Zaterdag 10/04/2021

Autobiografie

Als The Boss zich blootgeeft, gillen zelfs journalisten

Bruce Springsteen. Beeld Photo News
Bruce Springsteen.Beeld Photo News

In zijn autobiografie Born to Run geeft The Boss zich bloot. In Londen hield Bruce Springsteen zijn kleren aan, maar stelde hij die pil van meer dan 500 pagina's wel voor aan de internationale media. De Morgen was erbij, en hoorde de rocklegende spreken over depressie, de tovertruc die optreden heet, én de Nobelprijs.

Wat een aandoenlijk gezicht: grijzende en kalende journalisten staan als giechelende schoolmeisjes aan te schuiven voor een handtekening in hun exemplaar van Born to Run, nadat The Boss schijnbaar onverwacht beslist om nog wat handtekeningen uit te delen. Security-agenten benen nerveus rond, en blaffen voortdurend aanwijzingen naar de aanwezigen: kras alsjeblieft vooral een eind op, lijkt hun boodschap.

Wat een verschil met Bruce Springsteen zélf, die geamuseerd en volkomen onverstoorbaar doorheen het Institute of Contemporary Arts, een soort cultureel centrum aan Trafalgar Square, banjert. Het instituut biedt onderdak aan galerieën, twee bioscopen, een boekenwinkel, een bar en een theater. In die laatste zaal worden we binnengeleid voor de persconferentie: we versieren uiteindelijk een plekje op de zesde rij voor het podium. De kleur van het rode theaterpluche rijmt met de gloeiende opwinding in de zaal. Wanneer The Boss zijn entree maakt, klinken het applaus en de verhitte kreetjes knetterhard. Journalist en fan lopen elkaar hier kennelijk niet voor de voeten.

Dat is niet anders bij de Franse journalist Antoine de Caunes, die het gesprek vooraan leidt. Een bizarre keuze, want hoewel hij zichzelf voorstelt als een vriend en idool van Springsteen, blijven de vragen meestal pijnlijk slecht geformuleerd en braaf. Helpt net zo min: De Caunes spreekt het soort franglais dat zelfs Inspector Clouseau gekrulde tenen zou bezorgen. Gelukkig klinken de antwoorden van Springsteen minder gênant.

Nobelprijs voor Bob Dylan

The Boss spreekt onder meer over de verdiende Nobelprijs voor zijn eigen vriend en held Bob Dylan ("Bob is een dichter, ik ben slechts een hardwerkende dagloner"), zijn idolatrie van The Rolling Stones ("Keith Richards is a beautiful saint, en als puisterig ventje heb ik zo vaak gefantaseerd dat Mick Jagger ziek werd zodat de Stones mij zouden vragen om hem te vervangen") en de vreemde sensatie van het schrijven. "Ik haalde ontzettend veel voldoening uit dat proces, maar toen het boek geschreven was, applaudisseerde niemand (lacht). Het grootste verschil blijft niettemin dat ik in songs af en toe een personage mocht opvoeren, en me nu achter niemand kon verbergen."

►Born to Run bevat heel wat foto's van Springsteens jeugd. Beeld rv
►Born to Run bevat heel wat foto's van Springsteens jeugd.Beeld rv

Verder vertelt hij eerlijk hoe zijn vrouw Patti Scialfa zich niet op haar gemak voelde met sommige passages in het boek. "Maar ze is zélf artiest", legt The Boss uit. "Daarom heeft ze geen enkele keer haar veto gesteld." De autobiografie voert evenwel niet haar, maar de vader van Springsteen als sleutelfiguur op. Hun moeizame relatie vormt het onrustig kloppende hart van dit boek. Zelfs wanneer hij de gespannen stiltes in huis aanhaalt, of de zuipmarathons van zijn pa, snoert Bruce Springsteen makkelijk je keel dicht. Spoiler alert: uiteindelijk groeien beiden dichter naar elkaar toe, wanneer de rockster-zoon een Oscar binnenrijft voor de film Philadelphia ("I'll never tell anybody what to do ever again", klinkt het bij zijn pa).

Over zijn eigen vaderlijke vaardigheden klinkt Springsteen tijdens het interview opvallend nederig. "Ik was niet perfect. I did okay", mompelt hij. Net zo onbewogen lijkt het antwoord op de vraag of hij zijn tranen kon bedwingen bij enkele gevoelige passages in het boek: "Misschien", grimast The Boss ongemakkelijk naar de vragensteller uit het publiek.

Depressies

Van zijn vader erfde Bruce immers ook een aanleg voor depressies en zelfvernietiging. Hoe hij daarmee probeerde om te gaan? "Rock-'n-roll is een deel van mijn therapie. Vermoeidheid is mijn vriend. Ik lijd aan depressies sinds mijn 32ste, maar ik kan je zeggen: het is verdomd moeilijk om depressief te zijn als je stikkapot bent."

►Born to Run bevat heel wat foto's van Springsteens jeugd. Beeld rv
►Born to Run bevat heel wat foto's van Springsteens jeugd.Beeld rv

Dat verklaart meteen ook zijn marathonoptredens. Laatst speelde hij in de Verenigde Staten nog concerten die net geen vier uur duurden. Vroeger mocht je daar nog een uurtje bij tellen. "Als je het heel abstract bekijkt, zijn mijn concerten veel te fuckin' lang natuurlijk", grinnikt hij. "Maar ik zie het als mijn job om het onderste uit de kan te halen. Mensen wachten een hele dag tot ik die magic trick opvoer. Voor minder mag ik het echt niet doen. Ik ben niet royaal bedeeld in talent, maar ik valideer mijn eigen bestaan op deze wereld wél voor een bepaalde tijd wanneer ik optreed."

Born to Run, 528 pagina's, is verschenen bij Lannoo (25 euro).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234