Dinsdag 17/05/2022

Amerikaanse oostkust

Steeds meer wijnexperts klinken enthousiast over de Atlantic Northeast states

wakker op

wijngebied

Volgens alle voorspellingen wordt de VS tegen 2010 de grootste wijnafnemer ter wereld. Maar ondertussen produceert deze slokop ook met een hoog tempo eigen wijn. Meestal onder Californisch label, maar de noordoostelijke staten hebben op hun beurt steeds vaker kwaliteit in petto. Waarom blijft de oceaan dan zo diep?

Het succesverhaal van de eigen Amerikaanse wijnbusiness blijkt, puur macro-economisch bekeken, voorlopig een sterk Californisch gekleurd verhaal. De Golden State telt nu reeds zo'n 1.605 wijnhuizen op een totaal van naar schatting 5.645, en exploiteert 208.000 ha wijngaarden. Goed voor een jaarproductie van bijna 3 miljard flessen, waarmee Californië de vierde grootste wijnproducent ter wereld is, na Italië, Frankrijk en Spanje. Dat merken we ook in onze Belgische handel: flessen met origines als Napa, Sonoma, Washington en misschien Oregon kunnen we vlotjes kopen of op restaurant genieten, maar hoe vaak hebt u al een merlot uit Long Island, een viognier uit Virginia of een ijswijn uit Ohio in het glas gekregen?

Toch klinken steeds meer wijnexperts enthousiast als ze het over de Atlantic Northeast states hebben, een gebied dat voor de geografische nerds onder u ook het hinterland bestrijkt van Michigan, Ohio en Indiana. Tom Stevenson, een autoriteit die de vinger aan de pols houdt van zowat elk nieuw wijngebied ter wereld en er weer een nieuwe publicatie over voorbereidt: "Ik kan persoonlijk getuigen dat ik enorme kwaliteitssprongen heb genoteerd in deze regio (...), zeker met de oogst 2006, die elk grammetje energie én hersencellen van de wijnmakers eiste door zijn grillige, koude, regenachtige groeiseizoen. Ik heb mezelf in de arm geknepen bij het zien wat daar aan het gebeuren is."

Of neem Robert Parker's Wine Advocate. In een recent rapport van 43 domeinen en hun oogst 2005 uit New York State krijgen er - met name uit Long Island - veel flessen scores tussen 'very good' (85-89/100) tot zelfs 'outstanding' (90-95/100). De conclusie liegt er evenmin om: 'het beste moet nog komen'.

Wat zijn nu de objectieve parameters die zo'n collectief enthousiasme, zij het voorlopig exclusief Angelsaksisch, losweken?

Een: er greep in de regio een verjongingskuur plaats qua druivenareaal, met een duidelijk méér Europees getinte aanplant. De eerste wijndomeinen in het noordoosten werkten decennia geleden bijna uitsluitend met de inheemse, vaak taaie variëteiten. Druiven werden er door generaties kolonisten niet alleen als wijninput beschouwd, maar ook als basis voor druivensap, gelei of confituur. De bekende concordvariëteit werd achteraf dan ook vaak geïdentificeerd met mierzoete producten (labruscawijnen). Een tegenbeweging kwam op gang in de jaren '60 toen er Franse hybriden - bestand tegen koude én ziekten - werden aangeplant. Toch is het vooral sinds het millennium dat we in deze staten merken dat er op grote schaal Europese bestsellers van de vitis vinifera floreren, genre pinot noir, cabernet sauvignon, sauvignon blanc, chardonnay, merlot, gewürztraminer of riesling.

Twee: veel wijnmakers tonen lef en experimenteren er duchtig op los. Koppigaards genoeg aan de oostkust. Zo vinden we bij bevlogen wijnmakers soms verrassende, unieke rassen, zoals de 'Russische' rkatsitelli (New Jersey), seyval blanc (Virginia, Maryland), chambourcin (Pennsylvania) of zinfandel (Virginia). Of pure petit verdotcuvées, deze moeilijke maar krachtige steundruif uit Bordeaux, die onder meer in Virginia soms soloslim mag spelen. Héél opwindend zijn ook de witte experimenten in Maryland, onder meer met de Spaanse albariño of de Oostenrijkse grüner veltliner, twee druiven die normaliter hun Europees thuisland niet verlaten. En waar vind je nog ergens de blauwe hybride baco noir dan hier in het noordoosten?

