Zondag 07/06/2020

InterviewJongeren

‘Als mijn stage normaal verlopen was, had ik meteen vast werk gehad’: hoe corona tienerdromen treft

'Er zitten in mijn klas toch een paar niet onknappe jongens die ik graag beter had leren kennen. Heel spijtig.'Beeld DM

Die langverwachte Italië-reis maken, als chauffagist je eigen centen gaan verdienen of doorbreken als pianiste: op je 18de ligt de ­wereld aan je voeten. Tenzij er een pandemie uitbreekt. ‘Het voelt echt aan als een verloren jaar.’

Laura Verhulst (18): ‘Het voelt echt als een verloren jaar’

“Ik ging niet altijd even graag naar school, maar naar het zesde jaar keek ik wel uit. Dit zou een bijzondere tijd worden, waarin je je samen met je vrienden nog een laatste keer helemaal kon uitleven. Maar van al die lichtpuntjes waar ik mijn hele schoolloopbaan naartoe geleefd had, blijft nu niets over.

“Zelfs een 100-dagen-viering hadden we niet, aangezien die in mijn school op de eerste vrijdag van de lockdown gepland stond. De thema’s waar we ons een week lang in zouden verkleden, de show die we voor de vijfdejaars zouden opvoeren, de gepersonaliseerde truien: alles hadden we al tot in de puntjes uitgedacht.

Laura Verhulst.Beeld Tine Schoemaker

“Ironisch genoeg hadden we onze 100-dagen-viering uitgesteld omdat we te druk bezig waren met de voorbereidingen voor onze Italië-reis, die uiteraard ook is afgezegd.

“Normaal waren deze weken hét moment om ook buiten de lessen veel tijd met elkaar door te brengen. Er zitten in mijn klas toch een paar niet onknappe jongens die ik graag wat beter had leren kennen. Heel spijtig.

“Ik moet toegeven dat ik het moeilijk heb om die nieuwe realiteit te aanvaarden. In het begin genoot ik van de rust, maar nu ben ik het hele gebeuren kotsbeu. Het digitale afstandsonderwijs verergert mijn schoolmoeheid. Het lijkt allemaal zo nutteloos; ik voel me totaal niet betrokken. Tegelijk wil ik wel mijn middelbaar met voldoende kennis afsluiten.

“Wat ik volgend jaar ga studeren, weet ik nog niet. Al sinds ik klein ben, droom ik ervan piloot te worden. Vorig jaar maakte ik veel vliegreizen – naar Roemenië, Tenerife, Engeland... Door die reizen ging ik een studie als piloot serieuzer overwegen. Zo bezocht ik al de pilotenschool van TUI en het EuroPilot Center in Deurne. Ik wist meteen: dit is mijn ding.

“Door corona moet ik die droom voorlopig opbergen. Ik heb besloten eerst een andere master te halen, misschien als handelsingenieur. Daarna zie ik wel hoe de luchtvaartsector eraan toe is. Want piloot blijft mijn droombaan. Al stemmen die dagelijkse nieuwsberichten over luchtvaartmaatschappijen die duizenden banen schrappen of bankroet gaan, weinig hoopvol.

“Ik ben blij dat ik nu terug naar school mag, hoewel ik vrees dat het onder die strikte omstandigheden niet gezellig zal worden om mijn klasgenoten terug te zien.

“Voorlopig is mijn zomervakantie helemaal leeg. Ik plan niets meer, zo kan ik ook niet teleurgesteld worden. Eigenlijk zou ik voor het eerst met mijn vriendinnen op reis gaan, maar gelukkig hadden we nog niks geboekt.”

“Vorige week ben ik achttien geworden. Normaal een reden om eens goed te gaan feesten, nu moest ik thuisblijven. Maar toch had ik dankzij mijn ouders wel nog een leuke dag, met ontbijt op bed en fijne cadeautjes.

“Het voelt wel echt als een verloren jaar. Gelukkig is dit nog maar het eerste jaar van mijn jeugd; ik denk dat er nog veel leuks aankomt. Want we zullen misschien allemaal wat voorzichtiger moeten zijn, ik geloof wel dat het normale leven vroeg of laat terugkeert. En dan ga ik alleszins zoveel mogelijk inhalen.”

Andreas Unval (19): ‘Als mijn stage goed verlopen was, had ik meteen vast werk gehad’

Andreas Unval, zevende jaar centrale verwarming, Koninklijk Technisch Atheneum Zavelenberg in Sint-Agatha-Berchem: ‘Vanaf volgende week mag ik weer drie uur per week naar school voor een praktijkles. Ik vind dat totaal belachelijk’. Beeld Tine Schoemaker

“Hoe een verwarmingsketel werkt, valt moeilijk uit te leggen vanaf een afstand. Sinds de sluiting van de scholen hebben we haast uitsluitend taken van algemene vakken zoals geschiedenis of wiskunde gekregen. Af en toe was er ook wel eens een theoretische programmeertaak voor het vak elektriciteit – om ons bezig te houden.

