Donderdag 02/04/2020

Amazing Grace

Zangeres Grace Jones, intussen 68, houdt nog altijd van paddo's en een feestje. Maar in haar autobiografie, sinds kort ook in het Nederlands te koop, laat ze ook een andere kant van zichzelf zien. Een kant die op gewelddadige wijze gevormd werd door een nare stiefopa, lang geleden in Jamaica.

Grace Jones is een uur te laat. Niks bijzonders - dit zal niet het eerste Grace Jones-interview zijn dat met deze zin begint. Een kwartier voor de afgesproken aanvangstijd heeft de uitgever van de Nederlandse vertaling van haar autobiografie gezegd dat de interviewtijd drastisch wordt bekort: van een uur naar twintig minuten. De stem van mevrouw Jones kan te lang praten niet aan - ze moet nog zingen, deze week.

Inderdaad een tikje schor ("Ik heb nog niet gestoomd vandaag") arriveert de zangeres in de lobby van het Amsterdamse Ambassade Hotel en excuseert zich voor het te laat zijn. Ze was tennis aan het kijken: de Fransman Jo-Wilfried Tsonga was bezig zijn eerste wedstrijd op Roland Garros te winnen. Jones: "Tsonga is gorgeous. Dus je mag blij zijn dat ik überhaupt voor je naar beneden ben gekomen!" Waarna ze bulderend lacht.

Ze drinkt champagne met ijsklontjes uit een wijnglas en werpt een blik op haar afgebladderde nagellak, waar nodig iets aan gedaan moet worden, want ze moet straks nog op de foto.

"Waar zijn mijn handschoenen?" Haar manager Raphael grabbelt in een handtas en vist er twee kanten handschoentjes uit. Grace vraagt om ringen en haar oranje oorbel in de vorm van een wietblad. Daarna vertelt ze wat ze draagt: een zwart-oranje creatie van haar favoriete ontwerper Issey Miyake, inclusief mutsje met franjes. Raphael zet een miniflacon l'Eau d'Issey op tafel en Jones besprenkelt zich.

Het bezoek van Jones staat in het teken van de promotie van haar autobiografie, in het Nederlands verschenen als Mijn onvertelde leven. De zangeres is 68, staat op de achterflap. Zelf houdt ze vol haar leeftijd niet precies te weten. Uit het boek: "Ik stap het podium op, vertel dat ik tien jaar ouder ben dan ze denken en ga dan twintig minuten staan hoelahoepen. Dat is mijn leeftijd."

De autobiografie, geschreven met muziekjournalist Paul Morley als ghostwriter, beschrijft haar jeugd in Jamaica - waar Jones opgroeide in een streng gelovig gezin en werd mishandeld door haar stiefopa - haar modellencarrière, haar opkomst als zangeres en discokoningin, haar relatie met fotograaf Jean-Paul Goude en haar vriendschappen met talloze internationale beroemdheden. Achter in het boek staat, als appendix, haar rider, de eisenlijst die Jones indient bij elk optreden. Ze wil vooraf worden betaald en eist (onder veel meer) 6 flessen Louis Roederer Cristal, 2 dozijn ongeopende oesters en een stretched limo. "Mijn rider is veel simpeler dan sommige andere, hoor. En ik deel met iedereen."

De oesters ook?

"Nee, die eet ik zelf op. Je komt niet aan mijn oesters! Oké? Tenzij het er echt heel veel zijn."

Op welke periode uit uw leven was het moeilijk om terug te blikken?

"Ik moest in alle hoeken en gaatjes van mijn jeugd duiken en daar wonen geesten uit het verleden die ik liever niet meer tegenkom. Het schrijven van het boek heeft bijna twee jaar geduurd. Paul en ik spraken af in een restaurant naast mijn huis in Londen, bestelden een fles rode wijn, zetten de recorder aan en ik begon te praten, drie of vier uur lang. Sommige dingen zijn ongelooflijk - de riemen waarmee mijn broertjes, zusjes en ik geslagen werden door mijn stiefopa. Ze hingen op een rij aan de muur, met onze namen erop. Gelukkig kan ik er nu van een afstand naar kijken. Ik ben weer heel, die man is dood. Ik ben niet op de begrafenis geweest."

