Dinsdag 15/06/2021

InterviewFamilieklap

Anda, Helena en Bruna: ‘Fantastisch dat ze na de dood van Christophe nog hier zijn’

Anda met plusdochters Helena (vooraan) en Bruna.  Beeld Stefaan Temmerman
Anda met plusdochters Helena (vooraan) en Bruna.Beeld Stefaan Temmerman

De oudste is 46 jaar, managing director van productiehuis Roses Are Blue en de liefste van de twee jaar geleden overleden StuBru-stem Christophe Lambrecht. De jongsten zijn 19 en 16 jaar, studeren journalistiek en economie-wiskunde en zijn de dochters van Christophe. Anda, Helena en Bruna: plusmoeder en plusdochters.

Helena en Bruna

Helena: “Wij hebben Anda op de tgv van Frankrijk naar België voor het eerst ontmoet. We waren met papa op vakantie geweest en toevallig kwamen we Anda tijdens de terugreis op de trein tegen. Een jaar later stelde hij haar aan ons voor als zijn nieuwe vriendin.”

Bruna: “Dat weet ik niet meer, ik was toen pas 5. Ik herinner me wel dat Anda me naar de kleuterklas bracht. Ze werkte toen voor Ketnet, dat was cool.”

Helena: “Anda heeft altijd goed voor ons gezorgd. Ze heeft zich nooit als een tweede moeder opgesteld, maar als een supergoede vriendin aan wie we alles kunnen vertellen. Omgekeerd hebben wij ons nooit gedragen als rebelse stiefdochters. Met haar ging het vanzelf, we zagen ook dat ze papa gelukkig maakte.”

Bruna: “Ze kan zich goed inleven in onze wereld. Maar denk nu niet dat we van haar alles mogen. Ze wijst ons ook terecht, keivaak zelfs! Niet op een vervelende manier, maar zoals papa dat zou doen: ‘Ik ben niet boos, wel teleurgesteld.’ Toen ik eens dronken thuiskwam, heeft ze me niet gestraft. Maar ik wist wel hoe laat het was.

“Anda heeft het onmiddellijk in de gaten als er iets scheelt. Zelf zou ik daar dan niet snel over beginnen, maar Anda doorbreekt dat.”

Helena: “Als wij een droom hebben, moedigt ze ons aan om daar helemaal voor te gaan. Nadat papa was gestorven en ik ervoor koos om journalistiek te gaan studeren om later iets met radio te kunnen doen, steunde Anda mij volledig.

“In september ben ik er even tussenuit gegaan. Na mijn eerste jaar hoger onderwijs ben ik gecrasht. Het voorbije half jaar ben ik dan op reis geweest. Ik ben pas terug van Costa Rica, waar ik vrijwilligerswerk heb gedaan. Daarna heb ik rondgetrokken. Ik twijfel of ik op kot zou gaan, het is thuis gewoon veel te leuk.”

Bruna: “Voor ons is het huis waar Anda met papa samenwoonde een thuis geworden en dat is twee jaar na papa’s dood nog altijd zo. Wij zijn naar Anda blijven komen – ook omdat ons broertje Maurice, eigenlijk ons halfbroertje, hier woont. Maurice heeft het hier nóg gezelliger gemaakt.”

Helena: “Maurice zit in het eerste leerjaar en leert nu lezen en schrijven. Dat zou papa geweldig hebben gevonden. Laatst bracht ik hem naar de tennis met mijn auto, die ik van papa heb overgehouden. Bij mij kan het nogal een rommeltje zijn. Maurice zag dat meteen: ‘Helena! Als papa dat zou zien!’

“Ik ben er trots op dat we het als gezin zo goed doen, ook al hebben we geen bloedband met Anda.”

Bruna: “In het nieuwe huis dat papa en Anda vlak voor papa’s dood kochten, krijgen we straks ook onze eigen kamers. Daar is Anda heel duidelijk in: ‘Bij mij zullen jullie altijd thuis zijn.’”

