Maandag 09/12/2019

Als je maar lang genoeg ergens woont: op den duur is er geen straatsteen meer over waar geen herinnering aan vastkleeft.

Acteur Bert Verbeke is al eventjes weg uit Thuis en toert tegenwoordig met zijn eerste solovoorstelling Beter dan ik. Thuis blijft hij wel in Gent: van zich zot supporteren voor de Buffalo's tot alles weten van Gentse muziek en met veel enthousiasme herinneringen ophalen aan de stad waar hij opgroeide.

Geboren in 1983 in Gent.

Speelde Bram Schepers in Thuis.

Liet zijn acteertalent ook al gelden bij De Zwarte Komedie, het Vernieuwd Gents Volkstoneel, de musical '14-'18 en de nieuwe serie Coppers. Zijn eigen voorstelling Beter dan ik ging dit jaar in première, met eigen songs en een tekst van Jo Van Damme.

Muzikaal verdiende Bert al zijn strepen met Nova Zembla en de band rond Joni Sheila. In 2013 werd hij winnaar van Stars for Life.

"Ik geef toe: ik ben eerder een salonsupporter. Van op afstand kan ik het hele gebeuren echt onnozel vinden: een bende pinten zuipende lawaaimakers die naar elkaar staan te roepen dat 'uw dikke ma aan de Zuid zit.' Maar eens ik in het stadion ben, word ik exact hetzelfde. (lacht) Het mooie aan de Buffalo's is dat het zo'n smeltkroes is van volk van alle slag. Schoonste moment van het jaar: toen ze op de tribunes Mia begonnen te zingen, de avond dat Luc De Vos overleed."

Ghelamco Arena, Ottergemsesteenweg Zuid 808, 9000 Gent. www.kaagent.be.

"Van mijn 16de tot mijn 26ste was ik muzikaal chauvinistisch: waarom zou je muziek van internationale bands kopen als er zoveel goede nationale muziek is? Zo zwart-wit denk ik niet meer, al geloof ik nog steeds dat het toffer is om fan te zijn van een band die dicht in je buurt zit. Zo heb ik dEUS al ontelbare keren gezien. Ik ben dan ook een grote dEUS-fan. In Gent tref je alle groepen uiteraard in de Vooruit, ofwel in de concertzaal, ofwel in het café."

Vooruit, Sint-Pietersnieuwstraat 23, 9000 Gent. www.vooruit.be.

aar Antwerpen verhuisde ik voor de liefde. Mijn toenmalige vriendin en ik studeerden samen aan het Brusselse Conservatorium en toen we afstudeerden, wilde zij naar Antwerpen. Toen die relatie stukliep, had ik geen zin om het sociaal leven dat ik in Antwerpen had opgebouwd opnieuw achter me te laten. Bovendien kan zo'n nieuwe stad zeer verrijkend zijn, omdat je uit je comfortzone wordt gehaald. In Antwerpen voel ik me nog steeds een beetje een Erasmusstudent. Best productief en therapeutisch op een goede manier."

Vertel me eens over je wonderjaren in Gent? Was je een actief kind?

"Ja, wat volledig te danken is aan mijn ouders: zij hebben me verplicht om zowel naar de scouts als naar de muziekschool te gaan. Ik zeg bewust 'verplicht' omdat ik dat zeer lang met heel veel tegenzin deed. Van nature was ik eerder een gesloten manneke, ondanks het feit dat ik opgroeide in een gezin met vijf kinderen. Het liefst van al zat ik in de zetel een beetje voor me uit te staren. Mijn ouders hebben een tijd gedacht dat ik autistisch was. Naar de scouts gaan vond mijn moeder dan ook een echte must, opdat ik mijn sociale vaardigheden kon aanscherpen. Met succes, want zo ben ik toch een redelijk sociaal iemand geworden.

"En nog iets waar ik mijn ouders heel dankbaar voor ben: wij moesten alle vijf heel snel onze plan leren trekken. We werden zeker niet overdreven beschermd: al snel alleen met het openbaar vervoer, alleen naar school... Als echte stadskinderen was de stad ook onze speeltuin. We hadden een groot huis in de Smidsestraat, maar een kleine stadstuin. Onze tuin was dus het vlakbij gelegen Citadelpark, waar ik nog steeds elk hoekje van ken, zo vaak gingen we erheen. Elke steen, elk hoekske in Gent heeft waarde voor mij, omdat het zo'n belangrijk deel van mijn leven was."

"Precies. Ik heb een liedje geschreven over het feit dat ik in mijn hart een eeuwige Gentenaar zal blijven. Getiteld: een Vliegerke, als een knipoog naar ' Vliegerke van Walter De Buck natuurlijk. Daarin zing ik: 'Ik loop door de straten, in 't centrum van 't geheugen, de jeugdigheid die plakt aan elke steen.' Mijn jeugd die terugkomt; dat is wat Gent voor mij is en altijd zal zijn."

artistieke prikkel

Wanneer heb je voor het eerst beseft dat acteren tof is en dat het iets was dat jij bovendien kon?

