Woensdag 07/12/2022

RAFC

"Als we winnen, mogen ze me afvoeren"

null Beeld Bob Van Mol
Beeld Bob Van Mol

'You’ll never walk alone' én 'Come on you reds'. Twee voetballeuzen, geschilderd in schreeuwerig rood en wit, begeleiden je ter hoogte van de hoofdingang naar de meest sacrale grond van Deurne. De voetbalsite langs de Oude Bosuilbaan flirt met het label van vergane glorie. Maar de oudste voetbalclub van het land is niet dood. Slechts één wedstrijd is Royal Antwerp F.C. verwijderd van de plaats waar het thuishoort. De hoogste klasse.

Stijn Vlaeminck

Patrick Van Loon, een bonkige man van bijna twee meter, parkeert zijn Volvo XC60 op de kiezels van de clubparking. Een grote autosticker van het clubembleem verraadt een hevige liefde voor R. Antwerp F.C. “Ik was er al bij in Wembley. En ik ben mijn club altijd trouw gebleven. Ook het voorbije desastreuze decennium. Een voetbalclub is als een vrouw. Je bent er voor de club in goede maar ook in slechte dagen.”

Patrick komt zijn tickets ophalen voor de kampioenenmatch van zaterdag tegen en in Roeselare. Hij is een van de tienduizend fans die de wedstrijd in de Bosuil, op een groot scherm, zal bekijken. Terwijl de kille miezer uit de grijze lucht valt en de parking steeds meer lijkt op de aanpalende vijver droomt Patrick al van het kampioenenfeest. “Jammer dat ik er niet in Roeselare zelf bij kan zijn. De plaatsen zijn zeer beperkt. Slechts 750! Maar het feest zal hier niet minder zijn. We zijn er klaar voor. Dat merkte je vorige week al bij die 3-1 in de heenmatch tegen Roeselare. Het stadion ontplofte bij elke goal.”

Materiaalman Raymond De Witte met een stoffige Bosuil. Beeld Bob Van Mol
Materiaalman Raymond De Witte met een stoffige Bosuil.Beeld Bob Van Mol

Rood-witte taartjes

Dertien jaar voetballen op de rand van een financiële afgrond en in volstrekte anonimiteit laat zijn sporen na bij de trouwe Antwerp-fan. “Al die miserie was niet normaal. Vorig jaar heb ik zelfs geweend toen we tegen Eupen de promotie nipt misten. Ik kan er nu nog altijd niet goed over praten. Maar nu wordt het anders. Wim De Decker heeft er een hechte ploeg van gemaakt.”

Plots tovert Patrick een foto van twee gebakjes op zijn smartphone. Taartjes met glazuur van rood en wit. “In Wijnegem kun je die kopen bij een bakker die vroeger zelf voetbalde. Ik heb er eentje aan de coach gegeven en ook een aan Patrick Decuyper. Want zonder het geld van Decuyper was Antwerp al lang failliet.”

Patrick ontwijkt de plassen en loopt het clubsecretariaat binnen. Een zwart-witfoto van twintig vierkante meter herinnert meteen aan het glorieuze clubverleden. Royal Antwerp FC – Real Madrid, 1957 prijkt onderaan de imposante fotowand. Terwijl Patrick op zijn tickets wacht, bonken nerveuze Fiocco-beats zich een baan naar het secretariaat. De spelershome bevindt zich naast het secretariaat. Coach De Decker verschijnt en loopt ontspannen, met een pistolet in de mond, naar zijn spelers. “Of ik het fantastisch vind wat we nu meemaken?”, herhaalt hij de vraag in het passeren. “Sowieso! Het is leuk. Maar we zijn er nog niet. Voor mezelf is het natuurlijk heerlijk dat ik dit al kan realiseren. Smaakt naar meer.” En weg is hij. Naar zijn spelers die warme patatjes en groenten op hun bord scheppen op het ritme van Afflitto.

null Beeld Bob Van Mol
Beeld Bob Van Mol

Waar de tijd bleef stilstaan

Wim De Decker was vorig seizoen zelf nog speler bij R.A.F.C. Sinds het ontslag van de dubieuze manager John Bico, half november 2016, staat hij aan het roer. “Het is geleden van Georg Kessler dat we een coach hadden die zoveel respect afdwingt”, zegt Fons Van De Berckt. Voor iemand die het grootste deel van zijn carrière in de paarse kleuren van aartsvijand Beerschot voetbalde, is dit een huzarenstuk.

In het Antwerp-café onder de hoofdtribune drinkt Fons zijn dagelijkse pint. De rook van sigaretten doen beseffen dat de tijd is blijven stilstaan in het Bosuilstadion. Alles is er authentiek en afgeleefd. Witgeverfde pilaren, die een deel van de hoofdtribune ondersteunen, zijn bedrukt met gezichten van RAFC-helden. Cisse Severyns, Ratko Svilar, Rudi Smidts, Hans-Peter Lehnhoff. Ook Wim De Decker heeft er intussen zijn plaats afgedwongen.

“Als ze kampioen spelen, mogen ze hem van mij een standbeeld geven. Hij verdient het. Wat De Decker als onervaren coach op zo een korte tijd heeft verwezenlijkt, is straf. Chapeau!” Maar Fons blijft met de twee voeten op de grond. “We zijn er nog niet. Ik ben 71 jaar en al 40 jaar vrijwilliger van de club. Ik heb dus al veel meegemaakt. Veel miserie, paniek en zorgen. Pas als de arbiter affluit, zijn we zeker. En dan ga ik feesten. Dat beloof ik. Ze gaan me mogen afvoeren.”

Lege bierbekers in de tribunes zijn de stille getuigen van het feestgedruis van afgelopen weekend. Ter hoogte van een cornervlag doemt een grijs appartementsblok op. Honderd meter verderop. Op de hoogste etage woont Maria Werts, een fiere dame van 79 jaar met de flair van een meisje van 16 en een hart dat bonkt voor rood en wit. “Al sinds mijn zestiende en dat zal nooit veranderen. Suske, mijn overleden man, en ik gingen vroeger naar elke match van Antwerp. Ook op verplaatsing.”

Maria Werts is er zeker van: 'De schone tijden komen terug.' Beeld Bob Van Mol
Maria Werts is er zeker van: 'De schone tijden komen terug.'Beeld Bob Van Mol

La Esterella

De passie voor haar club dwingt haar tot een aanstekelijke monoloog. “Iedereen kende mij. De drie keer dat ik in de kliniek belandde, kreeg ik telkens bezoek van Antwerp-spelers. Lehnhoff kwam hier ook geregeld binnen in mijn appartement. We waren bevriend. Ik heb hem zelf ooit eens bezocht in Duitsland. Goh ja, dat waren schone tijden. En ik ben er zeker van dat die tijden terugkomen. Want volgend seizoen spelen we weer in eerste klasse.”

Maria laveert tussen het porselein van de woonkamer richting de logeerkamer. Het eenpersoonsbed staat er eenzaam bij. Maria opent de rolluiken en wijst naar het stadion en het deel van het grasveld dat tussen de twee tribunes zichtbaar is. “Op dit balkon kijk ik nu naar elke match. En geloof me, als ze een goal maken, kan ik lelijk doen. Dan horen ze me waarschijnlijk roepen en tieren tot op het veld.” Maria bulderlacht à la La Esterella. Dromerig staart ze naar de middenstip. In alle stilte bezingt ze wellicht ook haar hoogstpersoonlijke Lieve Vrouwe Toren, het Bosuilstadion.

null Beeld Bob Van Mol
Beeld Bob Van Mol

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234