Maandag 02/08/2021

Anderlecht: de juiste titel op de juiste plaats

Deze titelviering spoelt heel wat frustraties na de vorige magere jaren weg

In sneltreinvaart leek Anderlecht dit jaar de titel te halen, maar leed ook aan een euvel eigen aan het voertuig: het bereikte met vertraging het eindstation. Maar met de hulp van Lierse gisteren is het dan toch gelukt, en net als vorig jaar zal Aimé Anthuenis vandaag kunnen vieren op het veld van Racing Genk. Maar in 1999 was dat als Racing Genk-trainer, en was eigenlijk heel België blij, zoals die Limburgse ploeg de traditionele waardeverhoudingen met een ongezien enthousiasme doorbroken had. Nu is Anthuenis aan het feest als Anderlecht-trainer, en dat zal misschien al anders aanvoelen. Want een titel voor Anderlecht geldt toch wat als normaal; het is de 25ste uit hun geschiedenis. Anderlecht is op dat vlak een beetje het Bayern München van België, maar dan zonder Lederhosen. Inderdaad met voorsprong de beste club, maar zeker niet overal even geliefd, zoals de slimste en 'eerste' van de klas die ook niet altijd op de grootste populariteit kon rekenen.

Maar laat dit duidelijk zijn: voor iedereen die zich met Anderlecht identificeert, moet deze titelviering een absolute en verdiende hoogdag zijn die heel wat frustraties na de vorige magere jaren en de laatste twee pijnlijke weken wegspoelt. En voor het Belgische voetbal is het verre van slecht dat Anderlecht nog eens kampioen speelt, al is het maar omdat paars-wit op papier en budgettair er het best voor staat om Europees tussen de grootmachten nog wat in de pap te brokken. Ook voor de Belgische competitie is het maar goed dat er zoiets als Anderlecht is. Geef toe: een kampioenschap zonder Anderlecht - door de recente evoluties in het grensoverschrijdende voetballandschap is dat geen utopie meer - zou maar oervervelend zijn. Dan wordt het genot ontnomen van de andere Belgische clubs voor wie alleen al het idee (laat staan het genoegen) eens te winnen tegen Anderlecht een reden van hun voortbestaan is.

Het is al vaker geopperd dat Anderlecht dit seizoen de titel behaalde omdat de andere topclubs het wat hebben laten afweten. Dat is natuurlijk bullshit. Anderlecht heeft de titel behaald omdat het het zelf niet liet afweten. Herinner het begin van de competitie, toen iedereen al Anderlecht als de gedoodverfde kampioen zag. Sowieso beschike Anderlecht over tal van de beste spelers in de competitie (Zetterberg, Staelens, De Wilde, Koller, Radzinski, Goor, ...), het komt er juist op aan die in een renderend concept te gieten en dan erover te waken dat die onvermijdelijke hoogmoed die mee de ziel van Anderlecht-voetballers uitmaakt, niet te zeer in de rangen sluipt. Vertaald: Anderlecht moet ook de mouwen kunnen opstropen. En hier mag zeker de verdienste van Aimé Anthuenis tellen, hij die ook psychologisch voldoende uitgekookt is om met de constant dreigende randverschijnselen die een topclub belasten, om te gaan.

Ook dit seizoen had Anderlecht zo zijn typische kwaaltjes. Zo is er de druk van de media, die het bijna aan zichzelf verplicht zijn elke dag iets over Anderlecht te schrijven, - en als het even kan - in negatieve zin, want dat kopt beter. Anthuenis weet met de media om te gaan - zeker niet onbelangrijk om de rust in een huishouden te bewaren dat Nederlandstalige en Franstalige journalisten toch vanuit hun eigen invalshoek bekijken. Natuurlijk zag Anthuenis zich geholpen door de resultaten, die wet geldt voor iedereen. Maar Anderlecht ontmijnde ook andere sluimerende gevaren. Zoals de concurrentie in de groep. Anthuenis moest dit seizoen onpopulaire selectiebeslisingen nemen, maar tackles van morrende bankzitters (De Boeck) ontweek hij even behendig als Rensenbrink in zijn beste Anderlecht-tijd. En dan was er nog de hele heisa rond Scifo, even leek voorzitter Roger Vanden Stock wat kwaad bloed gezet te hebben door hem bij zijn onderhandelingen met Standard en Charleroi egocentrisme te verwijten. Nu zei hij eens de waarheid, en dan was het weer niet goed.