Helena: ‘Met Anda ging het vanzelf. We zagen ook dat ze papa gelukkig maakte.'
 Beeld © Stefaan Temmerman
Helena: ‘Met Anda ging het vanzelf. We zagen ook dat ze papa gelukkig maakte.'Beeld © Stefaan Temmerman

Anda

“O ja, die treinrit. Dat was echt toevallig! Ik wist dat Christophe met zijn dochters in de Provence zat. We hadden in die periode al contact, er was iets groeiende. Maar dat hij in dezelfde trein zou zitten als ik, zelfs in dezelfde coupé, daar had ik geen idee van. Ik ben bij hem en zijn dochters gaan zitten en we hebben de hele rit gepraat. Een zomer later waren we een nieuw samengesteld gezin.

“De meisjes kwamen om de week naar ons. ’s Och- tends was ik alleen met hen, Christophe presenteerde van negen tot twaalf op StuBru. Ik smeerde de boterhammen en bracht de meisjes naar school. Als je voor een man met kinderen kiest, weet je dat je niet op de eerste plaats komt. Maar omdat ik als vriendin kwam en niet als indringer, hebben de meisjes mij snel aanvaard. Toen Maurice geboren werd, zijn we van een nieuw samengesteld gezin naar een echt gezin gegaan. De meisjes zien Maurice als hun broer, voor hem zijn zij zijn zussen.

“We kennen elkaar elf jaar, maar of ik in de meisjes kenmerken van mezelf terugzie? Ik heb ze alleszins waarden proberen mee te geven die ik belangrijk vind: respect voor jezelf en voor anderen, van de natuur houden, proberen een warme mens te zijn. En: communiceren. In dit huis zeggen we waar het op staat. Bruna heeft dat moeten leren, Helena is extraverter, die heeft dat van zichzelf.

“Plusouder zijn is gemakkelijk zolang de kinderen klein zijn. Toen Helena begon te puberen, werd het moeilijker. Plots had ze een eigen mening, er kwam al eens een antwoord terug. Met Christophe heb ik toen afgesproken dat de meisjes geen extra ouderfiguur hoefden. Bij conflicten zou ik me op de achtergrond houden. De meisjes moesten zich wel aan de huisregels houden: helpen in het huis, hun kamer opruimen, de lichten uitdoen. Alleen toen

Christophe Helena op haar veertiende een fles wijn wilde meegeven naar een avondje met vriendinnen, ben ik tussenbeide gekomen: ‘Allez, schat!’

“Doordat ik bewust een stap achteruit heb gezet in de opvoeding van de meisjes, kwam er ruimte voor een vriendschapsrelatie. Helena en Bruna vertelden mij dingen die ze niet tegen hun ouders durfden te zeggen. Ruzie hebben we nooit gehad. Meer zelfs: ik ben milder voor de meisjes dan voor ­Maurice.

Gekke gewoontes

Bruna over Anda: “Ze maakt constant lijstjes omdat ze van alles vergeet. Laatst had ze haar gsm in de ijskast gelegd.”

Anda over Bruna: “Als Bruna opruimt, is het precies alsof de poetsvrouw langs is geweest. Zo proper!”

Helena over Anda: “Ze snijdt haar appels vierkant in plaats van de schil af te wikkelen. Weird.”

“Dat ze hier nog zijn na de dood van Christophe, vind ik fantastisch. Er is geen bezoekregeling en toch blijven ze week om week komen. Natuurlijk willen ze Maurice zien opgroeien, maar het blijven komen is ook een deel van het rouwproces. Het afgelopen jaar was niet gemakkelijk voor Helena en ook Bruna had er veel aan om hier te zijn.

“De dood van Christophe heeft ons dichter bijeengebracht. We praten over alles en proberen een veilige haven voor elkaar te zijn. Er is altijd wel ­iemand die sterk genoeg is om de ander te troosten. Christophe zou blij zijn als hij het kon zien. De meisjes een warme thuis blijven geven, is het mooiste wat ik nog voor hem kan doen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234