Zaterdag 15/08/2020

Coronavirus

Als je je geliefde moet achterlaten op de corona-afdeling: ‘Ik kan alleen maar wachten. Op dat telefoontje dat ik niet wil’

Melissa en haar dochtertje Emmy (4) hebben sinds gisteren hun man en papa terug thuis.Beeld Photo News

‘Verboden toegang, géén bezoek.’ Drie Vlamingen vertellen over hun leven, nadat ze hun geliefde in het ziekenhuis zagen belanden. Over de onmacht, het gemis en het afscheid. Over de deur van de spoed of de ambulance die dichtklapt voor je neus. En wat erna komt,
als je alleen achterblijft.

Melissa’s (38) man Jelle (38) lag een week in hospitaal: “‘s Nachts, alleen in bed, overviel de angst me”

Twee keer per dag FaceTimen, tussendoor whatsappen. Toen Melissa (38) maandag haar vriend afzette op de spoed, werd de smartphone hun enige communicatiemiddel. Aan vijf dagen gedwongen scheiding kwam gisteren een einde: Jelle is weer thuis.

Jelle, 38 jaar, service designer van beroep, man van Melissa (38), papa van Emmy (4). Kerngezond, tot hij op 9 maart koortsig wordt. Jelle denkt aan corona, maar is niet gaan skiën in Noord-Italië. Ja, hij is een week naar Spanje geweest. Dat wel. Maar Spanje is op dat moment geen broeihaard.

Twee weken lang heeft Jelle wisselende koorts. Hij ligt uitgeput in bed, eerst nog zonder hoest. De dokter legt hem quarantaine op en wat later test hij positief op corona. In de week die volgt, komt er ook een hoest. Maar net als die bijna verdwenen is en Jelle denkt: 'We zijn erdoor', stelt de dokter een zeer lage zuurstofsaturatie vast. Het beest had sluipend zijn werk gedaan.

Melissa brengt hem naar het ziekenhuis. Hun afscheid, die dag, is er één in de auto. "Emmy was erbij, dus ik wilde niet dat het allemaal te emotioneel werd", zegt Melissa. "Ik was bang. Tuurlijk. Maar ik wilde zo positief mogelijk blijven. Toch hebben we eventjes gehuild, daar in de auto. Omdat je niet weet wat er volgt, niet weet wanneer je elkaar gaat terugzien." Jelle wandelt zelf tot aan de spoeddienst en wordt dan in isolatie geplaatst .

Van links naar rechts: Griet met haar twee zoontjes, een coronapatiënt van de Costa Favolosa en Melissa en haar dochtertje Emmy.Beeld Photo News/AP/Photo News

"Het was raar om hem daar te moeten achterlaten. Je weet dat je niet op bezoek zal mogen komen, maar wat er precies aan de hand is, weet je niet. Tegelijk voelde ik opluchting: hij zou tenminste goed opgevolgd worden... Ik ben naar huis gereden en thuis is het me pas gedaagd: hoe gaat dit aflopen? Ik heb die nacht geen oog dichtgedaan. Ik had m'n ongerustheid weggestoken, maar in het donker, alleen in bed, overviel de angst me."

In het ziekenhuis blijkt al snel dat Jelle een longontsteking heeft. Hij krijgt zuurstof en een baxter om aan te sterken. Via de smartphone kan Melissa volgen hoe zijn toestand evolueert. Twee keer per dag FaceTimen en de rest van de dag berichten sturen. Want los van het feit dat ze niet op bezoek kan komen, geldt de quarantaine ook voor Melissa en haar dochter. "We hadden samengeleefd met Jelle, het kon bijna niet anders dan dat Emmy en ik besmet waren. Ook al hadden we de symptomen niet. Ik zocht info, maar wat me gezegd werd, was tegenstrijdig. 'Isoleer je', zei de ene. 'Winkelen mag, maar respecteer de social distancing', zei de andere. Ik koos ervoor om thuis te blijven. Ik voelde me een wandelend virus."

Jelle werd maandag opgenomen, gisteren mocht hij weer naar huis. Hij is aangesterkt en mag bij zijn gezin verder uitzieken.

Griets (32) man Dimitri (36) lag een week in hospitaal. “Hij zou 's avonds thuiskomen, dacht ik. Maar ik hoorde niks”

Geen tandenborstel, geen gsm-oplader, niet eens een onderbroek had Dimitri (36) bij toen zijn vrouw Griet (32) hem op 18 maart aan het ziekenhuis afzette voor een longfoto. De eerstvolgende sms kwam pas een dag later. 'Ik ben positief getest.' Dimitri bleef zes dagen gehospitaliseerd.