Hoe dan ook, met de titel is de eerste test geslaagd voor Aimé Anthuenis, de tweede volgt dra. Want het bestuur zal het allerminst prettig vinden als Anderlecht volgend seizoen niet meesnoept van de Champions League, want het is pas daarin dat Anderlecht zijn vroegere status weer kan oppoetsen. Anthuenis waarschuwt nu al in zijn bekende stijl dat 'het moeilijk zal worden'. Het is dan ook uitkijken naar het transferbeleid van Anderlecht dit tussenseizoen, of Anderlecht effectief inspanningen gaat doen om Koller te behouden en nog een bijkomende topper, liefst in de dit seizoen vaak kwetsbare verdediging, aan te trekken. En het zal een ietsie pietsie meer moeten zijn dan Alexander Ilic die nota bene het hele seizoen nauwelijks voetbalde.

Maar hoe moet dat nu verder met Michel Verschueren en voorzitter Roger Vanden Stock? Een momentaan succes (de titel) mag geen reden zijn om plots alle voorgaande kritiek op het beleid van Anderlecht te vergeten - dat voor een modern bedrijf nog een beetje te veel op familieverhoudingen en twee dragende figuren lijkt te teren. Eén prijs op vijf jaar tijd blijft te weinig voor een club die over ettelijke tientallen miljoenen meer beschikt dan de doorsnee-concurrent. En tot wat vergrijzing leiden kan, daar liet Club Brugge dit seizoen nog een hilarisch staaltje van zien.

Maar macht afstaan in iets wat je zelf opgebouwd hebt - en niet gering zijn de verdiensten van Verschueren en vader Constant Vanden Stock bij de groei van Anderlecht - is niet gemakkelijk. Evenmin is het gemakkelijk om jonge en bekwame voetbalbestuurders te vinden met een even grote paardenkracht als Verschueren. Misschien is het niet toevallig dat senioren in de voetbalbesturen met de plak zwaaien. Zij hebben nog de goede tijd meegemaakt - toen België in Europa nog meekon -, en ergens is dat idealisme niet meer te doven. Terwijl jonge voetballeiders wel twee keer zullen nadenken eer ze zich in zo'n risicovolle business storten, en allicht afgeschrikt zijn door de zwakke toekomstkansen van het Belgische voetbal in de Europese concurrentiecontext.

Verguisd zijn het duo Verschueren-Vanden Stock de voorbije jaren, soms zelfs op een laaghartige manier. Normaal dat ze nu een beetje hun gram halen en opscheppen over de 25ste titel. De eerlijkhied gebiedt dan dat zij er ook hun verdienste aan hebben, net als Jean Dockx ook een vader van het huidige succes is, al zal de minzame man dat niet zelf in de verf zetten. Anders is het natuurlijk met Michel Verschueren. Als de media het niet doet, zet hij zichzelf wel in de bloemetjes. In het tweewekelijks clubblad Anderlecht Sports schreef hij een tijdje geleden al een edito in zijn onnavolgbare stijl, en dan stond er een fotootje van Verschueren bij met het onderschrift. 'Congratulation Mister Michel'. 'Always the right man in the right place' (sic).

Het weze hem bij deze vandaag met de titel gegund. Twee jaar geleden, op een van de absolute dieptepunten van Anderlecht, de Europese uitschakeling van Anderlecht tegen Grasshopper Zürich, hief Verschueren op het diner de avond vooraf nog het glas en wenste hij Anderlecht de kentering toe die er toen niet kwam. Het eten had gesmaakt, en hij liet nog even wat glaasjes vodka voor iedereen aanrukken. Goed voor zijn paars-witte aderen te doorbloeden. 'Ich gehe für die volle Flasche', rolde toen in Zurich een onsterfelijke quote uit zijn mond. Wel, nu Anderlecht de titel op zak heeft, mag men op zijn minst ook het glas eens heffen op die manager Michel Verschueren: Proost. En over acht jaar viert Anderlecht zijn honderdjarig bestaan. Zou dat niet mooi zijn als dat samenvalt met de dertigste clubtitel?

Bart Fieremans

Commentaar

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234