Zaterdag 04/04/2020

Column

Als je Miet Smet en Martens samen zag stralen, werd je zelf wat gelukkiger

"In één, sereen beeld zit veel meer vervat dan je ooit onder woorden zou kunnen brengen."Beeld BELGA

De column van Bart Steenhaut, chef muziek bij De Morgen, verschijnt elke zaterdag in M.

De foto van een gebroken vrouw die helemaal in haar eentje, onder een zwarte paraplu in de regen, afscheid gaat nemen van de liefde waar ze een leven lang op gewacht heeft, hakte er gisteren behoorlijk in. Niet alleen omdat het onpeilbare verdriet van Miet Smet haast letterlijk van de voorpagina spatte. Maar omdat in dat ene, serene beeld veel meer vervat zat dan je ooit onder woorden zou kunnen brengen. Wie zoals ikzelf is opgegroeid in de jaren tachtig zag premier Martens elke dag de huiskamer binnenwandelen via het BRT-journaal. Het was, al besefte je dat als kind van elf nog niet, een behoorlijk tumultueuze periode, en regeringen vielen sneller dan voetballers in het strafschopgebied. In eerste instantie bleven me vooral zijn kleine, half toegeknepen ogen bij, achter die net iets te ruime bril. De in die kringen vast buitenissige geruite jasjes ook. Op de duur herkende ik zijn stem met de ogen dicht. Beetje zangerig, maar tegelijk streng en kordaat. Soms een beetje boos, zelfs. Op die leeftijd denk je nog dat eerste ministers, net als koningen en Bruce Springsteen, aanblijven tot ze erbij neervallen. Al bleek dat achteraf toch vooral een Belgisch fenomeen.

Eerlijk: ik keek vreemd op toen vijf jaar geleden duidelijk werd dat achter die houterige, wat stuurse man een echte mens bleek schuil te gaan. En het was Miet Smet die hem zover kreeg om ook die kant naar buiten te brengen. Kennelijk had ze dat facet al in de late jaren zestig bemerkt. Toen ze beiden nog piep waren, zowel in het leven als in de politiek. Samen doken ze, beiden minister van Staat, plots in televisiespelletjes op. Of maakten de twee hun opwachting in praatprogramma's, waar ze, terwijl haar hand blindelings de zijne zocht, honderduit vertelden over het oeverloos geluk dat hen in de herfst van hun bestaan was komen aanwaaien. Ik zag geen staalharde politici meer, geen mensen die mee aan de geschiedenis van dit land hebben geschreven. Ik zag twee gewone mensen die bij me in de straat hadden kunnen wonen. Smoorverliefd. En zichbaar jonger dan ze zonder elkaar waren geweest. Twee pubers van zeventig. Getekend door het leven, geheeld door de liefde. Als je hen samen zag stralen - en dat deden ze altijd, eigenlijk - kon je niet anders dan zelf ook een beetje gelukkiger worden. Je had hen, drenkelingen in een zee van genegenheid, nog een eeuwigheid samen gegund. Zo duidelijk waren ze voor elkaar voorbesteld, zo perfect pasten de twee puzzelstukjes in elkaar.

Uiteindelijk is het bij vijf jaar gebleven. Een happy end met een zwart randje rond. In een zucht voorbij. Partijgenote Marianne Thyssen zei op het journaal wat iedereen al wist: dat die vijf jaar de gelukkigste uit hun hele leven waren geweest. Nadien volgde archiefbeeld van Wilfried en Miet, samen thuis in de zetel. "Ik zou niet meer zonder hem kunnen", zei ze zacht. Wilfried dejeunepremier zweeg. De manier waarop hij wat onbeholpen naast haar zat te glunderen vertelde alles. Dat fragment zinderde nog na toen gisterochtend de krant met die foto op de voorpagina in de bus viel. Ik voelde mijn hart breken. Diezelfde vrouw, aangeslagen en alleen onder een zwarte paraplu, waar ze vast nog met twee onder hadden gelopen.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234