Donderdag 01/12/2022

InterviewVakantieliefde

‘Als je denkt dat ik uit ben op een Nederlands paspoort, dan gaan we gewoon in Turkije wonen’: Yasin en Patricia over die ene zomer

Beeld ter illustratie. Beeld Getty Images
Beeld ter illustratie.Beeld Getty Images

Corine Koole sprak met twee mensen die een zomer smoorverliefd op elkaar waren. Hoe ging het verder? En hoe kijken ze daar nu op terug? Deze week: Yasin (27) en Patricia (32) over hun zomer in 2018.

Corine Koole

Yasin

“In 2018 was ik restaurant­manager in een hotel in Bodrum. Op een dag kwam daar een meisje binnen­lopen in een lange, zwart-wit­gestreepte jurk en rode schoenen en ik zei tegen mijn collega’s: zie je haar, zij is mijn toekomstige vrouw. Ze lachten.

“Veel gasten komen ieder jaar terug, de meesten kende ik al, maar haar had ik nooit eerder gezien. Hoffelijk begon ik een praatje. Ze heette Patricia en was met haar ouders op vakantie. Hoelang blijven jullie, vroeg ik. Bevallen de menu’s, en vergeet de Turkse nacht niet.

“Na het eten stond Patricia op om bij het buffet een dessert te halen, snel liep ik haar achterna en vroeg haar nummer. Dat is verboden voor personeels­leden, maar als manager had ik een streepje voor. Voor mijn gasten sta ik dag en nacht klaar, zou ik zeggen als me ernaar gevraagd werd.

“Ik moet er eerlijk bij zeggen dat Patricia niet het eerste meisje was dat ik om haar nummer vroeg. Wel het aller­leukste, ze had iets vrolijks en lichts wat aanstekelijk was. Maar haar reactie was nogal afgemeten en West-Europees. ‘Geef me jouw nummer maar, dan bel ik jou.’

“Dat was de eerste avond. De volgende dag bij het ontbijt­buffet zag ik haar weer. Ik schoot haar aan en vroeg waarom ze niets had laten horen. Ik heb de hele nacht liggen wachten, zei ik, en ze glimlachte en mompelde iets over slechte wifi en slecht bereik, blablabla.

“Maar ik gaf niet op en die avond zorgde ik voor een speciale tafel voor haar en haar ouders. Ik wachtte hen op bij de ingang van het restaurant en begeleidde hen naar hun plek, waar ik bloemetjes en een fles rode wijn had laten neerzetten. Daarna schoof ik zelf de stoelen aan. En om half­elf, toen ik klaar was met werken, ontmoette ik Patricia in haar kamer. Het werd gezellig, maar niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Dat vrolijke, positieve waardoor ze me die eerste dag was opgevallen, en wat me eigenlijk meer deed dan haar lange benen en het lange blonde haar, leek wat weg.

“Om het ijs te breken, vertelde ik waar ik vandaan kwam, een middel­grote stad in het oosten van Turkije. Ik vertelde dat mijn vader een paar jaar terug was overleden, maar dat mijn moeder daar nog woonde, net als mijn negen broers en zussen.

null Beeld Sasa Ostoja
Beeld Sasa Ostoja

“Pas na een paar dagen leek het echt te gaan werken tussen ons. Ik had mijn enige vrije dag voor haar vrijgehouden. We zwommen in zee, deden aan para­sailing en aten samen, en het werd steeds fijner. Ook haar vader, die me, dacht ik, maar een gevaarlijke Turk vond, werd steeds toeschietelijker.

“Toen hun vakantie erop zat, begon het eindeloze video­bellen. Een paar keer is ze in haar eentje terug geweest en al snel begonnen we plannen te maken om te trouwen. ‘Als je denkt dat ik uit ben op een Nederlands paspoort en je geld,’ zei ik, ‘dan gaan we gewoon in Turkije wonen. Het is me echt alleen om jou te doen.’

“Ik hield van haar en bewonderde haar zelfstandigheid. Ik wist: waar we ook zouden wonen, een huwelijk met haar zou een gelijkwaardig huwelijk worden – mijn grote ideaal. Sinds mijn zestiende werkte ik in internationale restaurants en had ik via de toeristen progressievere culturen leren kennen. Ik had me voorgenomen nooit met een Turkse vrouw te trouwen. De vrouwen uit mijn familie krijgen nog steeds zeven kinderen en zitten de hele dag thuis. Mijn oudste broer heb ik drie jaar niet gezien omdat ik een huwelijk weigerde met mijn nichtje. Dat Patricia ook werkte, betekende dat ik een huwelijk zou kunnen hebben waarbij we alle verantwoordelijkheden zouden delen: kinderen, huishouden, inkomen.

“Het werd uiteindelijk Wageningen, waar zij vandaan komt. Een jaar na onze ­ontmoeting zijn we getrouwd. Ik vond met­een een baan bij een pizzeria, en sinds een tijdje doe ik een vaste shift in het bedrijf waar ook Patricia’s vader werkt. Natuurlijk mis ik mijn vrienden. Mijn moeder bel ik elke dag. Ik spreek Koerdisch met haar. Ik vertel haar hoe fijn we het hebben. Dat ik niet meer zes dagen per week hoef te werken. En dat ik heel veel hou van Patricia, en van onze twee klein­tjes. Ja, we hebben het geweldig met zijn vieren. Alles waar ik op hoopte die eerste dag dat ik haar zag, is uitgekomen.’

