Zaterdag 04/12/2021

'Als hij over lijken gaat, kan hij ook over bomen springen: Bouhouche is vermoord'

'Ik kan pas sterven als ik de waarheid weet.' Elvire Zwarts-Cochez (68), de handen verdronken in de tranen, zucht. Ze is op, net terug uit het ziekenhuis. Ik hoop nu dat ooit het terras van de vroegere villa van Bob Beijer wordt opengebroken. 'Daar ligt mijn zoon, daar gaf de radar twee keer positief aan. Het duo Bouhouche en Beijer heeft mijn zoon daar in de beton gekapseld. Er staat nu een veranda op.' Anne de Graaf sprak met twee nabestaanden van Bouhoucheslachtoffers.

Ze zou zo graag afscheid nemen: met een krans, een lintje, een dienst... ter nagedachtenis van haar zoon François Zwarts (25). Die bewakingsagent bij Sabena verdween 23 jaar geleden op een oktobernamiddag in Brucargo met een zak goud en horloges van ongeveer 25.000 euro. Hij moest de kist plus een diplomatieke koffer van premier Tindemans (met familieberichten) afzetten in de kluis, maar werd onder de brug opgewacht door zijn ontvoerders. Toen verdween hij van de aardbol.

François was net vader geworden van een dochter, hij heeft ze slechts twintig dagen gezien. Zijn auto, voor een keer geen gepantserde, werd enkele dagen later teruggevonden op een industrieterrein. De warmtemeter in de toenmalige villa van Bob Beijer gaf twee keer rood positief aan in de veranda, maar nooit heeft ook maar een van de gerechtelijke diensten het beton willen openbreken. Als moeder Zwarts nu voorbij de villa rijdt wordt ze door de huidige bewoners botweg van het erf gejaagd.

Elvire Zwarts-Cochez kreeg het nieuws op de eerste januari te horen van de Aalsterse Marie-Jeanne Callebaut, die ook al jaren in het Bendedossier ondergedompeld zit. "Weet je wat?", zei die. "Bouhouche is omgekomen?", antwoordde Zwarts. "Het was alsof ik een voorgevoel had. Ik dacht: bravo, dat dat crapuul zo aan zijn einde is gekomen. En dat al degenen die nog leven en er in de verste verte iets mee te maken hebben, snel hetzelfde mag overkomen."

Zwarts is ervan overtuigd dat Bouhouche niet per ongeluk om het leven kwam. "Hij ging over lijken, waarom zou hij dan ook niet over bomen springen. Hij maakte overal vijanden, dus ook wel ginds. Bovendien had hij zich omringd met zijn oude kameraden. Er zal wel een prijs op zijn kop hebben gestaan. (kijkt verdrietig naar een portret van haar omgekomen zoon) Hij zou nu 48 zijn, vijf jaar jonger dan zijn moordenaar. Eerlijk duurt het langst. Maar het kan pijnlijk lang duren."

Het gezin in het doodlopende Bertemse straatje is overeind gebleven. Vader was postbode, moeder huisvrouw, dochter had weinig geloof in de toekomst, maar kwam er bovenop, al had ze nooit meer zin in een man. De kleindochter heeft moeite te vatten wat er met er met haar papa is gebeurd. "De enige troost die ons nu nog rest is 'de erfenis', althans wat er van overschiet. Veertigduizend euro voor mij en mijn echtgenoot, mijn dochter en mijn kleindochter enkele duiten meer. Als ze tenminste nog wat van zijn onroerend goed kunnen verzilveren. De vader, de dochter hebben het leven weer opgepikt, maar ikzelf zal geen rust hebben, pas kunnen sterven als ik weet waar mijn kind is.