“Maar het opschorten van de praktijklessen sanitair of centrale verwarming betekent niet dat ik niets meer heb bijgeleerd. Mijn vader is elektricien en nam me de voorbije maanden regelmatig mee naar zijn werven. Omdat hij zijn eigen huizen heeft, was dat veilig. Wij waren als enigen in die gebouwen aanwezig.

“Daarnaast heb ik veel YouTube-video’s bekeken, maar ik onthoud nieuwe kennis toch beduidend beter wanneer ik het voorwerp in kwestie voor me heb. Vanaf volgende week mag ik weer drie uur per week naar school voor een praktijkles. Om eerlijk te zijn vind ik dat totaal belachelijk. Drie uur is veel te weinig om iets deftigs bij te leren, maar tegelijk loop ik wel het risico besmet te worden. Dan blijf ik liever thuis.

“Afstand houden is in onze klas van vijf man gelukkig niet moeilijk. Het is wel vervelend dat je niet dichtbij mag komen wanneer de leerkracht iets aanwijst op een toestel. Gelukkig bevat een centrale verwarming geen micro-onderdelen. Maar mij doet onze overheid geen plezier door me voor amper drie uur terug naar school te sturen. Het enige voordeel dat ik kan bedenken, is dat ik mijn klasgenoot en beste vriend, die ik de voorbije weken enkel voor een wandeling zag, nu wat meer ga zien.

“De examens gaan dit jaar niet door. Onze punten zullen berekend worden op de taken van tijdens de lockdown, en de praktijklessen die nu hervat worden.

“Bang om met onvoldoende kennis af te studeren, heb ik niet. Alles wat we op school nu nog van praktijk krijgen, ken ik eigenlijk al: van de voorbije twee jaar, of via mijn vader.

“Wat me wel ietwat onzeker maakt, is mijn afgezegde stage. Normaal gezien had ik nu anderhalve maand als chauffagist bij een groot bedrijf meegelopen. Daar keek ik erg naar uit. Niet alleen omdat ik zo concrete werkervaring had kunnen opdoen, maar ook met het oog op mijn professionele toekomst. Want als de stage goed verlopen was, had ik meteen een vaste werkplek gehad.

“Nu weet ik nog niet wat ik zal doen. Ik kan altijd bij mijn vader aan de slag, maar dat is toch niet hetzelfde als onder een echte baas werken. Mijn vader is niet zo streng, geeft mij nooit echte kritiek. Terwijl ik daar wel veel van zou kunnen leren.

“Maar al bij al maak ik me niet te veel zorgen. Centrale verwarming en sanitair zijn essentiële onderdelen van ieders dagelijks leven, daar verandert de coronacrisis gelukkig niets aan.”

Femke Thijs (17): ‘Daar zat ik dan, met mijn galakleed in de zetel’

Femke Thijs, zesde jaar economie-talen, Pius X-College Tessenderlo: '‘Ik ben er nog niet uit of ik op kot wil. Wat heb je eraan om alleen te wonen als je toch niet buiten mag komen?’Beeld Tine Schoemaker

“Al bij de inschrijving in het eerste jaar werd reclame gemaakt voor de Italië-reis: het zou de bekroning van je tijd aan het college zijn. Zelf keek ik er vooral naar uit omdat het de eerste keer was dat ik met al mijn vriendinnen op reis zou gaan. Ons groepje is namelijk over verschillende klassen verspreid, en normaal gezien worden uitstappen per klas georganiseerd.

“De slaapkamers waren verdeeld, onze spreekbeurten voorbereid en het hele weekschema tot in de puntjes uitgestippeld, toen we een week voor vertrek vernamen dat de reis niet kon doorgaan.

“Gelukkig hebben we nog Chrysostomos (‘100 dagen tot aan afstuderen’-feest, red.) gehad. Want alle andere dingen die het zesde jaar speciaal maken, zijn weggevallen: de Italië-reis dus, het galabal en de proclamatie. Voor dat laatste zoeken ze officieel nog een oplossing, maar ik vraag me vooral af hoe leuk zo’n viering op veilige afstand kan zijn.

“Mijn galajurk had ik al gekocht: royaal blauw, op enkellengte, met een hoge split en diamantjes vooraan. Volgende week trouwt mijn mama – op z’n minst kan ik het kleed dan even dragen. Een schrale troost, aangezien er van een feest geen sprake is. Na een kwartiertje op het gemeentehuis mag ik thuis in mijn galakleed in de zetel gaan zitten.