"Op woensdag 11 maart is Dimitri met koorts van het werk gekomen. Na een paar dagen leek hij beter, maar de koorts kwam terug en Dimitri raakte uitgeput. Een longfoto, de woensdag erna, moest duidelijkheid brengen. Met een ziekenhuisopname hadden we dan nog niet eens rekening gehouden. Ik heb m'n man afgezet aan het ziekenhuis en ben doorgereden. Hij zou 's avonds weer thuis zijn, dacht ik."

Vanuit het ziekenhuis kwam pas de volgende dag een sms door. Dimitri was getest op corona, liet hij weten. "Positief." Griet wachtte op verder nieuws, maar dat kwam pas een halve dag later. Wat dat wilde zeggen, wist ze niet. Lag hij misschien op de intensieve zorg? Pas de dag erna, toen de ziekte hem nog feller verzwakt had, kreeg ze Dimitri vanop de corona-afdeling aan de lijn. "Maar bellen lukte bijna niet", zegt Griet. "Dimitri kon amper nog praten. Zo snel was hij buiten adem.”

Griet uit Erembodegem, samen met haar twee zoontjes. Beeld Florian Van Eenoo Photo News

Griet mocht haar man niet meer zien. Een zakje, met daarin wat kleren en toiletgerief, liet ze achter aan het ziekenhuisonthaal. De twee kinderen, Nolan (8) en Abel (5), staken er voor hun papa een tekening bij. "Op een avond vroegen ze me: 'Mama, wat gaat er met ons gebeuren als ook jij ziek wordt?' Dat vond ik een heel emotioneel moment, want ik kon geen antwoord geven. Normaal bel je in zo'n geval de oma. Maar ze hadden gelijk. Wat als ook ik ziek werd? Ik wist het niet."

"Paniek doet vreemde dingen met een mens. Ik had het gevoel - of beter: ik dacht steeds maar - dat ik ziek werd. Dan kreeg ik het warm. Of voelde ik hoofdpijn. Ik was er niet meer gerust in. Tegen de oudste van de kinderen zei ik: 'Als mama iets overkomt of mama ligt ineens op de grond, loop dan naar de buurvrouw.'"

"Na een paar dagen lukte het al beter om met Dimitri te bellen. Ik zei hem dat de dingen thuis oké waren, maar dat waren ze eigenlijk niet. Ik was mentaal kapot, maar daar wilde ik hem niet mee lastigvallen. Het ergst is corona natuurlijk voor degene die het heeft. Maar onderschat ook niet wat het is om achter te blijven en machteloos te staan. Dat is slopend."

Sinds dinsdag is Dimitri weer thuis. Hij blijft wel nog veertien dagen in quarantaine en mijdt contact met de gezinsleden.

De man van Griet, Dimitri, lag vijf dagen in het ziekenhuis en is nu net terug thuis.Beeld Florian Van Eenoo Photo News

Dominiques (59) man ligt in coma. Ze zag hem al een week niet meer. "Ik kan alleen maar wachten. Op telefoontje dat ik niet wil"

Dominique (59) zag haar man voor het laatst toen hij vorige week zaterdag de ambulance werd ingereden. Timur, 72, was een beetje koppig geweest. "Máák nu dat je op die brits ligt", siste Dominique nog. Daarna: niks meer. Nog dezelfde dag brachten artsen hem in een coma. Zeven dagen later is de toestand van Timur ongewijzigd. "Het ergst aan achterblijven is de onmacht. Ik zit hier maar. Te wachten."

Ze loopt de muren op, zou zich de haren uit het hoofd trekken. Zeven dagen nu. Zolang al zit Dominique moederziel alleen in het huis waar ze twintig gelukkige huwelijksjaren woonde met Timur. Maar het is er ijzig stil. Dominique is ziek - waarschijnlijk corona - en kan niet buitenkomen. Alles zou ze ervoor geven om nog één keer, al is het van ver, haar man te mogen zien. Maar het mag niet. Hij ligt op intensieve zorg en bezoek is uitgesloten.

Hád ze maar zus, hád ze maar zo. Dominique is verteerd door schuldgevoel. Hád ze maar die stomme cruise geannuleerd. Hád ze maar een paar dagen eerder de ambulance gebeld. Maar het heeft geen zin: het verandert niks aan de slechte prognose van haar man. "De dokter zei me vanochtend dat ze niet weten of het nog goed komt. 'We doen ons best', zeggen ze. Ik weet dat dat klopt. Ze zijn fantastisch, schrijf je dat zéker op?”

"Op 7 maart zijn mijn man en ik op cruise vertrokken met de Costa Favolosa. Mijn ouders waren er ook bij: het was een reis om hun zestigste huwelijksverjaardag te vieren. We zouden de Caraïben aandoen. Er waren al berichten over corona en ik heb geopperd de reis af te zeggen. Dat was niet nodig, zei de reisorganisator. Alles was veilig, er zouden bijvoorbeeld geen Italianen meereizen." Maar ze was belogen, ontdekte Dominique. Een Italiaans vliegtuig vloog het gezelschap naar de boot. Daar aangekomen bleek een deel van het reisgezelschap tóch uit Italianen te bestaan. Slechts vijf dagen heeft het geduurd voor er aan boord twee mensen besmet bleken en de boot wereldnieuws werd. Nog eens een paar dagen later werden Dominique, Timur en haar ouders gerepatrieerd naar België. Maar het kwaad was geschied.

