Maandag 17/02/2020
Annelies De Rouck.Beeld Tim Coppens

back to belgium

Als je in Amerika op het platteland woont, spendeer je elk jaar wel een paar dagen zonder stroom

Annelies De Rouck herontdekt haar vaderland.

De eerste sneeuw van het jaar valt in New York zo omstreeks Halloween. Dat is maar een voorproefje, want daarna heb je meestal nog een mooie, felgekleurde eerste helft van november. Vanaf de tweede helft van de maand zit de kans er dik in dat het plots winter is, no way back. Van de ene dag op de andere, want seizoenswisselingen zijn in New York heel bruusk.

Het was zover deze week, de eerste sneeuw is gevallen en meteen waren er elektriciteitspannes in de suburbs, want het voornamelijk bovengrondse netwerk is kwetsbaar voor het gewicht van sneeuw op de draden. Als je in Amerika op het platteland woont, spendeer je elk jaar wel een paar dagen zonder stroom. Het overkwam me op mijn eerste nacht in Bellport, plots alle lichten uit, alleen thuis, omringd door bos en veld. Sindsdien heb ik altijd lampen op zonne-energie in huis.

Een kwestie van goed voorbereid zijn dus, op die sneeuw. De sneeuwschep klaarzetten, want als iemand op zijn kont valt voor je deur omdat je de sneeuw niet geruimd hebt, dan ben jij daar ­verantwoordelijk voor. Autorijden in de sneeuw is twee keer niks voor een New Yorker (en dan bedoel ik de staat NY, want de meeste ­stedelingen rijden niet). Groot was mijn verbazing toen ik vorige winter geen Uber te pakken kon ­krijgen tijdens een sneeuwbui in Brussel. Geen kat die zich op de weg waagde, terwijl Belgen wel vlot de auto nemen tijdens diagonale ­stortbuien. Het is maar wat je gewend bent.

Winter in New York betekent ook: massaal veel gerief. De temperaturen zakken makkelijk tot -15° C en daar heb je wat aangepaste spullen voor nodig. Sneeuwlaarzen, uiteraard, maar ook thermische T-shirts, leggings en sokken. En een donsjas! De eerste paar winters weigerde ik koppig om me in zo’n ‘slaapzak’ te wurmen, maar na de derde winter van verkrampt rondlopen ben ik toch bezweken voor de rupsjas. Plots kon ik een relaxte wandeling maken in de sneeuw, best fijn eigenlijk.

Je moet ook speciale crèmes aanschaffen. De huid op mijn vingers barstte elke winter tot bloedens toe, ondanks mijn religieuze gesmeer. De droogte kan je binnen een beetje opvangen door luchtbevochtigers te zetten. Onelegante en sputterende apparaten die je dagelijks moet opvullen met water. Ik mis ze niet.

Als je een oprit hebt, moet je die natuurlijk ook ruimen na een sneeuwbui. Dat is een helse klus waarvoor je lang in de vrieskou moet staan en daar heb je speciale voet- en handverwarmers voor van het plattelandsmensenmerk bij uitstek: LL Bean. Mijn doos met hun Wicked Good Toe Warmers heb ik wél enthousiast mee naar België genomen, want mijn koude tenen kennen geen grenzen en die ­opwarmende zakjes zijn de beste uitvinding ever. Ik ben voor de rest van mijn leven voorbereid op strenge winters, met mijn kelder vol gerief. Laat maar komen, die Belgische sneeuw!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234