U gebruikte die giftige, wraakzuchtige blik van uw stiefopa later tijdens uw optredens, zegt u.

"Ja, ik wérd hem, in zekere zin. Dat had ik in eerste instantie niet in de gaten. Pas toen ik een aantal jaar geleden in Jamaica was en een foto van hem zag, had ik het ineens door. Die blik van hem, dat was mijn blik, de blik waarmee ik beroemd ben geworden. Mensen hebben mij altijd eng gevonden, intimiderend. Ineens snapte ik hoe dat kwam. Ik begrijp nu ook hoe het kan dat mensen die zelf mishandeld zijn, mishandelaars worden. Het zit in je, het laat je niet los. Ik kon het gelukkig kwijt in mijn werk."

Wordt u 's ochtends wakker als Grace Jones?

"Nee. Nee. Hahaha! Als ik wakker word, duurt het een hele tijd voor ik Grace Jones word. In eerste instantie ben ik gewoon Grace, denk ik. Een van mijn broers noemt me nog steeds Bev, een afkorting van mijn tweede naam, Beverly, mijn roepnaam tot ik als puber naar de Verenigde Staten verhuisde. Mijn kinderlijke kanten zijn Bev, mijn zachte en huiselijke kanten. Als ik thuis ben, doe ik legpuzzels en kijk ik naar tennis."

Op welke levensperiode kijkt u met het meeste plezier terug?

"Ik word gelukkig van mijn werk en van mijn zoon. Werk is mijn party. Dat was zo en dat is nog steeds zo. Ik ben op dit moment erg gelukkig. Elke keer als ik verliefd word, ben ik gelukkig."

En u bent verliefd? "O ja. Jaaaaa. Hij is Jamaicaans, een rastafari. Hij is begin 40 en hij heeft een geweldige lach. Hij doet me aan mijn vader denken. Hahaha!"

Is dat iets positiefs?

"Ja, absoluut. Dat is heel positief. Ik begrijp mijn vader nu veel beter. Mijn vader hield van de eenvoud van de natuur. Hij wist hoe je land moest verbouwen - net als mijn huidige vriend. Voor mij is het troostrijk met iemand samen te zijn die die kunst beheerst."

Wat draagt u nog met u mee van uw strenge opvoeding?

"Ik heb er zeer tegen gerebelleerd, ik moest wel. Ik was boos. Ik voel me nu niet meer schuldig. Nou, goed, soms nog wel. Ik huil tijdens de seks, bijvoorbeeld. Als het echt heel lekker is, begin ik te huilen. Hahaha! Ik voel me niet bewust schuldig, maar dat huilen wijst natuurlijk wel ergens op. Van zo'n opvoeding als die van mij kun je blijkbaar nooit helemaal loskomen. En ik doe er lang over om klaar te komen, misschien om dezelfde reden. Ik heb geweldige seks, daar niet van. Afhankelijk van de partner, want die moet altijd getraind worden. Mannen hebben vaak geen idee, dus je moet ze vertellen wat ze moeten doen. Een goede man zal niet beledigd zijn door die instructies. Dat is waarom ik op jongere mannen val, ze zijn leergieriger. Mijn oma en tante trouwden met twintig jaar jongere mannen, dus ik kom uit een familie van cougars. Het zit in ons bloed, ha!"

De mannen in uw leven verwachtten dat u net zo was als uw imago: intimiderend, dominant. U schrijft dat de echte versie ze vaak tegenviel.

"Dat geldt niet voor alle mannen die ik heb gekend. Als ik een nieuwe man ontmoette, liet ik altijd gelijk mijn slechtste kanten zien. Ik was niet aardig tegen ze. Als ze daar voorbij konden kijken, kon het daarna alleen maar beter worden. Ik geloof niet in relaties die beginnen met rozengeur en maneschijn en daarna afglijden. Als een man me als zijn echtgenote ging behandelen, kapte ik het af."

In uw relatie met fotograaf Jean-Paul Goude kon u zich niet ontspannen, zegt u in uw boek. U wilde te allen tijde perfect zijn en was constant voor hem aan het poseren, zelfs als u in uw eentje op de wc zat.

