Zondag 25/07/2021

Concertverslag

Alt-J op Rock Werchter: een scheve driehoeksverhouding

null Beeld Bas Bogaerts
Beeld Bas Bogaerts

De driehoeksmeetkunde werkte op Werchter in het nadeel van Alt-J (ook wel ∆): twee ontplofte tenten om de twee jaar (in 2013 en 2015) leidden bij elkaar opgeteld in 2017 niet tot een meeslepende show op de Main Stage.

Het was nochtans mooi begonnen met een loeiende rave-intro, waarna de pastorale folk van ‘3WW’ de al voor de Foo Fighters volgelopen wei stil kreeg. “I just want to love you in my own language”, zong Joe Newman met zijn afgeknepen stem en Werchter leek bereid zich onder te dompelen in het surrealistische taal- en klankenbad van de lads uit Leeds. ‘Something Good’ versmolt vervolgens zoveel sferen, stijlen en ritmes dat spastisch springen de meest gepaste reactie was.

Maar al bij de derde song, een combinatie van ‘Interlude I (The Ripe and Ruin)’ en ‘Tessellate’ verslapte de interesse van het publiek. Triangles are my favourite shape”, klonk het, maar de wei verkoos wellicht eerder mooi in een vierkant passende rock boven deze mooie, maar grillige mix van Fairport Convention-folk en Radiohead-experiment. We zagen dan ook bitter weinig mensen het delta-teken maken, terwijl je tijdens Alt-J’s vorige twee Werchter-passages soms het podium niet meer kon ontwaren.

Die makke respons deed de zenuwen die het trio moet hebben gehad, vast nog meer opspelen: tot vier keer toe zette iemand een song verkeerd in – vooral knoppenman Gus Unger-Hamilton leek z’n dagje niet te hebben. Gevolg? Een show waar op een paar opflakkeringen na de fut stukje bij beetje uit verdween.

Fans konden zich af en toe nog wel optrekken aan de eigenaardigheden die van Alt-J zo’n unieke band maken: de verhakkelde la-la-la’s van ‘In Cold Blood’, dat voorts dreef op een ritme dat klonk als een auto die niet wou starten. Of ‘Dissolve Me’, dat scheve steeldrumhouse op een versnelde hiphopbeat plakte en er wat indie-gitaartjes over drapeerde. En ook dat hink-stap-sprongritme van ‘The Gospel of John Hurt’ botste weer lekker op een waverige melodie en een raverige wow-uitroep.

null Beeld Bas Bogaerts
Beeld Bas Bogaerts

‘Bloodflood’ en ‘Nara’ draaiden echter doelloos in kringetjes rond de melodie, en de hoogtepunten van de vorige Alt-J-shows op Werchter, ‘Matilda’ en ‘Taro’, waren alle spanning kwijtgespeeld.

Wel overeind bleven de akelige excentriciteit van ‘Breezeblocks’ en ‘Fitzpleasure’: weirde teksten gekoppeld aan in de blender gemixte folkmelodieën, dubstepbassen, rockriffs en tropenritmes. Maar het mocht niet meer baten: er zat te veel scheef in deze driehoeksverhouding om de derde Alt-J-show op Werchter evenveel sterren te kunnen geven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234