Zondag 31/05/2020

'Als ik me straks na de Spelen maar goed voel'Zilveren medaillewinnaar van Atlanta Sebastien Godefroid vertoeft in Sydney met een gezonde dosis relativeringsvermogen... en zelfvertrouwen

Vier jaar geleden won Sebastien 'Sebbe' Godefroid zilver in Atlanta. Onverwacht. Er waren zelfs geen Belgische journalisten aanwezig op de medaille-uitreiking. 'Een trieste zaak. Het zal me geen tweede keer overkomen', lacht Godefroid nu. In Sydney behoort hij tot de favorieten en zullen wel alle ogen op hem gericht zijn. Het BOIC rekent op een medaille. 'Maar als die er niet komt, zal ik hen niet gaan troosten.' Na Atlanta ging het de Finn'er lange tijd niet voor de wind, maar sinds maart staan de zeilen weer bol. De Sebbe blaakt van zelfvertrouwen.

Wil je Sebastien Godefroid ontmoeten in België, moet je rekenen op de nodige dosis geluk. Amper zes tot acht weken vertoeft de man uit Kapellen in zijn geboorteland. Tijdens de lente- en zomermaanden neemt hij deel aan de belangrijkste Europese regatta's, om dan begin september richting Australië en Nieuw-Zeeland te trekken. Vijf maanden per jaar vertoeft hij down under. En dat nu al gedurende enkele jaren. Maar Godefroid vindt het allemaal doodnormaal. Trouwens, zo zegt hij zelf, wil hij in Sydney resultaat behalen, heeft hij geen keuze. "Australië ligt nu eenmaal op het zuidelijke halfrond en dat maakt dat alle windsystemen er in vergelijking met Europa net omgekeerd zijn. Tactisch moet ik dus ook 'omgekeerde' beslissingen nemen en dat kan alleen maar vlot verlopen als ik niet te veel moet nadenken, als ik kan teren op mijn automatismen. En die kweken kost nu eenmaal heel veel tijd en dus ben ik verplicht om er vaak te trainen."

Het constant van huis zijn stoort Godefroid allerminst. "Eenzaam? In Australië wonen ook mensen, hoor. Bovendien zeilt ook mijn vriendin (de Nederlandse Carolijn Brouwer, KB) en loopt het mannen- en vrouwencircuit nogal gelijk. We komen elkaar dus wel geregeld tegen. Bovendien heeft ze zich nu ook geplaatst voor de Spelen. Eens op het water ben ik uiteraard volledig op mezelf aangewezen. Maar dat kan ook ongelooflijk leuk zijn, helemaal alleen in dat kleine bootje; perfect om je hoofd leeg te maken. Maar eens terug aan wal ben je toch opnieuw onder de mensen."

Sinds 1 augustus vertoeft Godefroid al opnieuw in Sydney, ruim zeven weken voor de eerste reeks op het programma staat. "Zo heb ik ruim de tijd om me weer aan te passen. Ook aan de specifieke eigenschappen van de haven van Sydney, waar de olympische race gevaren wordt. De in totaal elf reeksen vinden zowel binnen als buiten de haven plaats en dat is vooral voor het materiaal een groot probleem. In de haven ligt het water er rimpelloos bij, erbuiten word je geconfronteerd met best wel grote golven en aan de ingang van de haven krijg je een beetje van beide. Maar je hoort pas aan de vooravond waar er de volgende dag precies gezeild zal worden. Op dat moment moet je dus meteen kunnen beslissen welke mast en welk zeil je zal gebruiken. Je moet er gewoon honderd procent klaar voor zijn. Voor welke situatie dan ook."

