Vrijdag 27/01/2023

Als hij even weg wil van bord en schort, trekt Jeroen Meus graag naar de Noord-Franse Côte d'Opale. De hond mag altijd mee.

Vloed aan de Côte d'Opale

"Is het vloed of eb?" vraagt de kok op een ochtend aan de grijze Opaalkust.

De mist begeleidt de golven over het strand. Achter de onzichtbare horizon verstopt Engeland zich. Van hier, uit zijn bunker, zag 'den Duitser' de krijtrotsen van Dover.

Nu leunen de betonnen restanten als kubistische architectonische kunstwerkjes tegen de broze rotsen van het vasteland.

De misthoorn klaagt. Een mooi vocaal ritueel waarvan we dachten dat de moderne navigatietechniek het overbodig had gemaakt.

De natuur is mild. Onze haren wapperen amper.

Zijn bekende kuif is even strak als Cap Griz Nez en Cap Blanc Nez.

Geen Cap Noir, maar er dwaalt toch een klein beetje donkerte in het hoofd van de jonge kok.

"We moeten toch een beetje tristesse in ons leven steken. Al was het maar ter compensatie voor al het geluk dat mij in mijn leven in een overdosis overkomt."

Zo staat de meest succesvolle tv-kok met een onnodig schuldgevoel aan de rand van de krijtrotsen.

Zijn hond heeft geen last van de melancholie. Dit strand is een grenzeloze vlakte waar zijn poten het maagdelijke zand omwoelen.

"Wat een luxe dat we hier even triestig mogen zijn."

Jeroens vader stond ettelijke jaren geleden aan deze rotsen.

Hij schreef er een gedicht over.

Cap Blanc Nez

De koppen van de golven

Schuren de keien glad

Woedend braakt de zee haar slijm

In vlokken op de rotsen

Cap Blanc Nez

De doodskreet van de meeuwen

Slaat te pletter

Tegen de meedogenloze toppen

Genadeloos

Ranselt de branding de rotsen

In schuimende kolken verdrinkt

Ons verdriet

En niets is er dan

De slapeloze zee

En de onbarmhartige beukende wind

Die de kliffen van krijt

Aan de einder doet kraken

Naakt als de keien

Staan wij te kijk

Aan het donkere water

Wij schreeuwen vergeefs

Naar de roerloze goden

Een kansloos gevecht met de tijd

Enkel de kaap houdt hier stand

Van jaar tot jaar weet hij

Zijn wortels groeien

De eeuwigheid is binnen handbereik

Wanneer de jonge kok nog even poseert op een zandbankje in de branding, worden we verrast door het wassende water.

Zijn beginvraag is meteen beantwoord.

"Het is vloed, mijn beste Jeroen."

Niet alleen aan de Opaalkust, maar ook in de warme baarmoeder van je geliefde.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234