Donderdag 22/10/2020

Amatourski

'Moet ik zelf een vliegtuigticket boeken?', mailde ik een week voor ik met de Gentse band Amatorski naar Spanje vertrok. 'Je hoeft geen ticket te boeken, jij gaat met ons mee in het busje,' was het kordate antwoord. Ik kon meteen mijn droom over een Boeing 747 met tennisbaan opbergen.

Een bus volladen met duizend kilo strijdmateriaal, een stapel televisieseries en acht mensen die net niet op elkaars schoot zitten, zo weinig mogelijk slaap krijgen en zo veel mogelijk van hot naar her worden gestuurd: kortom, een sociologisch experiment dat gedoemd is om tot een grote crisis te leiden. Of een tournee van de Gentse postrockgroep Amatorski die in een recordtijd van zes dagen een stukje Spanje wil veroveren.

In april bracht platenlabel Crammed Discs wereldwijd de plaat TBC uit (bij ons gereleaset in 2011). Om de plaat te promoten, gaan de vier bandleden van Amatorski in de Spaanse steden Madrid, Vigo, Santiago en Zaragoza spelen. Als al die steden bereikt worden, tenminste.

"Onze vermoeiendste tour tot nog toe", zal Amatorski's founding mother Inne Eysermans (25) zes nachten later constateren terwijl ze in een Gentse nachtwinkel een zak chips uitkiest.

Zes dagen geleden zijn we vertrokken aan Amatorski's repetitielokaal voor een monsterrit van 4.561 kilometer. Tijdens de trip is overduidelijk geworden dat het bepaald geen klagers zijn, die van Amatorski, ook niet wanneer klankman Bob Hermans zo ziek wordt dat ze moeten kiezen tussen terugkeren of doorgaan.

Stromae heeft daags voor het vertrek Amatorski een van zijn drie favoriete Belgische artiesten genoemd. Gitarist Sebastiaan van den Branden leest een mailtje voor van de booker die voorstelt om voor Stromae het voorprogramma te doen. "Die gast maakt echt goeie dingen", zegt Sebastiaan, "maar onze muziek sluit niet genoeg aan bij de zijne, wij spreken een ander publiek aan." Daar zijn de anderen het volmondig mee eens.

Hun eigen muzikale odyssee staat centraal. Dat is de filosofie van de eclectische familie Amatorski. De onverstoorbare, kempische Inne Eysermans - fan van sigaretten, koffie en cassettes - is samen met de wereldwijze Sebastiaan Van den Branden, zoon van een kolonel, dol op gadgets als een GoPro camera en muziek van Bibio, het muzikale brein van Amatorski. Hun doorbraakhit 'Come Home' beschouwen ze nu als een soort stijloefening. Voor hun derde plaat die ze volgende week opnemen, experimenteren ze over de genres heen met klank. Enthousiaste drummer Laurens van Bouwelen, die daarnaast ook begeleider van jeugdkampen is, en in de bus fan van Toy Story, vervolledigt de groep samen met contrabassiste en manager Hilke Ros.

Op weg naar Madrid is er geen tijd te verliezen. Tourmanager Dries Demoen, veganistische ultramarathonloper, legt er uiterst sympathiek en in het West-Vlaams de zweep op. Plaspauzes zijn ultrakort en wie niet voorbereid is en bijvoorbeeld zijn schoenen niet aan heeft (ik), is gezien. Dries laat achter het stuur truckersrock, muziekopera's en Bon Jovi schallen terwijl Inne er op de laptop twee seizoenen van Girls doordraait (ik doe mee), Laurens zich een breuk lacht met Big Bang Theory, Sebastiaan zich op de Amerikaanse HBO-serie Boardwalk Empire werpt en de voorbijtrekkende landschappen van commentaar voorziet en Hilke Zwitserduits instudeert.

De rijdende jukebox van Dries stopt wat langer voor grote boodschappen zodat we af en toe ook even met de bal kunnen spelen. Om elf uur 's avonds houden we halt in Biarritz. Daar treffen we Gus en Stella, het vormgeversduo dat het artwork voor de nieuwe plaat verzorgt. Ze zijn uit Londen overgekomen om de groep even te volgen.

De volgende dag trekt de stoet door de besneeuwde bergen richting nationale radio RNE, een grotere versie van de VRT, nabij Madrid. Amatorski is er maar liefst een uur lang te gast. In de tropisch hete studio stellen Inne en Sebastiaan in allerijl hun instrumenten op voor twee nummers en een lang interview. Er komt een vertaalster aan te pas aangezien de bezielde spraakwaterval van een presentator enkel een vreemdsoortig Frans spreekt ('je pense que' spreekt hij bijvoorbeeld uit als 'japanske').

Diezelfde avond duikt de man weer op in de kleine jazzclub Clamores waar Amatorski speelt. Na een geslaagde show van Amatorski smeekt hij bijna om als eerste hun nieuwe plaat te mogen promoten. De muzikanten drinken nog een laatste gin-tonic, slaan een joint van een begaaide fan af en laden in een strak tempo hun duizend kilo instrumenten weer in.