Drie: het aantal wijnhuizen en wingerds explodeert. Virginia is het schoolvoorbeeld: in 1979 telde het amper zes wineries en vijftien jaar later 29, die zo'n 75.000 kisten afleverden. Rond 2001 waren er 75 huizen die 285.000 kisten produceerden, maar tegenwoordig zijn er reeds ruim 100 huizen actief. Hetzelfde groeiscenario in Long Island (NY State). In amper 25 jaar groeide de lokale industrie er van één (!) wijndomein met een handvol hectare tot ruim 3.000 ha wingerd en een dertigtal wineries, die bovendien geregeld in de prijzen vallen en worden beschouwd als dé boeiendste wijnstreek in opkomst.

Vier: de vinificatie krijgt er continu een adrenalinestoot. In veel oostelijke staten heeft de wijncultuur eindelijk de moderne oenologie omarmd en is het huisvlijtstadium ontgroeid. Er wordt natuurlijk nog geknoeid aan de lopende band, maar de broodnodige professionele voortrekkers zijn aanwezig. Daarbij worden vaak Bordelaise, Californische of zelfs uit de Champagne afkomstige consultants ingehuurd om de producten iets meer 'internationale charme' te geven, de rendementen te beperken of om verstandig 'canopy management' toe te passen (uitdunnen van het bladerdek zodat er méér zon aan kan, wat de rijping bevordert).

Vijf: er wordt lustig verder geïnvesteerd in de (wijn)infrastructuur. Dit aspect hangt samen met het vorige. Je kan pas hedendaagse wijn maken als de vinificatieapparatuur of hygiëne niet 19de- eeuws zijn. Het geld begint bovendien te rollen in de wijnindustrie. Zo opende Backers een 7 miljoen dollar kostend Wine and Educational Center in Canandaigua, dat als draaischijf moet fungeren voor alle wijnen in de staat New York. In veel noordoostelijke regio's worden oude wijndomeinen van de grond af herbouwd of ontstaan er gloednieuwe, zoals Boxwood in Virginia of Sugarloaf Mountain in Maryland.

Eigen wijn eerst

Blijft de hamvraag: als er toch zoveel potentieel aan de oostkust zit, waarom moeten we die flessen dan met het vergrootglas zoeken in België? De verklaring is dubbel. Enerzijds blijft de totale productie van kwaliteitswijnen, zeker vergeleken met de Californische mastodont, nog beperkt. Veel kwaliteitsdomeinen produceren slechts met mondjesmaat wijn, verkopen aan de locals of toeristen en hebben absoluut géén exporttraditie. Anderzijds vormt het Amerikaanse wijnoosten ook een lappendeken aan stijlen, smaken, variëteiten, technieken én administratieve staten, zonder dat er één overkoepelend marketingmachine draait. Vergelijk het opnieuw met Californië. Het wereldwijd vertakte California Wine Institute is overal verantwoordelijk voor de nodige commerciële promotie, terwijl het gerenommeerde onderzoekscentrum Davis aan de University of California permanent voor de oenologische vernieuwing en input zorgt. Virginia, Pennsylvania, Long Island, Connecticut, Rhode Island, Ohio, Massachusetts of Michigan proberen voorlopig allemaal hun eigen boontjes (druifjes) te doppen. En dat wreekt zich... n

Namen Noemen

Gezien de uitgestrektheid van deze noordoostelijke wijnregio is volledigheid sciencefiction. Een handvol namen echter van wijnmakers met smaak. Als u ze tegenkomt, kan het bingo zijn:

* Bedell Cellars, Lenz, Woelffer, Channing Daughters en Paumanok (Long Island)

* Renault Winery en Tewksbury Wine Cellars (New Jersey)

* Heron Hill, Fox Run, Ravines en Red Newt (New York)

* Firelands, Debonne, Ravenhurst, St. Joseph, Markko, Kinkead Ridge, Ferrante en Valley (Ohio)

* Barboursville en Veritas (Virginia)

* Brys Estate, Chateau Chantal en Leelanau Cellars (Michigan)

* Priam, Haight Vineyards en Chamard (Connecticut)

* Sakonnet (Rhode Island)

* Chicama Massachusetts)

* Chaddsford (Pennsylvania)

* Catoctin en Montbray (Maryland)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234