“Misschien is het wel een geluk bij een ongeluk, want ik had toch geen afspraakje meer om mee naar het bal te gaan. Mijn vriendje en ik hebben het twee weken geleden uitgemaakt. Aangezien hij op zo’n veertig minuten rijden woont, was het de enige keer dat we elkaar de voorbije maanden zagen. Het ging al even wat minder tussen ons, maar die lockdown was de genadeslag.

“Ik ga graag, en normaal gezien ook regelmatig uit. Zo zouden veel van mijn vrienden ter gelegenheid van hun achttiende verjaardag een gratis vat geven. Zulke feesten lokken altijd een volle fuifzaal. De traditie wil dat je als zesdejaars op elk vat van je jaargenoten aanwezig bent, zodat je met z’n allen nog zoveel mogelijk mooie momenten beleeft. Dat gaat nu ook allemaal niet door.

“In de zomer wilden mijn beste vriendin en ik ook enkele dagen in haar appartement aan zee doorbrengen. Het is frustrerend dat zelfs zulke bescheiden plannen nu op losse schroeven staan. Want dat ik deze zomer waarschijnlijk niet met mijn familie op reis naar Gran Canaria kan, begrijp ik. Maar ik hoop dat we op z’n minst wel naar de Belgische kust mogen.

“Na de zomer zal onze vriendengroep zich over het hele land verspreiden. Zelf ga ik als enige naar Hasselt om er communicatiemanagement te studeren. Ik ben er nog niet uit of ik op kot wil. Want wat heb je eraan alleen te wonen als je toch niet buiten mag komen?

“Enerzijds kijk ik er wel naar uit om nu nog even terug naar school te mogen, ook al is het maar een halve dag per week. Anderzijds gaat het vooral heel vreemd zijn. Onze klassen zijn opgesplitst en contact met andere klassen is strikt verboden. We mogen in de pauze zelfs niet naar buiten.

“Het contact met mijn vriendinnen zal dus nog een tijdje via videochat moeten verlopen. Ondanks de versoepeling van de maatregelen, blijf ik voorzichtig. Mijn vader heeft namelijk vier dagen in het ziekenhuis gelegen nadat hij positief testte, en hij voelt zich nog steeds niet honderd procent de oude. De vier-mensenregel gebruik ik enkel om mijn grootouders in hun tuin te bezoeken.”

Lucas Culhaci (18): ‘Ik zag in de lockdown een kans om nieuwe skills te ontwikkelen’

Lucas Culhaci, zesde jaar informaticabeheer, Koninklijk Technisch Atheneum Zavelenberg in Sint-Agatha-Berchem: ‘Jammer dat je nu niet kunt chillen met je vrienden, maar dat haal ik volgend jaar wel in.’Beeld Tine Schoemaker

‘Waar ik echt van baal is mijn geannuleerde stage. Normaal zou ik in april drie weken meelopen bij een Italiaans bedrijf in webdevelopment. Ik volgde zelfs een cursus Italiaans ter voorbereiding. Bovenal zag ik het als een mooie kans om praktijkervaring op te doen, en me op mijn verdere opleiding voor te bereiden.

“Hoewel een vriend me heeft aangeboden om parttime als webdeveloper voor hem aan de slag te gaan, ga ik waarschijnlijk verder informatica studeren aan de hogeschool.

“Afstandsonderwijs was voor mij trouwens niet zo moeilijk, aangezien in mijn studie sowieso alles per computer verloopt. Ik zag in de lockdown zelfs een kans om nieuwe skills te ontwikkelen. Tijdens normale schooldagen is daar weinig tijd voor. Aangezien ik graag game, besloot ik mezelf C-Sharp aan te leren: een codeertaal waarmee je videospelletjes kunt ontwikkelen. Daarnaast begon ik een onlinecursus JavaScript. Als eindwerk ontwerp ik nu een eigen website die uitgerust is met een webshop en nog allerlei technische snufjes.

“De voorbije twee maanden heb ik dus hoofdzakelijk achter mijn laptop doorgebracht. Wanneer vrienden me vroegen om af te spreken, luidde mijn antwoord altijd: misschien volgende week. De week daarop zei ik hetzelfde. In een grote stad als Brussel kom ik liever zo weinig mogelijk buiten, en enkel ’s avonds laat.

“Die dagelijkse nieuwsberichten vol nieuwe overlijdens boezemden me toch wel angst in. Niet dat ik bang ben om zelf besmet te geraken, maar ik zou het mezelf nooit vergeven mocht mijn ouders iets overkomen.

“De enige die ik de voorbije weken af en toe nog zag, is een goede vriendin van mij. Hoofdzakelijk via FaceTime, want hoewel ze bij mij in de buurt woont, mogen we van onze ouders niet bij elkaar over de vloer komen. We gaan daarom wel eens in het geheim wandelen. En nee, dan houden we geen afstand. Je moet elkaar wel een beetje kunnen vertrouwen in tijden als deze.