"Op maandag 16 maart arriveerden we terug in België. Mijn ouders klaagden dat ze zich moe voelden, maar dat leek me nog aannemelijk: moeder is 82, vader 88. De volgende dag is Timur 's ochtends nog naar de garage geweest. Alles leek oké. 's Avonds is hij beginnen hoesten. Het ging van kwaad naar erger. Er kwam ook buikloop bij. En koorts. 'Laat je helpen', zei ik. Maar Timur, 72 jaar en diabeticus, was koppig. Achteraf denk ik: misschien was hij bang."

Beeld AP

Boos gemaakt

Nog tot zaterdag is Timur thuis geweest. De laatste drie nachten sliep hij op de zetel, Dominique ernaast op de grond. Tot ze de situatie niet meer kon aanzien en ze de ambulance belde - waarvan Timur eigenlijk niets wilde weten. "Ik heb me boos moeten maken", zegt Dominique. "'Máák nu dat je op die brits ligt', zei ik. Dat was het laatste dat ik heb kunnen zeggen. Ze zijn met hem weggereden, ikzelf bleef achter in de deuropening."

"In het ziekenhuis hebben artsen Timur meteen in een kunstmatige coma gebracht. Sindsdien ligt hij op zijn buik, omdat dat beter is voor de zuurstofopname. Hij is een vechter, dat weet ik. Maar zijn toestand gaat niet vooruit: gisteren dook er een complicatie aan de nieren op. Elke dag, tussen twee en vier, belt de dokter van de intensieve zorg me op voor een stand van zaken. Hij zegt: 'Als ik je vóór twee uur niet bel, wil dat zeggen dat zijn toestand stabiel is.'" Een stilte. "Ik ben bang, elke keer als de telefoon rinkelt.”

"Intussen ligt ook m'n moeder op intensieve zorg. Sinds dinsdag, haar toestand was plots verslechterd. Op die boot zijn we allemaal ziek geworden, zij ook. Gelukkig lijkt ze aan de beterhand. Ze is van de beademing en praat al opnieuw.”

Huilbuien en woedeaanvallen

"Een kleine week zit ik hier nu, alleen in huis. Ik heb alle symptomen van corona. Ik belde naar mijn huisarts. Hij kan niks doen. 'Als je niet meer kan ademen, bel dan de ziekenwagen', zegt hij. Ik heb geen kinderen, geen broers en geen zussen. Ik voel me moederziel alleen. Timur heeft twee kinderen uit een vorig huwelijk. Ze bellen me. Ze zijn lief. Toch heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. Niemand staat stil bij de partners van mensen die in het ziekenhuis liggen. Ik zweer je: het is de hel."

"Het moeilijkst is de onmacht. Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Ik zou Timur willen zien, laat het dan van ver zijn. Een hele dag zit ik maar te wachten. Ik probeer wat te werken. Maar het is tussen de huilbuien en de woede-uitbarstingen door. Ik kan me niet concentreren, kan met niemand praten. Ik ga kapot door het schuldgevoel. Had ik de ambulance drie dagen eerder gebeld, was het dan nu beter met hem geweest? Ik blijf me dat maar afvragen.”

"Toen ik 33 was, verloor ik m'n eerste echtgenoot. Het gebeurde toen hij in het buitenland was. Hij stierf aan een hartaanval. Heel langzaam en heel moeizaam ben ik uit die put geklauterd. Het heeft jaren geduurd, maar ik vond opnieuw m'n geluk en ik was blij dat ik Timur tegenkwam. We zijn twintig jaar getrouwd. Opnieuw mijn man verliezen zou nu nog erger voelen dan de eerste keer. De vorige keer wist ik het met één enkel telefoontje. Nu zit ik hier maar te wachten. Op dat telefoontje dat ik niet wil. Als Timur sterft, dan word ik gek. Dan hoef ik alleen nog maar te wachten op m'n eigen dood."

Dominique bereidt nu een klacht voor tegen de Belgische reisorganisator van de cruise. Ze contacteerde het bedrijf, maar dat schuift de verantwoordelijkheid af en verwijst door naar cruisemaatschappij Costa. Dominique zoekt Belgen die ook op de cruise zaten van de Costa Favolosa, van 7 tot 14 maart naar Guadeloupe, Sint-Maarten, Martinique en Tortola. 

Dominique kan gemaild worden op dominique.van.rillaer@telenet.be.

De Costa Favolosa in Florida. Beeld AFP
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234