Patricia

“Al op de eerste dag op vakantie in Bodrum had ik van twee jongens die daar werkten een briefje gekregen met hun gsm-nummer. Eén bij het zwembad en de ander in het souvenir­winkeltje. Dit gaat goed, dacht ik, Hotel Kadikale is het medicijn voor iedereen met gebrek aan zelfvertrouwen. Helaas zat ik helemaal niet te wachten op liefde en al helemaal niet op iets met een Turkse jongen, dus die briefjes gooide ik meteen weg. Mijn laatste relatie was goed een jaar uit en ik had het eigenlijk heerlijk in mijn eentje. Ik had leuk werk, een eigen huis, mijn vriendinnen. Dat jaar, 2018, zou ik niet met vakantie gaan, mijn vakantiegeld had ik uitgegeven aan een cursus nagel­styliste, maar toen mijn ouders bleven aandringen of ik meewilde naar Turkije, ging ik overstag.

“Op een dag, tijdens de lunch, kwam er een jonge ober naar me toe. Of ik even wilde mee­lopen. Hij leidde me naar de bar en vroeg of ik daar even wilde wachten. En toen verscheen Yasin en vroeg zonder overbodige inleiding naar mijn nummer. Ik dacht, dat geef ik niet, maar ik keek wel in de mooiste blauwe ogen ooit, en ik antwoordde, weet je wat, geef jouw nummer maar. Goed, zei hij, kom straks maar even terug, dan heb ik een pen en papier. Een beetje verbouwereerd liep ik terug naar mijn ouders – vreemde gast, wat wil hij van me?

“Even later wenkte hij me en in zijn hand had hij een servet waarop zijn nummer stond. Prima, dacht ik. Twee weken met alleen mijn ouders is ook wel erg lang. Misschien wilde hij me een paar leuke winkeltjes laten zien. Die avond stuurde ik hem een bericht, maar de wifi in het hotel was erg slecht, dus dat heeft hem nooit bereikt.

“De volgende ochtend wachtte hij me op bij het ontbijt. Waarom ik niets had laten horen, mijn wifi­verhaal geloofde hij maar half en die avond zijn we voor het eerst wat gaan drinken. Gewoon in mijn kamer, want ik durfde niet buiten mijn bekende omgeving af te spreken met een onbekende jongen. Hij bleek heel leuk om mee te kletsen en vanaf dat moment ging het snel.

“Die eerste ontmoeting was op mijn tweede dag, en in de twaalf dagen die volgden, hebben we elkaar goed leren kennen. Op zijn vrije dagen hebben we gezwommen en leerde hij me para­sailen, en elke lunch en diner zorgde hij voor een mooi gereserveerde tafel, zodat we niet in de drukte op zoek hoefden naar een tafeltje. Mijn vader voelde zich een koning en natuurlijk was ik zelf ook niet ongevoelig voor de rozenbaadjes die hij speciaal voor mij op het tafelkleed had gelegd en de schalen vers fruit die we kregen bezorgd, als enigen van alle gasten. Hij was zoveel romantischer dan die lange Hollanders met wie ik voor hem was geweest.

“Op een van de laatste dagen was hij op mijn kamer. Ik lag op bed en hij was net klaar met zijn werk en stond onder de douche toen hij me riep: ik geloof dat ik iets kapot­gemaakt heb, kom even kijken. Ik sprong op en zag dat hij op de spiegel een hart getekend had met onze beide letters. ‘Ik hou van je’, zei hij al na twee weken en ik smolt en dacht: dat zou een jongen thuis nooit doen. Hij was de eerste van ons beiden die zei verliefd te zijn.

“Aan het einde van de vakantie wilde ik niet meer weg en zodra ik thuis was, facetimede ik hem. Ik zie nog voor me hoe blij hij was om me via dat scherm te zien. Nee, het was allang geen vakantie­flirt meer, maar wat dan wel? Het laatste waar ik zin in had was een lange­afstands­relatie. Weet je wat, zei hij, kom gewoon nog een keer in december en dan merken we vanzelf of er iets is tussen ons.

“Het werd winter. Het seizoen was voorbij, het flashy hotel was dicht en we woonden een week in een klein appartement. Maar de liefde werd alleen maar groter. Een jaar later was er de ceremoniële bruiloft in Turkije en daarna zijn we naar Nederland verhuisd, waar we ook voor de wet zijn getrouwd. Het begin was niet makkelijk. We kenden elkaar betrekkelijk kort en ook al had hij zich voorgenomen als twee gelijkwaardige partners te leven, hij had soms moeite dat in praktijk te brengen, want hij kende alleen het voorbeeld van zijn traditionele oudere broers. De mannen in zijn familie werken alleen maar en doen nog geen afwasje.

“Toen ik sneller dan verwacht zwanger raakte van onze tweeling zei hij: ‘Ik ga geen luiers verschonen, hoor.’ ‘Nou, ik dacht het wel’, zei ik. De jongens zijn nu net twee geworden, het eerste jaar was loodzwaar, maar Yasin wordt iedere dag meer de vader die hij wil zijn. Een die met zijn kinderen speelt, en van hen geniet. Een vader die hen verschoont en in bad doet.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234