“Het enige wat ik eigenlijk echt mis, is shoppen met vrienden. Vroeger trokken we elke zaterdag met een groepje naar de Nieuwstraat om daar wat rond te hangen, nieuwe outfits te scoren. Ik hou heel veel van kleren, op dat vlak ben ik net een meisje. Het is een beetje een verslaving.

“Onlineshoppen vind ik maar niks. Kleren kopen draait voor mij echt om de ervaring, het sociale gebeuren eromheen. De winkels zijn nu weliswaar terug open, maar ik wacht toch nog even af. Wat als ik een hoodie pas die net is aangeraakt door een besmet persoon?

“Nu we weer een halve dag per week naar school mogen, ga ik eindelijk mijn vrienden terugzien. Elkaar geen handshake geven zal wel apart zijn.

“Normaal gezien staat je laatste jaar in het teken van amusement: uitgaan en chillen met je vrienden. Het is spijtig dat dat nu niet kan, maar het is ook het einde van de wereld niet. Wat nu niet kan, haal ik hopelijk volgend jaar wel in. Waarschijnlijk wel met nieuwe vrienden, aangezien we allemaal een andere richting uitgaan.”

Taïsa Colson (19): ‘Die masterclass piano in Italië kan ik helaas vergeten’

Taïsa Colson, tweede jaar klassiek piano, conservatorium Maastricht: ‘Het voelt alsof al die grote kansen waar ik jaren naartoe heb gewerkt me ontnomen zijn.'Beeld Tine Schoemaker

“Net voor de lockdown had mijn grote voorbeeld Julien Libeer me uitgenodigd voor een serie masterclasses in Italië. Hij had zelfs een beurs voor mij geregeld. Het was een droom die in vervulling ging. Libeer is een pianist naar wie ik erg opkijk. We ontmoetten elkaar toen ik bladmuziek voor hem omdraaide tijdens zijn pianoconcert in Hasselt. Achteraf raakten we aan de praat.

“Voor de coronacrisis zag de toekomst van mijn pianocarrière er rooskleurig uit: naast die masterclasses had ik ook zes grote concerten op mijn planning staan. Het enige concert dat voorlopig nog niet afgezegd is, is in november. Dat is een lichtpuntje waaraan ik me vastklamp. Want het voelt alsof al die grote kansen waar ik jaren naartoe heb gewerkt, me ontnomen zijn. Voordien was ik exponentieel aan het groeien, nu plafonneer ik.

“Tegelijk is het erg dubbel, want die lockdown geeft me wel alle tijd om mijn techniek te verbeteren, te doen wat ik het liefste doe: piano spelen. Maar door het gebrek aan perspectief valt het me zwaar gemotiveerd te blijven. Ik ben best perfectionistisch, kleine foutjes triggeren nu veel sneller een negatieve spiraal. Vroeger durfde ik al eens een filmpje van mijn spel op sociale media te plaatsen, nu doe ik dat niet meer. Ik ben een beetje mijn durf verloren.

“Het intensieve onlinecontact met vrienden steunt me gelukkig wel. Zo heb ik een vriendin die dirigente is; wij motiveren elkaar dagelijks in onze kunst. Mijn sociale leven was altijd een grote bron van artistieke inspiratie. Nu dat is weggevallen, kan ik me moeilijker inleven in een muziekstuk. Intense gevoelens van geluk of verdriet uit ik normaal in mijn spel. Maar nu voel ik veel minder, alles is afgevlakt.

“De voorbije weken zag ik behalve mijn ouders enkel af en toe mijn beste vriend, dan gingen we samen een toertje fietsen. Nu de maatregelen versoepeld zijn, plan ik binnenkort wel mijn sociale kring te verbreden. Dat zal me deugd doen.

“Het is nog onduidelijk of onze lessen aan het conservatorium midden juni hervat worden. Onze proeven zullen sowieso online verlopen.

“Aangezien pianospel een erg fysieke opleiding is, kun je met onlineles toch niet alles vervangen. Spel wordt nu geoefend via een videoconferentie. Ik positioneer dan de camera op mijn handen, zodat mijn leerkracht in real time opmerkingen kan geven, mijn spel bijsturen. Normaal gezien is hij erg hands on; corrigeert hij mijn postuur of verplaatst hij mijn handen. Dat kan natuurlijk allemaal niet via een scherm.

“De voorbije weken herdacht ik zoals velen uit mijn sector mijn toekomstige stappen. Mijn creatieve interesse beperkt zich niet tot de piano; ik wil een allround performer zijn. Daarom richt ik me naast mijn pianospel nu ook meer op producing en sounddesign. Oorspronkelijk wilde ik na het conservatorium nog allerlei bijscholingen volgen, maar nu geloof ik dat dat misschien overbodig is. Er bestaan voldoende muzikanten die zich dat succesvol zelf aanleerden.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234