En Godefroid lijkt er klaar voor. De (oude) rug- en knieblessure zijn vergeten - net als de griep die hem de eerste week in Australië aan zijn bed gekluisterd hield - en qua materiaal stond hij er nooit zo goed voor. Slechts één aspect baart hem wat zorgen. De meeste regatta's worden gevaren in reeksen van anderhalf uur. In Sydney zal de target time waarschijnlijk maar half zo lang zijn. "Dat is in mijn nadeel omdat ik meer een diesel ben. Meestal maak ik het verschil op het moment dat mijn concurrenten het fysiek moeilijk beginnen te krijgen." Godefroid zal er echter zijn slaap niet voor laten. "Ik moet er gewoon voor zorgen dat ik constant goed vaar, zodat ik niet moet teren op dat wedstrijdeinde. Dat is trouwens ook mijn enige bekommernis in Sydney: op niveau varen. Ik heb me voorgenomen om niet te veel naar het resultaat te kijken. Ik wil gewoon dat ik goed zeil en dat ik tevreden kan zijn over de manier waarop ik over de baan ging. Als ik op de Spelen geen tactische fouten gemaakt heb, als ik telkens goed gestart ben, mijn snelheid oké was... als ik het gevoel heb dat ik er echt alles voor gedaan heb, zal ik tevreden zijn. Medaille of niet. Er zijn te veel factoren die meespelen en die ik niet allemaal kan controleren. Ik zal zeker mijn uiterste best doen om op dat podium te staan maar als dat niet zo is, tja, dan heb ik pech gehad. Het BOIC zal het misschien niet zo graag horen maar die medaille is wellicht meer hun zorg dan de mijne. Ik doe gewoon waar ik goed in ben en dat is zeilen. Natuurlijk zal ik heel blij zijn als ik hen en mezelf een beloning kan geven in de vorm van een medaille. Maar als het niet lukt, zal ik hen echt niet gaan troosten." Hoe belangrijk een medaille kan zijn, ervoer Godefroid na Atlanta. Nadat hij jaren geteerd had op de financiële steun van zijn ouders en zelfs van zijn inmiddels overleden grootmoeder, zagen nu plots ook anderen brood in de Antwerpenaar. De boot waarmee hij nu nog steeds zeilt, heeft Godefroid te danken aan de gemeente Kapellen, Nissan en O'Neill zorgen sindsdien voor een wagen en kleding, Bloso schreef hem bij op de loonlijst en neemt alle materiaalkosten voor zijn rekening en voor andere problemen kan Godefroid bij het BOIC aankloppen. "Ik kan nu eindelijk zelfstandig leven, heb er een goed loon bovenop en kan hier en daar iets opzij zetten. Uiteraard zal ik met mijn sport nooit stinkend rijk worden, zoals tennissers of voetballers, maar daar lig ik niet wakker van. Ik kan nu mijn sport beoefenen zoals ik ze wil beoefenen, zonder budgettaire beperkingen. Bovendien leid ik het leven dat ik wil leiden en dat is het belangrijkste voor mij. Ik vind het ontzettend leuk om te zeilen, om af en toe een douche over mijn hoofd te krijgen, in dat zoute water te liggen, natte kleren te krijgen..." Godefroids medaille had nog andere leuke gevolgen. Plots werd er werk gemaakt van een nationale zeilschool. "En die is een succes aan het worden", zegt Godefroid. Bovendien kwam er plots meer mediabelangstelling voor de in België kleine sport. "En meer belangstelling staat gelijk met meer geld en middelen en uiteindelijk met meer resultaat. Ik besef wel dat de zeilsport hier het voetbal of het wielrennen nooit naar de kroon zal steken maar toch kan ook het zeilen een tv-vriendelijke sport zijn. Dat wordt elders bewezen. De American's Cup in Nieuw-Zeeland wordt van 's morgens tot 's avonds op het eerste net live uitgezonden. Op café spreken ze daar over het zeilen zoals hier het voetbal de tongen losmaakt. Trouwens - velen zullen het niet graag horen - maar het voetbal zoals wij het kennen, is de sportfase allang ontgroeid. Het is pure business geworden. De voetbalsport wordt gewoon gebruikt, maar of er ook nog sport wordt gebracht... Tijdens Euro 2000 heb ik me wel nog geamuseerd. Dat vond op hetzelfde moment plaats als het WK zeilen. Ik deelde een huis met onder meer een Italiaan en de Zweed Fredrik Loof. Het leuke is dan dat je je natuurlijk automatisch met je ploeg, je land vereenzelvigt. Ook het BOIC doet op dat vlak heel goed werk. Alle topsporters worden als één grote familie beschouwd: geen onderscheid tussen Vlamingen en Walen. Iedereen is gewoon Belg. Al voel ik me toch altijd meer 'Sebbe Godefroid' dan 'Belg'. Eens op het water denk ik in de verste verte niet meer aan dat 'Belgenland'. Dan ben ik gewoon met mezelf bezig om een zo goed mogelijk resultaat te behalen."

Lange tijd zag het er naar uit dat een goed resultaat verder af was dan ooit. Niets lukte nog. Gedurende ruim twee jaar boekte Godefroid geen enkele vooruitgang. Hij zag zijn grote concurrenten voor Sydney - onder wie de Pool en wereldkampioen Mateusz Kusznierewicz en de Engelsman en Europees kampioen van 1999 Iain Percy - alleen maar meer afstand nemen. "Tijdens die twee jaren is mijn zelfvertrouwen behoorlijk geslonken. Ik deed er met mijn vorige trainer alles aan om de juiste masten en zeilen te vinden maar het wilde maar niet lukken. Stilaan begon ik te twijfelen. 'Hey, gaat dat hier nog wel in orde geraken?' Ik was twee jaar als een zot aan het werken en boekte geen enkele vooruitgang. Ik heb dan eens alles op een rijtje gezet en alles wat me dwarszat overboord gegooid. Ik ben in maart te rade gegaan bij de Oostendse zeilmaker Michel Lefevbre, die me ook in de aanloop naar Atlanta al had bijgestaan. Hij was bereid om mij te coachen en plots vlotte het. Op enkele maanden tijd was mijn hele achterstand weggewerkt."

Op het WK in Engeland in juni eindigde Godefroid tweede na Kusznierewicz. "En de wedstrijd erna, die ik niet echt had voorbereid, kon ik zelfs winnen. Lange tijd heb ik gehoopt dat ze de Spelen zouden uitstellen, maar de laatste maanden is er zoveel veranderd dat ik niet langer kan wachten om eraan te beginnen. Ik ben er klaar voor."

Kurt Boes

Voor Sebastien Godefroid is een nieuwe medaille geen kwestie van leven of dood. 'Als ik het gevoel heb dat ik er echt alles voor gedaan heb, zal ik tevreden zijn. Medaille of niet.' Foto Vincent Meessen

Ik was twee jaar als een zot aan het werken en boekte geen vooruitgang. Maar met mijn nieuwe coach heb ik op enkele maanden tijd mijn achterstand weggewerkt'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234