"Het cliché van de artiest die al als kleuter de familiefeestjes opvrolijkte met zijn kunstjes is niet op mij van toepassing, integendeel. Dat had ik vast verschrikkelijk gevonden. Geloof het of niet: ik heb nooit bijzonder graag in de aandacht gestaan.

"Maar ik denk dat de grootste artistieke prikkel er gekomen is door mijn adoratie voor Belgische pop- en rockmuzikanten. Figuren als Tom Barman, of destijds in Gent Bent Van Looy - die toen nog lang niet zo bekend was. Die intrigeerden mij enorm. Ondertussen ben ik al lang niet meer onder de indruk wanneer ik beroemde mensen ontmoet, maar elke keer ik Tom Barman kruis in Antwerpen, voel ik me opnieuw zestien jaar. (lacht)

"dEUS betekende zoveel. Dat was én muziek én performance én dans, dat waren de schilderijen van Rudy Trouvé, de foto's van Maarten Vanden Abeele en de film Any Way the Wind Blows, met mensen als Matthias Schoenaerts - toen nog een complete nobody, hij zat waarschijnlijk nog op school. Dat alles maakte verschrikkelijk veel los. In diezelfde periode ging ik vaak naar theater. Ik koester nog heel schone herinneringen aan Tramlijn Begeerte met Jits Van Belle en Hilde De Baerdemaeker - grappig, nu ik samen met Hilde op de set van Coppers sta."

sukkelen

Veel mensen herinneren het zich misschien niet meer, maar je was in die tijd zelf frontman van een nogal veelbelovend Gents groepje: Nova Zembla.

"Een volledig uit de hand gelopen verhaal van een paar Gentse studenten met een bandje. Ineens hadden we een ep, waar lovende recensies over geschreven werden. Ineens speelden we een releaseconcert in de Charlatan waarvoor het volk in drommen stond aan te schuiven en Luc De Vos kwam presenteren. Luc, jong... Hij was zowat de godfather van de jonge Gentse muzikant. Het optreden in Charlatan was meteen ook ons laatste. De ambities van de groepsleden lagen totaal niet in dezelfde lijn: sommigen hadden al een gezin, anderen wilden ervoor gaan. Aan het einde van die zomer heb ik de stekker uit Nova Zembla getrokken. Wat artistiek gezien misschien een van de moeilijkste dingen was die ik al gedaan heb, want volgens mij hadden we veel potentieel."

Je deed een toelatingsexamen aan het Gentse Conservatorium, maar dat draaide niet zo goed uit.

"Jan Steen heeft daar toen de legendarische woorden gesproken: Bert, je bent nog te jong voor deze opleiding. Je moet op café gaan en je luiken openen. Mijn reactie toen: 'Yeah right, wat een zever'. (lacht) Maar achteraf heb ik beseft dat hij gelijk had. En dus ben ik een jaar gaan sukkelen op de universiteit en deed ik daarna regentaat Muziek en Nederlands, waaronder een half jaar op Erasmus in Noorwegen. Met excuses voor de arty farty uitdrukking, maar in Noorwegen is mijn artistieke drang opengebarsten. Uiteindelijk belandde ik in het Brusselse Conservatorium. En het was daar dat Leah Thys me op een dag vertelde dat er audities waren voor Thuis."

wilde feestjes

Qua cultuurshock moet dat wel iets geweest zijn: van de alternatieve Gentse rocker naar een Thuis-acteur die om de haverklap in de boekskes staat.

"Het eerste jaar was de shock inderdaad behoorlijk groot. Maar vergis je niet: spelen in een soap als Thuis is zéér rock-'n-roll, met zowel harde werkdagen als vroeg opstaan én serieuze feestjes. Ik zal maar geen namen noemen, kwestie van de privacy van enkele collega's te beschermen. (lacht) Ik ben de laatste om in vakjes te denken. Ik doe alles, zolang ik er maar in kan geloven. Thuis is voor mij een ongelooflijke leerschool geweest, en ik ben er fier op. Ik kijk daar met veel liefde en warmte op terug, maar terugkeren doe ik niet. Het is afgerond. Tenzij op mijn vijftigste, als de serie dan nog altijd bestaat."

Werd de lokroep om ook iets met muziek te doen te groot?

"Mijn issue was meer dat het leven begint te kabbelen wanneer je als acteur een vaste job en een vast loon hebt. Wanneer ik niet aan het werken was, was ik aan het feesten. Heel tof, maar artistiek weinig uitdagend. De dag dat ik besliste om met Thuis te stoppen - een jaar op voorhand, om de schrijvers de tijd te geven om er een schoon einde aan te breien - ben ik gelijk een halve zot nummers beginnen schrijven. De schoonste bevestiging kwam van Wim Janssen, een van de producers van Thuis. Hij was nogal teleurgesteld toen ik mijn ontslag gaf bij Thuis. Maar nadat hij Beter dan ik gezien had, zei hij: "Nu snap ik honderd procent waarom je die keuze gemaakt heb." Soms moet je gewoon doorzetten en je gevoel volgen en niet kiezen voor de gemakkelijkste oplossing."

'Ik ben een

eeuwige

Gentenaar'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234