Rotte mozzarella

Tot zover Madrid. De bus dendert de volgende ochtend vroeg alweer verder. Achtereenvolgens weerklinken hardrock die de voorruit dreigt te doen barsten, big band, en wanneer Sebastiaan het stuur overneemt xxyyxx, Kendrick Lamar, Bobby Womack met Damon Albarn en zo meer. De muzikanten van Amatorski staan open voor de meest uiteenlopende muziekgenres. Er bestaat geen waardeoordeel in Amatorskiland. Ze vergelijken opnametechnieken en verschillende platen maar nooit roept iemand 'zet dat af!'. Die openheid verraadt hun muzikale honger. De nummers voor de nieuwe plaat die ik in exclusieve avant-première te horen krijg, staan als tijdloze huizen naast de snelweg van platgeproducete hitradiomuziek.

Zevenhonderd kilometer en een aantal adembenemende landschappen verder is Laurens flink opgeschoten met zijn lesvoorbereidingen. "Zalig is dat, ik kan hier keigoed werken omdat er geen internet is." Achteraan in de bus ligt de zieke klankman Bob te zieltogen.

We wanen ons in de uitgestrekte Amerikaanse staat Nevada tot er uit het niets in 3D een kuststadje oppopt langs een prachtige baai waar de Atlantische Oceaan tot rust is gekomen en de vissen zich laten vangen. We zijn in de Galicische stad Vigo. Amatorski stelt de instrumenten op in het museum van moderne kunst en soundcheckt. Een kwartiertje voor het eigenlijke optreden verzamelt de groep in de kleedkamer. Na wat stemopwarming en een groepshug gaan ze, hop, zonder zichtbare nervositeit, het podium op om van wal te steken met het instrumentale 'Empty Robots pt 1'. De setlist blijft vier avonden ongewijzigd maar toch verschillen de optredens onderling behoorlijk.

Het optreden die avond is zacht gezegd een doorslaand succes. Ondanks een kwakkelende mix is het publiek vanaf nummer één mee en dat tonen ze met luid gejoel en we love you-kreten. De groep vangt die goeie vibe op en geeft een heerlijke, energieke set terug. Inne steekt haar kinderlijke blijdschap niet onder stoelen of banken, bedankt Vigo uitvoerig en in het bijzonder een driejarige fan, een 'cute girl' (die later een jongen blijkt te zijn).

Na dit optreden kun je enkel besluiten dat de groep het publiek meer dan overtuigd heeft én dat Bob ofwel in de overgang ofwel doodziek is. Simultaan zwetend en bibberend verdwijnt hij naar zijn bed. De rest van de groep krijgt tegen half één 's nachts het avondmaal geserveerd, zijnde één soort tapas en voor de vegetariërs een bord sla. Voetballend door de nachtelijke straten trekt Amatorski naar het hotel.

Na een duik in het zwembad gaat het de volgende middag richting pelgrimsstad Santiago. Daar speelt Amatorski in het Centro Galego de Arte Contemporaneo. Een keurige set met technische superioriteit as ever. Dit keer zijn ze niet volledig in de songs gekropen, evalueren ze zelf nadien. Dat kan te maken hebben met de setting, een soort universiteitsauditorium, maar ook met vermoeidheid die tot een milde crisis leidt wanneer de tourmanager aandringt op een beslissing: met de zieke klankman een dag vroeger terugkeren naar het vaderland of nog achthonderd kilometer omrijden voor een optreden in een klein clubje in Zaragoza. Er wordt heel wat gewikt en gewogen. "We gaan dat optreden doen", klappertandt klankman Bob. Knoop doorgehakt.

De aftakeling zet zich verder door na amper een paar uur slaap. De volgende dag, zondag, is de dag van stank (methaan) en tegenstank (parfum) in de krappe busruimte, van alweer een culinair dieptepunt met rotte mozzarella, dan toch muzikale horreur met busnummers als 'My dick is community property' en korte dialogen als 'Waar is mijn iPad toch?' 'Ik zit hier precies al een halfuur op iets hards.'

De lamgeslagen groep arriveert in de late namiddag in een sardineblikje van een club in Zaragoza, La Lata de Bombillas. "Vijf jaar geleden speelden we in Gent in de Kinky Star, deze club doet ons daar helemaal aan denken", zeggen ze. Een paar uur later wordt het miniatuurpodium eufemistisch door Inne "a little too cosy for us" genoemd. Ze moet van de paar vierkante meter springen om aan de dure gitaar van Sebastiaan te kunnen en hem die over de piano heen aan te reiken. Maar net als in Vigo is het publiek, zij het nu jonger, hen op maat gesneden. Fans verzoeken om Amatorski's coverversie van The Cures 'Forest', en een vurige fan verblindt de muzikanten minutenlang met de camera op haar iPhone.

De dag van de terugkeer naar Belgenland sta ik op met het nieuwe Amatorskinummer 'How Are You?' in mijn hoofd. Wanneer ik uit de lift de hotellobby instap, speelt daar hetzelfde nummer. Een attentie van de hotelmanager voor de band alvorens ze weer afreizen. Niemand, behalve de roodogige Bob, zit te popelen om te stoppen met rondtoeren. Drummer Laurens nog het minst. Een uur na vertrek belt de hotelmanager dat Laurens' spullen nog op hem staan te wachten. Met dank aan de kuip gin-tonic van de vorige avond die bij Laurens blijkbaar nog niet helemaal verteerd is. Het busje rijdt terug.

How are you? Wel, geradbraakt na het kilometervreten, uitgehongerd van al die vegetarische slaborden en tien jaar verouderd door het slaaptekort, maar in uitstekende stemming na zo'n roadtrip.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234