Maandag 06/12/2021

ColumnBregje Hofstede

Als ik weer in de stad ben, raak ik overprikkeld door de foto’s die me overal aanstaren, met name van vrouwen

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Schrijver Bregje Hofstede vertelt over haar leven.

Bij wijze van research voor een roman bezoek ik de prehistorie: een zomerkamp voor kinderen tussen de zeven en tien, die een week lang leven alsof het de steentijd is. Ze slapen onder schapenvellen, bakken platte meelkoeken in een zelfgebouwde oven en ze hoeven niet onder de douche. Het kamp bestaat uit drie houten hutten bij een meertje ergens in de polder. Je kan de elektriciteitsmasten in het weiland verderop zien staan en de kampleiding gebruikt gewoon een koelkast, maar voor de kinderen lijkt het toch volstrekt overtuigend: ze hebben die leeftijd waarbij je nog half in een fantasiewereld kunt opgaan, maar waar de volwassenenwereld van hun toekomst, met dingen als populariteit en borsten en geld, toch al doorheen schemert.

Een van de kinderen leidt me rond. Hij draagt een overjas uit bont. Zijn blonde haar is heel kort rond de oren en zijn nagels zijn zwart van het vuil. “Dit is de kruidentuin, hier is een plantje waarmee je de smaak van tandpasta kunt maken”, zegt hij en wijst naar de munt. “Hier is een speelveldje. Hier”, hij wijst op een klein reepje gras tussen de bramen, “kun je ook spelen”. Hij zegt ook dat zijn vader hem al heeft leren vissen, “voor later bij de klimaatramp”, een woord dat hij schaduwloos uitspreekt.

Het eerste wat de kinderen tegen mij zeggen, is dat ze iemand met een grijze knot verwachtten. “We dachten dat je heel oud was”, zegt een meisje. “En veel te dik”, vult een ander aan. “Nee, te mager”, zegt een derde, met een blik op mijn borsten. “Met flubberarmen!" “En haar op je kin.”

“Zo”, zeg ik, “Keep it coming!” Ze lachen allemaal. Ze hadden een ander beeld van een schrijvende vrouw, en mij verbaasde het dat hier iemand met flubberarmen of vet bezig was. Was dit werkelijk de prehistorie, hadden ze me dan ook zo bekeken, of hadden ze een heel ander vrouwbeeld gehad, iets meer Venus van Willendorf?

Soms voelt de Morvan als een kleine benadering van zo’n tijdperk. In elk geval is het makkelijk om te geloven dat we, met ons vertrek uit de stad, terug in de tijd zijn gegaan. Hout hakken, geen telefonisch bereik of internet, en vooral: nergens reclame. Als ik weer in de stad ben, raak ik overprikkeld door de foto’s die me overal aanstaren, met name van vrouwen: mooie, jonge, onmogelijke vrouwen. Dat gefotoshopte beeld is als de chocolade die ik at nadat ik twee weken geen suiker had gegeten, en die me gelukzalig én misselijk maakte.

De ontwenning heeft mijn blik veranderd. Pas nog ging ik in de nazomerzon zwemmen met Pauline, mijn buurvrouw, een alleenstaande moeder met een aanstekelijke lach. Ik had haar nog nooit in bikini gezien en nu keek ik met plezier naar haar overvloedige lichaam, grote borsten, heel brede heupen, sproeten, striemen, tatoeages, zoveel mens. Tegelijk wist ik zeker dat ik anderhalf jaar geleden niet zou hebben kunnen zien wat ik nu zag: dat ze heel mooi was, ondanks of juist omwille van het feit dat ze de zuinige, verkommerde, gedesinfecteerde lichamen die ik gewend was te zien, zo ver voorbij ging.

De laatste keer dat ik in Parijs was, vielen me trouwens nieuwe reclames op: bezwete vrouwen, aan het werk op het land. Grijze vrouwen van in de zeventig in lingerie. Ik bleef ernaar kijken, gefascineerd, niet zeker of dit een visioen was uit het verleden of uit de toekomst. Soms lijken die zoveel op elkaar dat het verschil niet meer te zien is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234