"Daarom ben ik destijds naar de gevangenis van Doornik getrokken. 'Ik wil Bouhouche spreken, van vrouw tot man', gaf ik de portiers te verstaan. Het werd uiteindelijk toegestaan. Vijftien cipiers stonden errond plus de gevangenisdirecteur, ze richtten hun ogen ten hemel, denkende: madame, wat komt ge hier in hemelsnaam doen. Ik heb hem recht in de ogen gekeken, gevraagd: 'Waar is mijn kind?' 'Madame', zei hij hautain en keek dwars door me heen - het was de arrogantie zelf, een kleine aap - 'geen enkel idee.'

"Pas later, veel later hebben we vernomen dat er wel degelijk bloedsporen en vingerafdrukken in de auto waren teruggevonden. Maar, zoals altijd in dit land, konden ze er niks uit opmaken. Er zaten te veel dikkoppen tussen. Ik mag het nu zeggen, ze zijn toch morsdood: Paul Van den Boeynants, Jean Gol en nog het zootje dat iedereen wel kent, maar begin zoiets maar te bewijzen. Op die manier krijg ik ook mijn kind niet terug."

De grootste opdoffer in die 23 jaar zoeken kreeg Elvire in de assisenzaal (waar Bouhouche uiteindelijk de doodstraf kreeg, maar hij kwam na twee jaar al vrij). "We hadden eerst de sessie van de briljanten horloges gehad, allemaal afkomstig uit het koffertje van mijn zoon, toen kwam er het horloge boven van de dubieuze juwelier met het identieke nummer als op het uurwerk van dat afkomstig uit François' koffer. Toen kreeg de jury de (kerst)foto's in handen: de madammen van Bouhouche en Beijer pronkten met knotsen van ringen aan hun vingers, uit het koffertje. Ik dacht nog: bij de gendarmerie moeten ze veel geld verdienen.

"Gelukkig kwam toen hét bewijs: de ex van Bouhouche had hem aan de galg gepraat in een verhoor. Ook al trok ze haar bekentenissen in voor de jury - ze was bang voor haar kinderen - het verdict was duidelijk... Bovendien hadden Bouhouche en Beijer enkele weken voordien voor hun privéfirma een verkenning uitgevoerd op Zaventem, en bijzondere aandacht getoond voor de beveiligingscamera's. Beijer is bewust zonder gevolg van de zaak af gekomen. (schokt) Logisch, dan hoefden ze niet te gaan zoeken in zijn villa, waar mijn kind nog altijd ligt.

'Het was een calvarietocht: ik had aldoor last van de streek boven mijn hart. 'Mevrouw, als u de zaak wilt bijwonen, moet u af en toe uw arm uitstrekken. Het is uw borstspier die verkrampt', zei de huisdokter. Toen ik dat een keer probeerde - ik verging van de pijn - werd ik op de vingers getikt door de voorzitter: 'Mevrouw, u brengt de jury van de wijs.' Ik bleef roerloos zitten, het ging tenslotte over François. Soms dacht ik dat ik van mijn stokje ging.

"Er kwam geen einde aan de serie vernederingen. Een tijdlang na de verdwijning dacht de rijkswacht dat we zelf onze zoon verstopt hadden, ze lagen als scherpschutters rond ons huis. Uren hebben ze met de heli boven ons huis gecirkeld. Als ik een luchtbuks had gehad, dan had ik ze uit de lucht geknald. Ze zijn zelfs onder het bed van mijn schoondochter gaan controleren of we geen komedie speelden, alsof we onze zoon in onze eigen kelder verstopten.

"We hebben nooit psychologische bijstand gekregen, maar de zaak heeft wel het leven en de gezondheid van onze hele familie geruïneerd. Mijn man is een binnenvetter, jaren heeft hij niks gezegd, maar toen hij vorige week het nieuws over Bouhouches dood op televisie zag, biggelden de tranen over zijn gezicht. Ikzelf heb jarenlang wel gehuild, binnen, buiten, het was mijn uitlaatklep, maar nu heb ik er moeite mee, ik huil vanbinnen. Het is alsof het water op is."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234