"Omdat ik te veel van hem hield. Ik was te verliefd. Ik had eerder moeten zeggen: fuck you, ik ben zoals ik ben. Dat kon ik niet. Ik wilde hem constant pleasen. Gelukkig hebben we nooit samengewoond. Als ik alleen wilde zijn, kon ik naar mijn eigen huis. Dat is de enige reden waarom we elkaar niet hebben vermoord. Onze zoon Paulo is net als hij, altijd op zoek naar perfectie. Van hem moet je mond altijd schoon blijven tijdens het eten."

Wat is uw dierbaarste herinnering aan David Bowie?

"Het huwelijksaanzoek dat hij deed aan Iman, die als een zus voor me is. Het was in Venetië, waar ik toen een palazzo had. Iman was ontzettend opgewonden. Ik leidde ze rond, want ik ken Venetië erg goed. En ik kwam ze regelmatig tegen in Los Angeles. Ik herinner me een feestje. Ik had paddo's gegeten en lag languit op de grond toen ze binnenkwamen. David zei: 'O Grace, you're too much.'"

Gebruikt u nog steeds drugs?

"Natuurlijk! Ik houd van paddo's. En ik rook wel eens wat met mijn vriend. Ik hou van geestverruiming en van een feestje."

Een hoofdstuk in uw boek gaat over hoe artiesten als Rihanna en Lady Gaga...

(onderbreekt) "Mij gekopieerd hebben? Haha! Ja, want zo is het wel. Het is duidelijk. Anyway, wat is je vraag?"

Als ze u om advies vroegen, wat zou u zeggen?

"Dat ze zichzelf moeten zijn, in plaats van iemand na te doen. Dat ze zichzelf moeten vínden. Dat is ontzettend moeilijk, namelijk, echt geloven dat je goed genoeg bent zoals je bent. Ik heb daar lang over gedaan, tot mijn vierde album Warm Leatherette verscheen in 1980. Het visuele gedeelte klopte al eerder, muzikaal duurde het lang voor ik mijn eigen stem gevonden had. Ik moest zingen vanuit mijn eigen gevoel, niet luisteren naar anderen. Ik moest niet proberen te klinken als Aretha Franklin, omdat ik dat nooit zou kunnen. Op een zeker moment realiseerde ik me iets belangrijks: zij zou ook nooit kunnen klinken als Grace Jones."

Wanneer u zegt dat u wordt gekopieerd, doelt u op uw stijl.

"Ja, want mijn stem kunnen ze niet kopiëren, dat is onmogelijk. Ik kan heel laag zingen. Rihanna heeft zich laten beschilderen in de stijl van Keith Haring, precies zoals de echte Keith Haring mij altijd beschilderde. Alleen: Keith beschilderde mijn naakte lichaam en Rihanna draagt een bodysuit. Haar stylist was blijkbaar fan van mij."

Misschien was het een eerbetoon?

"Ik denk het niet. En als het wel zo is, moet je dat er duidelijk bij zeggen. Adele, die vind ik goed, want ze heeft haar eigen stem en teksten, ze is puur. Amy Winehouse vond ik goed. En ik luister naar Jamaicaanse artiesten, zoals Chronixx."

Wanneer gaat u een nieuw album maken?

"Ik ben er al vier jaar druk mee bezig. Ik heb 21 nieuwe nummers. Een van de nieuwe nummers zing ik nu al live in mijn show, 'Shenanigans'. Het gaat over opgroeien in Jamaica en er danst een paaldanseres mee. In Jamaica heb je de beste paaldansers ter wereld. Ik ben er naar een seksclub gegaan, Shades, om een danseres te zoeken. In Shades vindt live naakte seks plaats. Ik nam Kate Moss er mee naartoe en we hebben ons rot gelachen, echt waar."

Jones bulderlacht nog maar eens en dan is de tijd om. Op de weg naar buiten, waar de volgende interviewer staat te wachten, zegt ze: "Zullen we oesters bestellen? Ze schijnen hier heerlijke oesters te hebben."

Mijn onvertelde leven verscheen bij Xander Uitgevers, 22,50 euro

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234