er een intiem familieonderonsje van. "Ik ben na het concert met mijn ouders naar huis gegaan. Als een klein kind. En ik vond het nog geweldig ook." Hij moet zelf lachen om zijn totale gebrek aan rock-'n-rollattitude. "Ik ben vroeger ook een fuifbeest geweest, hoor. Veel feesten. Keer op keer dronken worden. Maar ik ben blij dat ik die fase voorbij ben. Bovendien: optreden is ontzettend vermoeiend. Ik was pompaf, gisteren. Als je seks hebt, dan maakt dat in je lichaam allerlei chemische reacties los. Wel, als ik van het podium stap voelt dat ook zo aan. Alsof ik koortsig ben. En duizelig. Gisteren heb ik nog tot laat in de nacht televisie gekeken met mijn zus. Ze was ontzettend trots op mij, en ze heeft -- puur van ontroering -- zelfs gehuild. Dat vond ik wel heel schattig."

Rios heeft er geen idee van in hoeverre het concert in Joe's Pub zijn uitzicht op een carrière in de Verenigde Staten vergroot heeft. "En eerlijk gezegd: ik droom ook niet écht van een echte doorbraak. Het enige wat ik wil is hier regelmatig wat optredens kunnen doen. Wie het in de Verenigde Staten wil maken moet hier minstens een jaar komen wonen om promotie te voeren en handjes te schudden. Dat heb ik er niet echt voor over. Verhuizen naar elders in Europa: tot daaraan toe. Maar hier zou ik nooit kunnen aarden. Zéker niet in New York. Als kind kwam ik hier wel eens optreden met het schoolkoor, en toen was ik echt overweldigd door al die enorme wolkenkrabbers. Maar ondertussen heb ik Europa gezien, waar echt oude gebouwen staan en je de geschiedenis haast kunt voelen. Als je Londen of Parijs kent, is New York gewoon een grote stad. De omgeving intimideert me niet meer, al weet ik zeker dat het overweldigend moet zijn om hier te leven. Volgens mijn zus moet je hier echt een ontgroeningsperiode door. De stad pàkt je gewoon, en het duurt kennelijk even voor je gewend raakt aan het moordende ritme. Je moet hier ook je plek opeisen, hè? In Amerika draait alles om carrière maken. Om geld hebben."

Bovendien beseft Gabriel Rios dat hij hier de unique selling proposition verliest die hem in België meteen op de kaart heeft gezet. "Ik had het geluk dat er een latininvloed in mijn muziek zat, iets dat ze bij jullie nog niet kenden. Maar in Amerika is dat natuurlijk geen nieuwigheid meer. De enige Belgen die er tot nog toe voet aan de grond hebben gekregen maakten dance, wat heel anonieme muziek is. Ik hoop gewoon dat ik een deur vind om hier binnen te raken, dat ik iets te bieden heb dat anders is, dat opvalt. Het eerste wat ik zal moeten doen, is duidelijk maken dat er vandaag ook jonge latino's zijn die meer doen dan voortdurend hun T-shirt uittrekken, met hun kont schudden en zingen over seks op het strand. Ik weet dat ik eruit zie zoals ik eruit zie, maar ik gebruik mijn lichaam niet om mijn muziek te verkopen. Met de beste wil van de wereld: er zit géén Ricky Martin in mij, en ik hoop dat ik nooit iets als 'Living La Vida Loca' zal moeten zingen. Ik hoop dus niet dat ze iets in die richting van mij verwachten, want daar zou ik me nooit comfortabel bij kunnen voelen." Niettemin heeft Rios een paar troeven in handen die hem een voordeel geven op het gros van de Belgen die het hier eerder probeerden. Hij spreekt vlekkeloos Engels en heeft het Spaans als moedertaal, ook een voordeel in een continent waar alsmaar meer latino's een onderkomen zoeken. Alleen die typisch Amerikaanse manier van complimenten geven, daar heeft hij het moeilijk mee. "Alles gebeurt hier in de overtreffende trap. De mensen praten luider, en als ze sympathie voor je hebben, doen ze dat op het groteske af. Terwijl: ze moeten niet komen slijmen en zeggen hoe geweldig ik wel ben. Ik wéét hoe goed we zijn. Zelfs als de groep haar dag niet heeft of ik onder niveau presteer, weet ik dat het potentiëel aanwezig is. Mocht ik daar niet van overtuigd zijn, had ik er nooit aan moeten beginnen." n

info Gabriel Rios komt op 22 december naar

Vorst Nationaal. Tickets via www.vorstnationaal.be

Zolang ze maar niet denken dat ik de nieuwe Ricky Martin ben

In de muziekbusiness behandelt iedereen elkaar als honden

Ik wil niet elk jaar opnieuw in dezelfde zalen staan

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234